Gracja Koziołek. Mam przechlapane Justyna Drzewicka Książka

Gracja uważa, że znalezienie hobby to będzie dramat, bo jeśli go nie znajdzie, uznają ją w klasie za nudziarę. Grejs czuje, że jest pod ścianą, bo nie ma żadnego zajęcia – nie gra na żadnym instrumencie, nie tańczy ani nie majsterkuje, a jedyne, co ją interesuje, to zbieranie różnych ciekawostek, których zdaniem dziewczynki nie można nazwać hobby. Poza tym Gracja nie ma planu na siebie – co mogłaby robić, co byłoby fajnym hobby. Metodą prób zamierza znaleźć swoje hobby, nim czas napisania pracy odnośnie swojego ulubionego zajęcia dobiegnie końca, bo inaczej świat Grejs się zawali. Czy Grejs uda się osiągnąć cel i znajdzie swoje hobby, kiedy na horyzoncie kozom z Koziołkowa grozi kozia depresja i trzeba znaleźć środki na zbudowanie placu zabaw dla kóz, a mama każe jej ganiać za kozami? Gracja Koziołek to bardzo interesująca osoba. Dziewczynka uważa, że zawali się jej świat, jeśli przed końcem oddania wypracowania nie znajdzie swojego bakcyla, więc zdeterminowana podejmuje kolejne próby. Próbuje wspinaczki, która według Grejs nie może pójść źle, bo niby co takiego trudnego może być we wspinaczce? A może zajmie się śpiewaniem – na pewno ma anielski głos? Niestety, mimo prób Gracja uważa, że kozia depresja, budowa placu zabaw dla kóz i ciągłe ganianie za kozami z aparatem nie pomogą jej w ogarnięciu czasu na znalezienie czegoś, co – jak mówi pani Abramiec – powinno być ulubionym hobby. A Gracja nie wie, co ją naprawdę interesuje i cały czas się zastanawia, co mogłaby robić, więc testuje swoje możliwości i szuka zajęcia, które mogłoby być jej ulubionym. Czy tak trudno jest znaleźć własne hobby? Gracja to bardzo mądra 10-latka. Proste zadanie nauczycielki okazuje się dla niej prawdziwym wyzwaniem. Kiedy szuka sobie zajęcia, patrzy na rówieśników w klasie – na Martę, która uwielbia się malować i wie wszystko o pudrach i tuszach do rzęs, Blankę, która uwielbia rozwiązywać matematyczne łamigłówki na czas, zwane sudoku, a Marcel, jej przyjaciel, trenuje balet i mimo że niedawno był obiektem drwin, że balet to „babskie wygibasy”, to po prostu tańczy, bo to kocha. Więc może jest szansa, by Grejs znalazła coś, co naprawdę ją interesuje. Czy to może być takie trudne? Muszę przyznać, że bardzo mi się spodobała historia Gracji „Grejs” Koziołek. Kiedy czytałam tę historię, patrzyłam na poczynania Grejs i zaczęłam się zastanawiać, dlaczego hobby jest dla człowieka takie ważne i dlaczego Gracja nie była w stanie znaleźć od razu czegoś dla siebie. Brak czasu, poczucie, że stoi pod ścianą i musi znaleźć coś na szybko, albo wyjdzie przed rówieśnikami na nudziarę. Myślę, że Grejs czuła presję, że jeśli nie znajdzie hobby, to dzieci w klasie uznają, że jest nudna, bo nie ma żadnego ulubionego zajęcia jak część osób z jej grupy. A przeurocze obrazki w tej historii dodają książce uroku i sprawiają, że wchodzimy do niej jak do pamiętnika dziesięciolatki Grejs. Kuba: „Mamo, ale ty nie rozumiesz powagi sytuacji. Grejs jest w moim wieku, to co widzisz jako błahostkę, to tak naprawdę duży problem dla dziecka. Presja ze strony nauczycielki pani Abramiec, patrzenie na kolegów i koleżanki, którzy mają swoje zajęcia, a ty widzisz tylko 10-latkę, która robi z igły widły”. Grejs ma 10 lat, jest dokładnie w moim wieku i moim hobby jest kolekcjonowanie resoraków Hot Wheels. Lubię i od zawsze lubiłem bawić się autami – już jak byłem mały, lubiłem chodzić po parkingu i słuchać, z jakim autem mam do czynienia. Jeździłem na zloty aut, żeby móc dotknąć i zobaczyć auta – takie, które coś w sobie mają, a kiedy nauczyłem się mówić, mama każdego dnia chodziła ze mną na rundkę po parkingu, gdzie od początku do końca pytałem, jakie to auta – od prawej do lewej strony parkingu, a potem to samo po drugiej stronie. Później zacząłem rozpoznawać auta po ich symbolach i dowiadywać się o nich kolejnych ciekawostek. Nic więc dziwnego, że czytając książkę „Gracja Koziołek. Mam przechlapane”, rozumiałem Grejs jak jej kolega, a nie jak moja mama, która nie rozumiała powagi sytuacji. Gracja ma dużo do zrobienia, a to, jak otoczenie reaguje na jej poszukiwania hobby, pokazuje tylko, że w Koziołkowie nic nie ginie i bardzo łatwo można stać się obiektem plotek. Przeurocza, przezabawna historia, od której nie mogłem się oderwać. Ja: Nie mogłam się oderwać od tej historii, a Kuba przeczytał ją z takim zaangażowaniem, że nie sądziłam, że aż tak bardzo spodoba mu się historia Grejs. Dwa spojrzenia na tą samą książkęOczami mamy i syna i po raz pierwszy mój syn sam własnej woli chciał zrecenzować książke.Polecamy razem z Kubą fanem ,,Felixa, Neta i Niki".