Idę po ciebie Wojciech Wójcik

Książka

Macie czasem uczucie, czytając książkę, że chyba już wcześniej ją czytaliście? Nawet sprawdzacie, czy przypadkiem nie miała wcześniej premiery i czy nie macie jej już w biblioteczce? Z Wojciechem Wójcikiem i jego powieściami to niemożliwe. Każda jest inna, każda zaskakuje. Nie ma mowy o powtórkach czy uczuciu deja vu. Jest niepowtarzalny i zaskakujący. Ta książka jest pasjonująca od pierwszej do ostatniej strony. To nie jest zwykły thriller czy kryminał – to także rasowa książka drogi, w której fizyczny dystans pokonywany przez bohaterów jest równie ważny, co droga, jaką muszą przejść w głąb własnych mroków. Tutaj nikt nie jest czysty, każdy ma tajemnice – i to takie, których za żadne skarby świata nie chciałby ujawnić. Zbrodniarz Choina… a czytelnik, wbrew logice, kibicuje właśnie jemu. Inteligentny, na swój sposób etyczny i mający własny kodeks. Kiedy zaczyna się wyścig z czasem, nie ma miejsca na błędy. Do komendy policji w Szczecinie zgłasza się Ludwik Fettner – bezdomny alkoholik znany z zasypywania funkcjonariuszy bezwartościowymi donosami. Tym razem zajmuje się nim stażystka Iga Kostrzewa. Fettner twierdzi, że szczecińskie podziemie wydało wyrok śmierci na Gerarda „Choinę” Choińskiego – gangstera skazanego za zabójstwo policjanta. Informacja brzmi jak kolejna pijacka fantazja, ale rzeczywistość szybko weryfikuje te przypuszczenia w najbardziej brutalny sposób. Następnego dnia Choina, oddelegowany do pracy na cmentarzu w okolicach Darłowa, ucieka. Nie robi tego po cichu – morduje współwięźnia i ciężko rani funkcjonariusza Służby Więziennej. Na Pomorzu Zachodnim wybucha panika. Choina zostaje uznany za jednostkę skrajnie niebezpieczną. Iga Kostrzewa, młoda, ambitna i rzucona na głęboką wodę, zostaje przydzielona do zespołu, którego zadaniem jest odnalezienie Fettnera. Okazuje się jednak, że bezdomny, który jako jedyny wiedział, co się święci, rozpłynął się w powietrzu. Tymczasem Choina, wymykając się policyjnej obławie, z zegarmistrzowską precyzją kieruje się w stronę Szczecina. Czy chce z kimś wyrównać stare rachunki? Dlaczego uciekł tuż przed końcem kary, która swoją drogą była zdumiewająco niska? I dla kogo zostawił krwawą wiadomość na cmentarzu? Odpowiedzi na te pytania kryją się w najmroczniejszych zaułkach Szczecina, gdzie policjantów nikt nie wita z otwartymi ramionami, a lojalność ma zupełnie inną cenę niż w podręcznikach prawa. Wojciech Wójcik po raz kolejny udowadnia, że pisanie o zbrodni to nie tylko kwestia techniki, ale przede wszystkim umiejętności portretowania ludzi. Wyraziści bohaterowie – nawet ci z drugiego, trzeciego czy czwartego planu – mają tu swoje własne, odrębne życie. Nie są tylko „tłem” dla akcji; to żywe organizmy, które nadają tej historii głębi. Iga Kostrzewa to postać, którą da się polubić od pierwszej chwili – z jej niepewnością, świeżością spojrzenia i determinacją, która pozwala jej przetrwać w świecie zdominowanym przez cynizm doświadczonych gliniarzy. Jednak to postać Gerarda Choińskiego dominuje na kartach powieści. Autor stworzył kogoś więcej niż tylko przestępcę. Choina to człowiek z zasadami, co brzmi paradoksalnie w kontekście jego czynów, ale Wójcik tak prowadzi narrację, że czytelnik przestaje oceniać go przez pryzmat paragrafów, a zaczyna patrzeć przez pryzmat jego motywacji. To rzadka sztuka – sprawić, byśmy chcieli, żeby „zły” uniknął sprawiedliwości wymiaru sprawiedliwości. Czyta się to wybornie. Powieść liczy ponad 500 stron, ale wierzcie mi – nie czuć wagi tego tomu. Wójcik posiada rzadki dar pisania w sposób lekki, niemal przezroczysty, który nie przeszkadza w chłonięciu fabuły. Widać wyraźnie, że autor miał świetny, spójny pomysł na intrygę i podążał za nim konsekwentnie, co chwilę zmieniając kierunek i wyprowadzając czytelnika na manowce. To literacka gra w kotka i myszkę, w której to autor zawsze rozdaje karty. Zakończenie? Trochę mnie zdziwiło. Spodziewałem się fajerwerków, wielkiej strzelaniny i krwawej łaźni, do których przyzwyczaiły nas współczesne thrillery. Jednak po chwili refleksji uznałem, że tak jest nawet lepiej, bo inaczej... To powieść, która zostaje w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony, zmuszając do postawienia pytania: czy prawo zawsze jest tożsame ze sprawiedliwością? Wójcik w najwyższej formie, Szczecin w najmroczniejszym wydaniu i historia, której nie da się zapomnieć.