Las papierowy Katarzyna Puzyńska

Książka

 Kontynuacja "Nic Takiego" i "Noc Trzydziesta" za mną i po raz trzeci muszę przyznać,że takie książki chce się czytać! (Motto na dziś: "Staraj się sensownie opisać to co myślisz i jak najmniej spojlerować"). Tym razem fabuła nie skupia się, aż tak bardzo na Murawskiej, Hali i Dalke( Czy,aby na pewno?) w tej części mamy więcej wątków które są istotne. M.in. Kłopoty Sebastiana syna Murawskiej i Wilkowskiego... Tajemnicze zniknięcie Wilkowskiego... Zlot fanów pewnej autorki i gra terenowa która z niewinnej zabawy staje się prawdziwą sprawą kryminalną,gdzie nie mogło odbyć się bez ofiar. Tajemnicza aplikacja która ma pomagać ludziom, ale czy przypadkiem im nie będzie szkodzić? Oliwia Bacewicz...po tej części muszę przyznać,że może i jest szansa,że polubi się tą irytującą do tej pory postać. Mimo wielu wątków, autorka w perfekcyjny sposób to wszystko rozpisała i płyniemy przez całą fabułę krok po kroku bez żadnej zguby. Oczywiście i tym razem zostały mi pytania bez odpowiedzi i mam nadzieję,że niebawem @puzynska rozwieje moje wątpliwości... Co z tą Dalke i Czy dobrze czuje, że Sebastian nie dotrze tam gdzie planował dotrzeć Zdecydowanie polecam "Las Papierowy" tak jak i dwie wcześniejsze części serii. Każda z trzech pozycji to coraz bardziej wciągające, emocjonujące książki które,aż się proszą by nie odkładać ich na półkę póki się ich nie przeczyta do końca!

Zaczęłam i... przepadłam. Klimat? Gęsty, mroczny i niepokojący jak spacer o zmierzchu po mokrym lesie. Autorka po raz kolejny udowadnia, że Zalesie to miejsce, z którego trudno się uwolnić. Fabuła wciąga od pierwszych stron – tajemnice przeszłości mieszają się z teraźniejszością, a papierowy las okazuje się metaforą, która zostaje z Tobą na długo. Trzyma w napięciu, ale też skłania do refleksji. Jeden wątek sprawił, że musiałam odłożyć książkę na chwilę i złapać oddech. Bohaterowie? Czuję, jakbym mieszkała w Zalesiu. Każda postać ma swoje demony. Autorka nie oszczędza emocji. Był moment, w którym aż ścisnęło mnie w gardle, a potem zaraz coś mnie zaskoczyło. Można ich nie lubić, ale nie sposób przejść obok nich obojętnie. Tempo jest przemyślane – zaczyna się spokojnie, by później przyspieszyć jak lawina. Styl Katarzyny Puzyńskiej sugestywny, z wyczuciem budujący atmosferę. Żadnej sztampy, za to dużo psychologii i smaczków dla fanów wcześniejszych tomów. „Las Papierowy” to trzeci tom kryminalnej serii „Zalesie” Katarzyny Puzyńskiej. Główny wątek zaczyna się, gdy nastoletni syn podkomisarz Michaliny Murawskiej wpada w poważne kłopoty, a matka postanawia wysłać go do malowniczego Lipowa, by przeczekał burzę. W tej sielankowej scenerii odbywa się coroczny zlot fanów książek lokalnej pisarki. Ale początkowa atmosfera szybko pęka, gdy na leśnej drodze pojawia się tajemniczy autostopowicz, zostawiający w samochodach mroczne wiadomości. Sprawy przybierają jeszcze gorszy obrót podczas imprezy plenerowej, gdy niewinna gra terenowa kończy się brutalnym zabójstwem jednego z wolontariuszy. Michalina Murawska musi stawić czoła sprawie. W prywatnym śledztwie pomagają jej znani z poprzednich tomów prokurator Grzegorz Hala oraz podkomisarz Kaja Dalke, która pochodzi z Lipowa i skrywa tu bolesne tajemnice. W międzyczasie w Zalesiu komisarz Iwo Wilkowski walczy z czasem, próbując odnaleźć porwanego chłopca, a dziennikarka śledcza Oliwia Bacewicz odkrywa przerażającą tajemnicę w starym domu. Autorka mistrzowsko łączy wątki grozy i kryminału, balansując na granicy thrillera i powieści psychologicznej. Czytelnik otrzymuje inteligentną łamigłówkę, w której nic nie jest oczywiste, a retrospekcje podsycają atmosferę niepokoju. To książka idealna dla fanów mocnych wrażeń, którzy lubią literackie zagadki i wciągające, mroczne klimaty. Książka jest idealna dla: Fanów kryminałów psychologicznych – zwłaszcza tych, którzy cenią sobie mroczny klimat małego miasta i bohaterów z bagażem doświadczeń. Czytelników, którzy lubią serie – jeśli znasz już „Zalesie”, wrócisz do ulubionych postaci jak do rodziny. Jeśli nie – koniecznie zacznij od tomu 1. Osób szukających czegoś więcej niż typowy whodunit – Puzyńska wplata obyczajowość, tajemnice z przeszłości i emocje, które ściskają gardło. Miłośników polskich klimatów – las, prowincja, lokalne legendy – to działa jak magnes. Ostrzeżenie: nie dla kogoś, kto nie lubi wielowątkowych historii i wielu postaci do zapamiętania. A jeśli potrzebujesz wartkiej akcji od pierwszej strony – pierwsze rozdziały mogą wydać Ci się zbyt wolne. Dla tych, którzy po zamknięciu książki lubią zostać z dreszczykiem i niedosytem. I dla tych, którzy nie boją się pytać: „co by było, gdyby…?”. Moja ocena: 9/10 BRUNETTE BOOKS