Trup na Nilu Tomasz Duszyński

Książka

To koniec! Panie Tomaszu, nie będę już czytała Pana komedii kryminalnych!!! Takie oświadczenie kazał mi wydać mój własny mąż (ja męża słucham, tak jak Pani Żona Pana), którego podczas jazdy tramwajem zaczepił współpasażer i oświadczył, że taki głośny chichot w środkach komunikacji miejskiej jest po prostu niedopuszczalny. „Osobie w takim wieku nie wypada” – pouczył (wiadomo, że typowy malkontent, bo jak można kobiecie wiek wypominać!). No chyba że to jakaś choroba psychiczna – stwierdził z troską – i on poleca zamknięcie w zakładzie, a nie wyprowadzanie pacjentki do miejsc publicznych. Mój mąż jednak stanął na wysokości zadania, zachował zimną krew i odparł, że faktycznie jestem bardzo chora, bo wykryto u mnie librum gigantus, co jest ogromnie zaraźliwe i skutkuje długotrwałymi zmianami w psychice. Na te słowa oczywiście znowu zachichotałam, a pan uciekł na najbliższym przystanku. Mąż – dla bezpieczeństwa otoczenia – zabronił mi czytania Pana komedii w środkach transportu w swojej obecności. Od teraz mogę tylko w domu, w zamkniętym pokoju, żeby przypadkiem nikogo nie zarażać. „Kocham Pana, Panie Ziętku!” – tak najkrócej mogłabym podsumować czytanie Trupa na Nilu. Wszyscy bohaterowie są tam w szczytowej formie i maksymalnie zdeterminowani, by robić sobie nawzajem na złość, najpierw znajdując trupa – albo nawet kilka – a potem próbując zlokalizować mordercę owych nieszczęśników. Długo nie mogłam się uspokoić po motywie z czopkami Pana Pisarza. No, jakoś zupełnie z zimą mi się one nie kojarzyły, jak to w Egipcie bywa! Podobno złośliwość jest domeną ludzi inteligentnych. Czyżby więc Staszek Ziętek zaczął się hmmm, dokształcać? Aż boję się pomyśleć, co jeszcze ten duet ziętkowo-pisarski może zmalować jako sąsiedzi. Kocham Ziętka, ale zdecydowanie z daleka, bo nie wyobrażam sobie wyjechania z nim na wakacje – moja wrodzona złośliwość Skorpiona osiągnęłaby wówczas szczyty Himalajów. Kocham, ale tylko na papierze i chętnie spotkam go znowu w kolejnych książkach. Trzy książki: „Słodkie życie, włoska śmierć”, „Moje wielkie greckie morderstwo” oraz „Trup na Nilu” - ci sami bohaterowie, podobny schemat, a jednak każda inna, z pomysłem, z fantazją, absolutnie niepowtarzalna. Możecie czytać je jednym tchem, tak jak Wam książki wpadną w ręce!