Ogień w gardle Beatriz Serrano Książka

Lubisz ten moment, gdy po przeczytaniu ciekawego debiutu z niecierpliwością wyczekujesz kolejnej książki autora? Po zeszłorocznym spotkaniu z „Ogrodem rozpaczy ziemskich” Beatriz Serrano, który okazał się naprawdę dobrym i pozytywnie zaskakującym literackim początkiem, byłam ogromnie ciekawa, w jaką stronę autorka podąży. I czuję się zaintrygowana, ale również usatysfakcjonowana. Gdy tylko otworzyłam „Ogień w gardle”, po prostu przepadłam. Dawno nie czytałam tak oryginalnej i nieco osobliwej historii, ale to właśnie ta jej wyjątkowość okazała się jej największą siłą. Jako milenialka niejednokrotnie miałam wrażenie, że Serrano pisze wprosto do moich myśli. Jej spostrzeżenia uderzają w punkt, czasem z niezwykłą precyzją. Autorka utkała tę opowieść z elementów, które są paliwem dla naszego pokolenia: z ogromnej dawki melancholijnej nostalgii oraz z przekonania, że to właśnie przyjaźń jest czymś solidnym w świecie, który pędzi jak szalony. Do tego otrzymujemy szczyptę realizmu magicznego (a może po prostu specyficznego, magicznego myślenia?), czarny humor i tematy kalibru ciężkiego, co sprawia, że jest to emocjonująca podróż, która na dłużej zapisze się w pamięci. Przenosimy się do Walencji lat 90. Poznajemy Blancę- dziewczynkę, którą z matką łączyła bliska więź. Kiedy matka znika bez słowa, w życiu Blanki powstaje wyrwa, której nie da się niczym załatać. Wychowana w duchu wolności, nagle zostaje sama ze swoją innością, czując narastające wyobcowanie. Wszystko zmienia się, gdy w odmętach rodzącego się internetu Blanca odnajduje "swoich". Dziewczyny zafascynowane mrokiem, gotycką estetyką i historiami o seryjnych mordercach stają się dla niej rodziną z wyboru. To fascynująca opowieść o tym, jak samotność zamienia się we wspólnotę, a paraliżujący lęk w oczyszczający żar. Wędrówka z Blancą to prawdziwa podróż pokoleniowa. Serrano mistrzowsko kreśli tło przełomu wieków: od narodzin internetu i drapieżnego kapitalizmu, który do dziś siedzi w naszych głowach, po fascynację postaciami takimi jak Manson czy Dahmer. Muszę przyznać, że druga część książki skradła moje serce całkowicie. To tam autorka błyszczy najjaśniej, wprowadzając postać, która z brutalną szczerością obnaża duszę. Serrano bezlitośnie punktuje niesprawiedliwości dotykające kobiety i pokazuje, jak destrukcyjne może być poczucie winy, które często staje się naszą największą, wewnętrzną karą. Czytając te fragmenty, na zmianę śmiałam się i ocierałam łzy, zmuszona do głębokich przemyśleń nad własną egzystencją. Kiedy dotarłam do finału, na mojej twarzy zagościł uśmiech. Mimo całego dramatyzmu, Serrano domyka tę historię z pewną dozą surrealizmu, który potrafi przekazać tylko ona. To książka o chęci krzyku i potrzebie zrozumienia. Polecam Wam z całego serca: otwórzcie się na ten "ogień".

Ogień w gardle - cóż za fantazyjny tytuł. Tak fantazyjny, że nie mogłam mu się oprzeć. Dodatkowo przyczyniła się do tego fantanstyczna okładka i opis. Powieść hiszpańskiej autorki zabrała mnie do lat 2000 kiedy rodzice kupili mi pierwszy komputer i tak jak Blanca, do rana siedziałam na czatach i nawiązywałam przyjaźnie z nieznajomymi. Podobało mi się, że Serrano poszła o krok dalej i urzeczywistniła te internetowe przyjaźnie dodając jeszcze dodatkowo element magiczny. Drugi motyw czyli choroba psychiczna matki, która opuściła Blancę w wieku 9 lat idealnie dopełnił tę historię, którą przeczytałam jednym tchem. Ta powieść była dla mnie umilaczem majowego weekendu, czyta się lekko i z radością, bo dotyczy mnie i po trochu każdego z nas... chętnie sięgnę po inne powieści tej hiszpańskiej gwiazdy. A ,,Ogień w gardle" POLECAM!

„Ogień w gardle” to emocjonalna powieść o dorastaniu, samotności i poszukiwaniu własnego miejsca w świecie. Autorka stworzyła historię, która trafia szczególnie do młodych ludzi zagubionych między potrzebą wolności a lękiem przed odrzuceniem. To książka pełna gniewu, melancholii i niepokoju, ale jednocześnie pokazująca, jak wielką siłę mogą dawać przyjaźń i poczucie wspólnoty. Główną bohaterką jest Blanca – dziewczyna wychowywana przez matkę w duchu niezależności i swobody. Gdy kobieta nagle znika, pozostawia po sobie pustkę, której Blanca przez długi czas nie potrafi zrozumieć ani wypełnić. Bohaterka czuje się obca wśród bliskich i rówieśników, a jej samotność prowadzi ją do ryzykownych zachowań i poszukiwania mocnych emocji. Słucha mrocznej muzyki, imprezuje, prowokuje otoczenie i próbuje odnaleźć sens w chaosie własnych uczuć. Bardzo polubiłam Blancę, ponieważ mimo zagubienia i wewnętrznego gniewu była autentyczna. W pewnym momencie postanowiła zaryzykować i zawalczyć o siebie, a jej odwaga sprawiła, że zaczęła dojrzewać i odnajdywać własną drogę. Najbardziej podobało mi się to, że autorka mocno podkreśliła znaczenie relacji międzyludzkich. Blanca poznaje w Internecie dziewczyny podobne do siebie – samotne, wrażliwe i zbuntowane. Razem tworzą coś w rodzaju rodziny z wyboru, dzięki której mogą przetrwać trudne chwile. Autorka pokazuje, że przyjaźń potrafi stać się ratunkiem, a wspólnota pomaga oswoić lęk i poczucie wyobcowania. Ważnym motywem są również korzenie i wpływ dzieciństwa na późniejsze życie człowieka.