Trzy zagadki dla Organizacji Eduardo Mendoza

Książka

(...) „Trzy zagadki dla Organizacji” to kryminał, który udowadnia, że śledztwo może być równie emocjonujące, co przezabawne. Zamiast ponurego klimatu i nieomylnych detektywów dostajemy szaloną mieszankę absurdalnego humoru, zwrotów akcji i bohaterów, którzy częściej wpadają w tarapaty, niż planują kolejne ruchy. Akcja przenosi nas do słonecznej Barcelony, gdzie tajemnicza Organizacja podejmuje się rozwiązania trzech pozornie niezwiązanych ze sobą zagadek. Śmierć turysty, wybuch luksusowego jachtu i tajemnicze problemy producenta konserw stają się początkiem pełnej chaosu przygody. Im dalej w fabułę, tym więcej nieporozumień, zaskakujących wydarzeń i komicznych sytuacji, które sprawiają, że trudno przewidzieć, co wydarzy się na następnej stronie. Autor, klasyczny kryminał połączył z historią pełną groteski i absurdu, w konsekwencji czego powstała książka, która potrafi jednocześnie zaintrygować i rozbawić. Tajni agenci dalecy są od ideału, ale właśnie ich nieporadność i nietypowe metody działania sprawiają, że trudno ich nie polubić. Po za tym fabuła charakteryzuje się inteligentnym humorem, dynamiczną akcją i niecodziennymi zagadkami. Jeśli szukacie lekkiej, pełnej energii lektury i lubicie kryminały z przymrużeniem oka, to idealna propozycja dla Was. Ogromnie polecam!

Gdyby najnowszą powieść Mendozy potraktować jak danie, jego składniki wyglądałyby tak: garść skeczy Monty Pythona, dwie łyżki filmów z serii "Carry on!", pół szklanki bohaterów "Paragrafu 22" (szczególnie Orra, który chciał mieć policzki jak jabłuszka), przyprawione tyloma szczyptami humoru, chaosu i absurdu, ile nasze podniebienie zniesie. Tytułowa Organizacja jest tak tajna, że sami jej członkowie mają czasem problem z jej zasadami. Kontakt? Żadnych telefonów, nie daj Boże listów, tylko faks (bo hakerzy są tak młodzi, że nie mają pojęcia o istnieniu takiej maszyny) i zaszyfrowane audycje w nocnym radiu. Agenci to zbieranina, która ponad wszelkie normy i polityczną poprawność. Jest i garbus, i były przestępca, i Japończyk (świetny agent wnikający wszędzie, bo przecież - jak twierdzi szef - każdy Azjata wygląda tak samo), i pies-przykrywka, brzydki straszliwie. Ksywki nadawane są przez szefa dość niefrasobliwie i nie można ich tak łatwo zmienić, nawet jeśli powód ku temu jest oczywisty. No bo kto by się chciał nazywać "Małafaja"? (Aż mi się przypomniała scena z "Wściekłych psów" Tarantino i święte oburzenie Pana Brązowego). Agenci zajmują się rozwikłaniem trzech spraw, które tylko ich szefowi wydają się ze sobą powiązane. Śledztwo wygląda jak mecz rozgrywany przez totalnych amatorów wśród których jedni mają zasłonięte oczy, inni pozwiązywane sznurowadła, a całe boisko jest pełne dziur. Nie ma sędziego, więc wszyscy gonią na złamanie karku, faulują, ale - uwaga - czasem trafiają do bramki (chociaż zdarza się, że własnej...). Sporo się śmiałam, trochę grzęzłam w chaosie, ale totalna nieporadność bohaterów, nieskrępowana zabawa i letni klimat powieści jakoś ujęły mnie za serce.