Malorie Josh Malerman Książka

Czy po latach warto wracać do pozornie zamkniętych historii? W przypadku Josha Malermana okazuje się, że tak! “Malorie” to kontynuacja “Nie otwieraj oczu”, których wydania w oryginale dzieli sześć lat, fabularnie aż czternaście. To uzupełnienie losów tytułowej bohaterki i jej dwójki dzieci, które żyją w świecie, gdzie zmysł wzroku jest równoznaczny ze śmiertelnym niebezpieczeństwem, które nie wiadomo skąd nadchodzi. Teraz jednak to już nie zmagania młodej matki, która za wszelką cenę musi nauczyć małe dzieci zasad, które mogą uchronić ich życie, a zderzenie doświadczenia, które nakazuje życie w ciągłym lęku i czujności z naturalną potrzebą młodzieńczego buntu. Czegoś, co przeżywa każdy rodzic truchlejący o swoje dziecko, które rusza w niebezpieczny świat, tylko w ich przypadku te niebezpieczeństwo jest jak najbardziej namacalne i faktycznie zabójcze. Fabuła powieści jest dość prosta, postacie żyjące w stałym, znajomym miejscu, ponownie muszą ruszyć w niebezpieczną drogę, jednak autor przedstawia historię z perspektywy trzech osób i ładuje w ich relacje tyle emocji, że tak naprawdę każda strona napakowana jest doskonale wyczuwalnym napięciem. Malerman w jakiś sposób potrafi sprawić, że każdy gest, każdy szmer wywołuje lęk - mistrzowsko przekazuje na kartach powieści te emocje tak, że wydają się całkowicie naturalne i realne, więc czytając powieść czujemy dokładnie to, co postacie. Najważniejsze są jednak pytania, dylematy, przed którymi postacie stają - bo choć dotyczą postapokaliptycznego świata, tak naprawdę pytają o to, co jest uniwersalne. Zaskakująco dobra kontynuacja i finał losów Malorie! Czekam z niecierpliwością na polskie tłumaczenia pozostałych książek tego autora!

Pamiętacie ten paraliżujący strach, który towarzyszył nam przy lekturze „Nie otwieraj oczu”? Josh Malerman powraca, by po raz kolejny zawiązać nam oczy opaską utkaną z niepokoju i kazać iść na oślep w nieznane. Jeśli po pierwszej części czuliście pewien niedosyt (tak jak ja), to wydaje mi się, że "Malorie" nasyci Was emocjami, napięciem oraz odpowiedziami na niektóre pytania. Akcja powieści przenosi nas o dwanaście lat do przodu. Rzeka, którą pamiętamy z pierwszej części, jest już tylko wspomnieniem, ale zasady gry pozostają brutalnie proste: jedno spojrzenie na tajemnicze istoty wciąż oznacza obłęd i śmierć. Malorie, teraz matka dwójki nastolatków, zamieniła swoje życie w twierdzę zbudowaną z rygorystycznych zakazów i surowej dyscypliny. Jednak pewnego dnia dowiaduje się o czymś niesamowitym, co wywołuje iskrę nadziei, która parzy mocniej niż strach. Okazuje się, że ktoś bliski, kogo dawno opłakała, może wciąż żyć. Stając przed dylematem: wegetować w bezpiecznym mroku czy zaryzykować wszystko dla cienia szansy na spotkanie z ukochaną osobą, Malorie wybiera drogę. I nie jest to spacer w blasku słońca, lecz desperacki marsz przez świat, opanowany przez niebezpieczne istoty. Josh Malerman ma dar, który trafia się raz na milion. Czy można mieć warsztat idealnie skrojony pod horror? Najwyraźniej tak. Po trzech przeczytanych książkach tego autora bez wahania dopisuję go do listy moich ulubionych pisarzy. Malerman nie potrzebuje hektolitrów krwi, by nas przerazić, gdyż on operuje ciszą, szeleściem liści i tym pierwotnym lękiem przed tym, czego nie widzimy. Podczas lektury napięcie było wręcz namacalne. Niektóre sceny autor odmalował tak plastycznie, że czułam się, jakbym stała ramię w ramię z bohaterami, nasłuchując dźwięków potworów, których natura wciąż nie potrafiła do końca pojąć. Co najważniejsze, autor w końcu uchyla rąbka tajemnicy. Moja ciekawość dotycząca tego, czy potwory da się pokonać lub chociaż unieszkodliwić, została zaspokojona, co przyniosło mi ogromną czytelniczą satysfakcję. (Chociaż i tak nie wzgardziłabym jeszcze trzecim tomem tej serii! Może z innymi bohaterami?;)) „Malorie” to jednak nie tylko ucieczka przed potworami. To fascynujące studium relacji międzyludzkich w ekstremalnych warunkach. Dzieci głównej bohaterki dorosły i- jak to nastolatki- zaczynają kwestionować żelazną rękę matki. Ten bunt w świecie, gdzie błąd oznacza koniec, jest niesamowicie emocjonujący. Czy można całe życie spędzić w bezpiecznym schronieniu drżąc ze strachu? Nie, ale jak odnaleźć względy spokój w tej przerażającej rzeczywistości? Ta podróż, na którą decyduje się rodzina, zmieni ich na zawsze. Poza bezpiecznymi murami "domu" czekają bowiem nie tylko nadnaturalne istoty, ale i inne, równie niebezpieczne zagrożenia... inni ludzie. Ta dylogia to absolutny majstersztyk dla fanów historii postapokaliptycznych oraz opowieści mrożących krew w żyłach. Spędziłam z tą serią fantastyczny czas, a emocje, które we mnie wywołała, zostaną ze mną na lata. Panie Malerman, oficjalnie uzależnił mnie pan od tej literackiej adrenaliny- proszę o więcej, bo mój głód grozy wciąż nie został w pełni nasycony!