Książka

Zaproszenie Sebastian Fitzek

Sebastian Fitzek znowu to zrobił! Stworzył thriller pełen szalonych, całkowicie nieprzewidywalnych zwrotów akcji, który straszy, niepokoi, czasami lekko obrzydza, a równocześnie mocno osiada w tematach, nad którymi powinniśmy się zastanowić… Bo “Zaproszenie” to nie tylko rozrywka na najwyższym poziomie, ale też powieść, która brutalnie zmusza czytelnika do refleksji na temat otaczającej nas z każdej strony przemocy. Czy to nie oksymoron w powieści kryminalnej? Fitzek udowadnia, że nie - to właśnie sceny, w których przemoc szokuje w szerszym obrazie dają najwięcej do myślenia. Ale wróćmy do warstwy fabularnej: autor bazuje na motywie dobrze znanym już z czasów klasyki gatunku - z odciętego od świata miejsca. Swoje postacie wkłada do górskiego niewielkiego hotelu, rozpętuje śnieżycę i wskazuje im - ktoś na Was poluje, nie jesteście bezpieczni. Mimo że wiele książek powstało już na tym motywie, to jednak Fitzek robi coś swojego: intrygę zakręconą tak, że raz po raz staje na głowie, a nadal, za każdym razem wydaje się logiczna - jego twisty są tak dobrze opracowane, że nie sposób ich przewidzieć. To zasługa manipulacji uwagą czytelnika, czarowanie obrazem, który, trzeba przyznać, jest w ten górskiej, otulonej śniegiem scenerii, bardzo filmowy. Tyle że jest to raczej horror niż uroczy film świąteczny - napięcie i niewiadome kryją się za każdym rogiem, a postacie doprowadzone do ostateczności stają się nieobliczalne… Doskonale oddane kreacje psychologiczne postaci zagonionych w pułapkę, jak i głównej bohaterki - Marli, która już wcześniej była mocno psychicznie poobijania dopełniają obrazu “Zaproszenia” dając powieść, której po prostu nie da się odłożyć przed poznaniem zakończenia. Tylko uwaga! W nocy może być momentami nieco straszna, ale to z pewnością nie powstrzyma Was przed dalszą lekturą…. Tylko żeby nie było, że nie ostrzegałam!

„Dotarcie do prawdy wymaga stworzenia sytuacji, w której podejrzani boją się o własne życie i są gotowi na wszystko, by uniknąć zagrożenia”. A czy można znaleźć lepsze warunki do tak okrutnego eksperymentu niż zjazd absolwentów w alpejskim pensjonacie, który staje się śmiertelną pułapką? I powiecie - to już było? Też mi się tak wydawało, ale tylko przez chwilę, bo Sebastian Fitzek w „Zaproszeniu” czyni z tego popularnego wątku tak paranoiczny psychothriller, że czujemy się wręcz uczestnikami tego szaleństwa. Główna bohaterka, Marla, przyjeżdża do Chaty Mgieł z nadzieją na odzyskanie kontaktu z dawnym życiem. Po przeżytych traumach i ciężkim wypadku chciałaby wreszcie ruszyć naprzód. Zamiast znajomych zastaje jednak puste pomieszczenia, niedopitą herbatę, pozostawione kurtki i buty. Niby drobiazgi, ale budzą dreszcze i podejrzenia, że coś tu jest bardzo nie tak. A wierzcie mi, że autor potrafi genialnie budować paranoiczny nastrój, zanim jeszcze wydarzy się coś strasznego. A wydarzyć się musi… By jeszcze bardziej zamieszać nam w głowie, autor świetnie wykorzystuje umiejętności i ograniczenia Marli, która potrafi odczytywać z otoczenia zdumiewająco wiele informacji, a jednocześnie nie rozpoznaje twarzy. Przedmioty, zapachy i gesty mówią jej więcej niż czyjś wygląd. Tylko czy można polegać na jej spostrzeżeniach, gdy ktoś świadomie próbuje nią manipulować? Gdy sama do końca nie jest pewna, czy to, co jej się przydarzyło, jest faktem, czy wymysłem? Autor przyzwyczaił nas, że w jego historiach nie warto ufać temu, co widzimy. I tu nie jest inaczej. Spotkanie okazuje się chorą grą, rozliczeniem z przeszłością, a groźniejsze niż odcinające możliwość ucieczki warunki atmosferyczne okazuje się towarzystwo. Pod strachem, nieufnością i brutalnością kryje się pytanie o odpowiedzialność. Czy winny jest tylko ten, kto krzywdzi, czy także ci, którzy patrzą i nie reagują? Krótkie rozdziały, zmiany perspektyw i przeskoki w czasie podtrzymują ciekawość, a mnożenie zwrotów akcji wymaga uwagi. Ale choćbyśmy stanęli na głowie, autor i tak zrobi nam wodę z mózgu! Bo w przypadku fabuły tego thrillera w pewnym momencie, gdy my jesteśmy wysoko w górach, prawdopodobieństwo zostaje daleko w dolinie. Ale czy to przeszkadza w zachłannym pochłanianiu kolejnych stron? Absolutnie nie! Bo to dosadna, psychotyczna, czasem wręcz makabryczna rozrywka, której nie możecie sobie odmówić! Odważycie się przyjąć zaproszenie?