Zamęt Kamila Bryksy

Książka

Żyjemy w świecie, w którym coraz częściej i łatwiej pokazujemy idealne kadry, niż naprawdę ze sobą rozmawiamy. Zdjęcia mają być dowodem szczęścia, ale nie pokazują samotności, bólu, wyrzeczeń, przemilczeń ani narastającego dystansu między ludźmi. A przecież to rozmowa jest podstawą udanego małżeństwa. Kiedy jej brakuje, nawet osoby mieszkające pod jednym dachem mogą stopniowo stać się sobie obce. Punktem wyjścia książki „Zamęt” Kamili Bryksy jest zniknięcie dwunastoletniego Maksa podczas wizyty w zoo, gdy jego ojciec zajęty jest telefonem. Ta sytuacja została przedstawiona bardzo realistycznie, jest wręcz wyjęta z życia. Wystarczy chwila nieuwagi, by wydarzyło się coś, czego żaden rodzic nie chciałby przeżyć. Dodatkowo odpowiedzi ludzi pytanych o zaginionego chłopca, takie jak: „dziecka trzeba pilnować”, budzą silne emocje i skłaniają do refleksji nad tym, jak często zamiast okazać empatię i chęć pomocy, oceniamy innych. Od tego momentu okazuje się, że nie jest to jedynie thriller psychologiczny, lecz historia mówiąca znacznie więcej o relacjach i rodzinnych zaniedbaniach. Życie rodziców Maksa, Igi i Kuby, rozpada się na naszych oczach. W ciągu jednego dnia na jaw wychodzą kolejne sekrety, kłamstwa i przemilczenia, które przez lata przed sobą ukrywali. Krótkie rozdziały przypisane do konkretnych godzin sprawiają, że książkę czyta się bardzo szybko. Jej klimat jest duszny, pełen napięcia i niepokoju. Tajemnicze SMS-y, szantaż, manipulacja oraz pojawiające się nowe postacie skutecznie wprowadzają tytułowy zamęt i utrzymują czytelnika w niepewności do samego końca. Narracja prowadzona naprzemiennie z perspektywy Igi i Kuby pozwala zobaczyć, jak bardzo się od siebie oddalili, co przed sobą ukrywają, jak postrzegają swoje małżeństwo i co jest dla nich naprawdę ważne. Bardzo mocno wybrzmiewa tu temat życia na pokaz, szczególnie w mediach społecznościowych. Iga bardziej boi się utraty wizerunku niż konfrontacji z własną przeszłością. Kubę natomiast przeraża prawda, która mogłaby zburzyć ich pozornie poukładane życie i plany na przyszłość. Najbardziej poruszył mnie jednak wątek Maksa. Chociaż chłopiec przez większość książki jest fizycznie nieobecny, jego głos w prologu i epilogu ma ogromną siłę. Maks nie jest trudnym nastolatkiem. Dobrze się uczy, nie sprawia problemów i wydaje się samodzielny, dlatego rodzice są przekonani, że wszystko jest w porządku. W jego narracji wyraźnie czuć jednak, jak bardzo czuł się emocjonalnie zaniedbany i niewidzialny, co jako matka odebrałam szczególnie mocno. Autorka ciekawie pokazuje również środowisko przyjaciół Igi. Przyznam szczerze, że od takich ludzi uciekałabym jak Struś Pędziwiatr z serii Zwariowane melodie. „Zamęt” to nie tylko thriller o zaginięciu dziecka, ale przede wszystkim opowieść o kryzysie małżeństwa, o tym, jak łatwo zgubić bliskość i jak bardzo dziecko może czuć się wykorzystywane a jednocześnie niewidzialne, nawet wtedy, gdy rodzice są tuż obok. Jeśli lubicie książki w stylu Harlana Cobena, z rodzinnymi tajemnicami, krótkimi rozdziałami i narastającym niepokojem, po tę historię zdecydowanie warto sięgnąć. Mnie właśnie dzięki tym podobieństwom do jego stylu „Zamęt” wyjątkowo przypadł do gustu.