Kwiaty Sajgonu Nguy?n Phan Qu? Mai

Książka

Trudno mi jednoznacznie wybrać, która z powieści Nguyen Phan Que Mai poruszyła mnie bardziej. Może to kwestia tego, że po lekturze „Góry śpiewają” emocje zdążyły już nieco opaść, a rana zadana przez „Kwiaty Sajgonu” wciąż jest bardzo świeża i mocno krwawi? A może dlatego, że autorka potrafi tak prawdziwie kreślić portrety zwykłych ludzi, których losy wojna naznaczyła już na zawsze. Ludzi, o których historia wolałaby zapomnieć. Przenosimy się do Wietnamu w 1969 roku. Z jednej strony ze wspomnień wyłania się obraz amerykańskich żołnierzy walczących z wrogiem, którego uczono ich dehumanizować. Z drugiej strony wchodzimy w życie dwóch sióstr, które wyjeżdżają z rodzinnej wioski do Sajgonu, by wyrwać bliskich z biedy. Nie wiedzą, co je czeka, ale rzeczywistość szybko obnaża swoją brutalną twarz. Stają przed dylematem, w którym nie ma dobrych dróg, a każda decyzja wiąże się z cierpieniem i utratą cząstki siebie. Ale najbardziej łamała mi serce inna perspektywa. Dzieci zrodzone ze zbliżeń dwóch zwaśnionych stron to najbardziej pokrzywdzona i tragiczna grupa tej wojny. Obserwujemy losy Amerazjaty, Phonga, którego jedyną winą jest pochodzenie, noszącego na barkach ciężar społecznego ostracyzmu i napiętnowanego łatką wroga we własnym kraju. I to jego desperacką walkę, najpierw o przetrwanie, później o wyjazd do Stanów i odnalezienie ojca, przeżywałam najbardziej. Mamy tu też Dana, amerykańskiego weterana, który po latach wraca do Sajgonu wraz z żoną. Próbuje zmierzyć się z demonami przeszłości, ale poszukiwanie odpowiedzi zdaje się prowadzić do kolejnego rodzinnego dramatu. „Kwiaty Sajgonu” to przepięknie napisana, bolesna historia ludzi splecionych w przeszłości, która wciąż pozostaje niezasklepioną raną. Dwie linie czasowe i różne perspektywy zbiegają się w opowieść, którą często czyta się z gulą w gardle. Nieustannie wraca do mnie scena, w której dwóch mężczyzn, przed laty wrogów, łączy się w oczyszczającej modlitwie. Nie sposób było czytać tego bez wzruszenia, ale i gniewu, że jak zawsze konsekwencje bezlitosnych decyzji rządzących ponoszą zwykli ludzie. Duży wpływ na mój tak emocjonalny odbiór powieści miał fakt, że autorka przy jej tworzeniu posłużyła się materiałami zbieranymi przez nią samą do doktoratu. Oparła fabułę nie tylko na rzetelnych realiach historycznych, ale, opowiadając losy fikcyjnych postaci, czerpała z prawdziwych wydarzeń. Po przeczytaniu ostatniej strony musiałam wziąć głębszy oddech. Niejeden… Gwarantuję, że i w Was pozostawi ślad.