Książka

Ożeż! Narodzenie Monika Wawrzyńska

Podobno nic dwa razy się nie zdarza, no chyba, że mamy deja vu. A gdyby jednak tak się stało? Zrobić dokładnie to samo jak pierwotnie, czy może pokusić się o zmianę „scenariusza”? Alinka pracy nie boi się, po prostu naprawdę lubi to, co robi. Za dnia więc jest makijażystką gwiazd, a wieczorami natomiast pomaga godnie zaprezentować się tym, którzy oczekują na ostatnią podróż, dosłownie i nie w żadnym cudzysłowie. Może wydawałoby się to dość niekonwencjonalne gdyby nie sprawdzało się doskonale w codziennej praktyce. W obu miejscach zatrudnienia bywa raz lepiej, raz gorzej, chociaż więcej spokoju jest w domu pogrzebowym „Bez biletu” niż w telewizji. Z pewnością nuda nie grozi dziewczynie, lecz to, co staje się jej udziałem tuż przed Bożym Narodzeniem jest naprawdę niespotykane. Czy wykorzysta okazję, jaką daje jej los? Niejednokrotnie dostrzegała więcej niż inni, lecz nie ingerowała. Pozostanie obserwatorem czy tym razem wykorzysta drugą szansę i wpłynie na rozwój wydarzeń? Świąteczny czas ujawnia w ludziach często dobre cechy, ale zdarza się, iż obnaża brzydką prawdę. Jak będzie tym razem? W końcu nie tak łatwo zmienić drogę, któ®ą podąża przeznaczenie… Chcę więcej! Więcej perypetii Alinki i więcej pracowników firmy pogrzebowej „Bez biletu” oraz pozostałych postaci. Nie tak po prostu, ale dlatego, że jak mało co poprawiają humor, nie na chwilę, a na długo. Tam gdzie jedni kończą swoją historię, inni piszą nowe rozdziały swoją ze swadą, niekiedy tupetem oraz z poczuciem dobrze wykonanej pracy. Czy to blask fleszy i światła telewizyjnego studia, czy to lampy bezcieniowe w laboratorium tanatopraksji makijaż musi być profesjonalny i dopracowany. Monika Wawrzyńska podeszła do motywu komedii funeralnej tak samo, co już czytelnik dostrzega na wstępie, a z każdym rozdziałem jedynie się w tym utwierdza, chociaż gatunek niełatwy. O sprawach ostatecznych i całej reszcie, w dodatku w klimacie świątecznym, nie tak łatwo pisać zachowując humor, nawet jeśli bywa w czarnej barwie. Jednak „Ożesz! Narodzenie” nie tylko daje radę, lecz ustawia się na podium z łatwością, za jaką stoją perfekcyjnie wykreowani bohaterowie, inaczej mówiąc cała plejada ludzkich fizjonomii i charakterów, niepowtarzalna atmosfera oraz oczywiście splot okoliczności, jakich mało. Zgodnie z gatunkiem jest komediowo, i to bardzo, pogrzebowa także, a jakże, ale pojawiają się również inne wątki, poważniejsze i dająca naprawdę do myślenia. Właśnie to połączenie lżejszych elementów z trudniejszymi daje kontrast, staje się też doskonałym motorem dla akcji, zwłaszcza, iż dzieje się dużo i to w dość szybkim tempie. Monika Wawrzyńska trochę przewrotnie pokazuje świątecznego ducha, pokazując to, o czym zbyt często zapominamy, a co jest naprawdę istotne.

„Ożeż! Narodzenie” Moniki Wawrzyńskiej to niebanalna komedia funeralna, która łączy czarny humor z refleksją nad życiem, śmiercią i drugimi szansami. Główna bohaterka, Alinka, na co dzień funkcjonuje w dwóch zupełnie różnych światach – pracuje w telewizji, gdzie liczą się wygląd i popularność, oraz w zakładzie pogrzebowym, gdzie spotyka się z przemijaniem i trudnymi emocjami. Tuż przed Bożym Narodzeniem los daje jej niezwykłą możliwość, by ponownie przeżyć pewne wydarzenia i spróbować zmienić ich bieg. Autorka zaskakuje oryginalnym pomysłem, absurdalnymi sytuacjami i humorem, który przeplata się z bardziej wzruszającymi momentami. To historia, która bawi, ale jednocześnie skłania do zastanowienia się nad tym, co w życiu naprawdę ważne. Polecam osobom szukającym nietypowej, pełnej emocji opowieści świątecznej, dalekiej od przesłodzonych historii.

Powiem Wam krótko: myślałam, że padnę ze śmiechu! „Ożeż! Narodzenie” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Moniki Wawrzyńskiej i na pewno nie ostatnie. Autorka kupiła mnie swoim humorem od pierwszych stron. Dawno nie czytałam książki, w której byłoby tak wiele genialnych i zabawnych zwrotów! Życie Alinki to totalny rollercoaster między życiem,a śmiercią. Dosłownie! W dzień robi bóstwa z celebrytów w telewizji śniadaniowej, a w nocy ogarnia makijaże w zakładzie pogrzebowym o wdzięcznej nazwie „Bez biletów”. Dziewczyna ma niesamowity talent do obu tych rzeczy, ale trzyma się jednej złotej zasady: najważniejsze to zachować pełną dyskrecję i – przede wszystkim – pod żadnym pozorem nie pomylić zestawów pędzli! Oprócz Alinki moją absolutną faworytką stała się drugoplanowa bohaterka, pani Tereska. To starsza samotna pani, która potrafi wpadać do zakładu pogrzebowego nawet kilka razy w tygodniu, żeby po raz kolejny zmienić zdanie w sprawie wyboru swojej trumny. Kiedy Alinka zapytała ją ze stoickim spokojem, czy nie wolałaby jednak kremacji, pani Tereska autentycznie się oburzyła i wypaliła: „Jak ja na sądzie ostatecznym stanę? Jako dym?” No po prostu majstersztyk! Jednak ta książka to nie tylko czarny humor. W opowieści znajdziemy też odrobinę prawdziwej, bożonarodzeniowej magii. Alinka dostaje od losu niezwykłą szansę, by zmienić bieg wydarzeń i uratować magię świąt dla kilku ważnych osób. Ta słodko-gorzka nuta sprawia, że przez historię dosłownie się płynie. „Ożeż! Narodzenie” to genialna komedia funeralna, która bawi do łez, a jednocześnie ma w sobie to wyjątkowe, świąteczne ciepło. Jeśli szukacie czegoś oryginalnego, przezabawnego i wciągającego to musicie po to sięgnąć! Ogromnie, z całego serca polecam!

Powiem Wam krótko: myślałam, że padnę ze śmiechu! „Ożeż! Narodzenie” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Moniki Wawrzyńskiej i na pewno nie ostatnie. Autorka kupiła mnie swoim humorem od pierwszych stron. Dawno nie czytałam książki, w której byłoby tak wiele genialnych i zabawnych zwrotów! Życie Alinki to totalny rollercoaster między życiem,a śmiercią. Dosłownie! W dzień robi bóstwa z celebrytów w telewizji śniadaniowej, a w nocy ogarnia makijaże w zakładzie pogrzebowym o wdzięcznej nazwie „Bez biletów”. Dziewczyna ma niesamowity talent do obu tych rzeczy, ale trzyma się jednej złotej zasady: najważniejsze to zachować pełną dyskrecję i – przede wszystkim – pod żadnym pozorem nie pomylić zestawów pędzli! Oprócz Alinki moją absolutną faworytką stała się drugoplanowa bohaterka, pani Tereska. To starsza samotna pani, która potrafi wpadać do zakładu pogrzebowego nawet kilka razy w tygodniu, żeby po raz kolejny zmienić zdanie w sprawie wyboru swojej trumny. Kiedy Alinka zapytała ją ze stoickim spokojem, czy nie wolałaby jednak kremacji, pani Tereska autentycznie się oburzyła i wypaliła: „Jak ja na sądzie ostatecznym stanę? Jako dym?” No po prostu majstersztyk! Jednak ta książka to nie tylko czarny humor. W opowieści znajdziemy też odrobinę prawdziwej, bożonarodzeniowej magii. Alinka dostaje od losu niezwykłą szansę, by zmienić bieg wydarzeń i uratować magię świąt dla kilku ważnych osób. Ta słodko-gorzka nuta sprawia, że przez historię dosłownie się płynie. „Ożeż! Narodzenie” to genialna komedia funeralna, która bawi do łez, a jednocześnie ma w sobie to wyjątkowe, świąteczne ciepło. Jeśli szukacie czegoś oryginalnego, przezabawnego i wciągającego to musicie po to sięgnąć! Ogromnie, z całego serca polecam!

Czy można pracować jako makijażystka mając za modelów ludzi na różnym etapie życia? Można, chociaż z tym życiem...różnie bywa. Alince nie straszny jest żaden człek. Znany, zupełnie obcy, żywy...martwy... Tu i tu twarz musi prezentować się najpiękniej i jak najdłużej zachować świeżość. "Za dnia pięknością, w nocy zaś szkaradą." Tak się mi pewien cytat przypomniał - ciekawa jestem, kto zgadnie skąd to. Wracając do Alinki, w dzień pracuje w studiu telewizyjnym, nocą w zakładzie pogrzebowym. Ma swoich ulubieńców, faceta do którego wzdycha z ukrycia i takich ludzi bez których świata sobie nie wyobraża. Gdy wydarza się coś strasznego, tragicznego wręcz dostaje szansę, o jakiej wielu z nas może pomarzyć. Tylko czy dobrze ją wykorzysta? Autorka ma talent do pisania takich książek! Potrafi czarny humor ubrać w różowe wdzianko by rozbawić do łez. Ale, ale. Pod tym wszystkim kryje się drugie dno. Coś o czym na co dzień nie myślimy, jakoś tam sobie egzystując. W sposób satyryczny ukazuje tą naszą, ułomną ludzką naturę gdzie wyznacznikiem dobrego życia jest to co materialne. Nie widzimy drugiego człowieka, czasem nawet się o niego codziennie potykając. Nie potrafimy być tu i teraz, chociaż ktoś tego bardzo potrzebuje. Zbieramy, gromadzimy, udajemy...a zostaje po nas. Proch. Po każdym jednym. Bez wyjątku. Może zostać coś jeszcze, ale tutaj trzeba się bardziej postarać i dać coś z siebie, a nie tylko brać dla siebie. Pamięć. To trudne, jednak nie niemożliwe. Serio. Świetna komedia funeralna, z genialną obsadą, o nie przeciętnym humorze, zmuszająca do refleksji nad naszymi relacjami i tym ciągłym gonieniem gdzieś, za czymś. Polecam.