Odległe życie (okładka twarda) M.L. Stedman Książka

Kiedy życie, które było tuż na wyciągnięcie ręki, które wydawało się oczywistością, nagle, w wyniku jednej sekundy staje się tak odległe, że wręcz do dosięgnięcia niemożliwe… To druga, najnowsza powieść M.L. Stedman pt. “Odległe życie”. Jego historia rozgrywa się na ogromnych połaciach przestrzeni Australii Zachodniej, gdzie tysiące hektarów to ziemie przeznaczone na pastwiska dla owiec McBride’ów. Ich losy, mimo że zakrzywione przez zdarzenia zewnętrzne dyktowane światową polityką, toczą się stałym rytmem od wieków. Przychodzi jednak moment, który ten rytm może nie tyle zakłócić, co załamać - jedna chwila staje się początkiem pasma nieszczęść, z którymi nagle radzić muszą sobie tylko w trójkę pozostałą z pięcioosobowej rodziny. Jak budować życie na nowo, gdy nadzieja wydaje się zwyczajnym mitem? Jak budować życie, kiedy dla akceptacji otoczenia, trzeba obudować się murem złożonym z sekretów tak ciężkich, że wydaje się niemożliwym uniesienie się z powrotem na powierzchnię? Autorka zabiera nas w podróż, w której dylematy moralne są tak rozbudowane, tak trudne, że nie sposób znaleźć z nich jednego dobrego wyjścia. W której żal i smutek wysączają się z każdej strony, a szczęście jest tak odległe, że niektórzy nie są w stanie dostrzec żadnych jego przebłysków. Tu jednak nie tylko człowiek, ale też miejsce i czas mają znaczenie - miejsce surowe, ale stałe w swoim zmiennym rytmie, w którym czas wyznacza kolejne punkty, jakie ciężką pracą, a czasami po prostu czekaniem można pokonać. To miejsce, które po deszczu rozkwita kolorami i dźwiękami, piękne w swojej prostocie, surowości, ciszy i samotności. Tylko czy wszystkie postacie są w stanie to dostrzec? Naładowana emocjami proza, która zmusza do stawiania pytań, na które czasami po prostu nie da się znaleźć odpowiedzi.

Trudno jest wybaczyć innym, ale jeszcze trudniej samemu sobie. Tymi słowami zacznę swoją opinię o powieści wyjątkowej, która z pewnością trafi na półkę moich najlepszych książek tego roku. Ta opowieść uderza w nas najmocniej nie surowym i wymagającym klimatem Zachodniej Australii, ale łamiącymi serce ludzkimi dramatami. Po poruszającym „Świetle między oceanami”, które przed trzema laty odcisnęło na mnie trwały ślad, nie miałam najmniejszych wątpliwości, że i najnowsza powieść M.L. Stedman będzie nie tylko literacką perełką, ale przede wszystkim historią zapadającą głęboko w serce. Od pierwszych stron autorka otwiera przed nami bezkresne przestrzenie spieczonej słońcem, czerwonej ziemi. Ale zanim poczujemy w ustach niesiony wiatrem kurz, nim dostrzeżemy siedzącą na kamieniu jaszczurkę, autorka ucina te niespieszne oględziny miejsca akcji niczym nożem. Podobnie jak jedna tragedia ucina plany i marzenia rodziny MacBridów, a jej konsekwencje wybrzmiewać będą przez dziesięciolecia. Natura bywa piękna i nieprzewidywalna. Potrafi tworzyć sprzyjające warunki do życia, ale i je odbierać. Życie na owczej stacji liczącej setki tysięcy hektarów to codzienna walka o przetrwanie, która hartuje ludzi, ale daje też rutynę tak potrzebną, by unieść ciężar traum z przeszłości, bolesnych błędów młodości i wyrzutów sumienia, które niszczą od środka. Autorka jest równie surowa dla swoich bohaterów jak australijski klimat. Tu czas nie leczy ran, a wręcz rozdrapuje ciągle niezagojone blizny. Tu wybaczenie samemu sobie okazuje się najtrudniejszą walką, a izolacja, również ta psychiczna, staje się więzieniem. Ale nawet na najbardziej jałowej ziemi, po wielu latach suszy, może w końcu spaść deszcz i przynieść ukojenie. Znalazłam w tej powieści naturę, która jest równie ważna jak człowiek. Znalazłam siłę kobiet, które w tym surowym świecie musiały być twarde jak skała, i mężczyzn skrywających pod maską milczenia ogromne pokłady wrażliwości. Znalazłam przejmujący obraz „inności”, który w tamtych czasach mógł tkwić w ukryciu lub narazić się na atak. W końcu w głębi lądu, na terenach niemal pustynnych, znalazłam łódź do połowu pereł, która stała się symbolem marzenia niemal niemożliwego do spełnienia. Niemal… Wstrząsnęła mną ta opowieść. Przywiodła na bezkresne przestrzenie smutku i wzruszeń. W końcu pozostawiła z bólem w sercu i zachwytem jednocześnie. Ale też z uśmiechem, który, mimo że nieśmiały, skutecznie utorował sobie drogę przez łzy. Polecam i Wam tę porywającą podróż przez emocje. Z całego serca.