Książka

Ślepą, czarną nocą Przemysław Piotrowski

Kiedy kilka miesięcy temu ogłaszano premierę książki „W ciemnym, głodnym lesie”, skręcało mnie z ciekawości, jak Przemysław Piotrowski poradzi sobie w całkowicie nowym dla siebie gatunku-horrorze. Niestety, wtedy z różnych względów było mi z tą powieścią nie po drodze i ciągle odkładałam ją na później. Całe szczęście, że na rynku pojawiła się kontynuacja! Dzięki temu tegoroczny październik upłynął mi pod znakiem mrocznych, gęstych i momentami przerażających losów Niny Baceli. W „Ślepej, czarnej nocy” przenosimy się do Chojnic. Na tamtejszym cmentarzu natrafiono na mrożące krew w żyłach znalezisko- w płytko wykopanym grobie odnaleziono trumnę ze zwłokami mężczyzny. Wszystkie ślady wskazują na to, że nieszczęśnik został pogrzebany żywcem. Prowadząca sprawę aspirant Wiktoria Sarnecka szybko łączy ten koszmar z niedawnym zniknięciem trzech innych osób. Przełom następuje, gdy wpada na trop prowadzący do tajemniczych i przerażających wydarzeń sprzed kilku miesięcy w Bieszczadach. Aby rozwikłać tę zagadkę, prosi o wsparcie kluczowego świadka tamtej historii- dziennikarkę Ninę Bacelę. Nie ukrywam, że mam ogromną słabość do powieści o niezwykle gęstym klimacie. W tej serii las- najpierw bieszczadzki, a w drugim tomie Bory Tucholskie- bez wątpienia dzieli z Niną miano głównego bohatera. To nie jest zwykłe tło dla wydarzeń, lecz żywy organizm, który uwodził swoją trudną do wytłumaczenia mroczną magią. Pierwszy tom momentami potrafił mnie autentycznie przestraszyć. Powieści słuchałam w formie audiobooka w fantastycznym wykonaniu Filipa Kosiora- do teraz mam w głowie ten tajemniczy, hipnotyzujący głos wołający Ninę oraz wizję lasu, który po prostu pragnął być karmiony. Choć autor chciał na chwilę odpocząć od klasycznego kryminału i wykreował horror, który rozbudził moją ciekawość oraz zachwycił niebanalną atmosferą, to jednak pierwsza część nie podbiła w pełni mojego mrocznego serca. Za to w „Ślepej, czarnej nocy” Piotrowski powrócił do swojego żywiołu i na dobrze znane kryminalne ścieżki. Od pierwszych stron czułam, że ta część będzie zupełnie inna: bardziej dynamiczna, przewrotna i rozbudowana. I absolutnie się nie pomyliłam! Jestem pod ogromnym wrażeniem zarówno klimatu, jak i świetnie wykreowanych postaci. Szczególnie polubiłam postać Wiktorii- mam ogromną nadzieję, że jej rodząca się przyjaźń z Niną stanie się fundamentem dla kolejnych emocjonujących i mrocznych przygód. W finale książki tempo dosłownie zwala z nóg, a napięcie gęstnieje z rozdziału na rozdział. W pewnym momencie po prostu nie potrafiłam się oderwać! Szczerze drżałam o losy dziewczyn, a czysta ciekawość całkowicie mną zawładnęła- bo kto, do licha, mógł stać za tak wynaturzonymi i okrutnymi mordami? „Ślepa, czarna noc” to po prostu bardzo dobry, mięsisty kryminał. Muszę przyznać, że stęskniłam się za twórczością Piotrowskiego. Jego kultowa seria z Igorem Brudnym jest rewelacyjna, ale mam w niej spore zaległości, dlatego ta nowa historia zadziałała jak prawdziwy balsam na moje spragnione dobrych wrażeń kryminalne serce. Z wielką niecierpliwością wypatruję już kolejnych tomów i mam nadzieję, że autor nie każe nam na nie długo czekać!