Książka

Cienie przeszłości. Klub Martini. Tom 3 Tess Gerritsen

W ostatnich latach powieści kryminalne uczą nas, że emerytowanych szpiegów można spotkać wszędzie! Między innymi w niewielkim miasteczku w stanie Maine, na którym wzorowała się Tess Gerritsen tworząc swoją serię Klub Martini. “Cienie przeszłości” to jej trzeci tom, ale jak każdy, można go czytać niezależnie od pozostałych. Co ciekawe, każdy tom tej serii ma nieco inny klimat, na przykład “Cienie przeszłości” z powodzeniem łączą thriller szpiegowski z kryminałem cosy crime! Lekkie, często podszyte subtelnym humorem dialogi, ciepło bliskich relacji równoważone są całkiem poważną intrygą wplątującą nas w relacje amerykańsko-rosyjskie, które z jednej strony jeszcze odbijają się echem zimnej wojny, z drugiej wywołują gorzkie refleksje na temat aktualnej zmiany władzy, która wprowadza chaos zamiast porządku. Ale to takie małe uszczypliwości, bo mimo iż intryga oparta jest o wątek rodem z thrillera szpiegowskiego, to jednak ukazana jest przez pryzmat człowieka, a nie sensacji. Tu najbardziej liczą się ludzkie, jednostkowe wybory, emocje i poświęcenia, do których jesteśmy zdolni, a szpieg to nie superman, a człowiek, który nigdy nie może tak w pełni cieszyć się pewnością - zawsze, nawet jeśli tylko w przeszłości, pozostają tematy, o których mówić nie może, zamknięte na cztery spusty tajemnice. Zagadka kryminalna prowadzona z kilku punktów widzenia, mimo umiarkowanego tempa, pochłania uwagę od samego początku, a dobrze rozlokowane twisty sprawiają, że bardzo trudno ją w czasie lektury odłożyć. Świetny styl, te zaskakujące poczucie ciepła i ciekawa intryga zapewniają kilka godzin bardzo przyjemnej, zmuszającej do ciekawych refleksji rozrywki. To kiedy tom czwarty?!

Spokojne wieczorne spotkania z przyjaciółmi i rozmowy o książkach? Nie w Klubie Martini! Bo przeszłość ma zwyczaj upominania się o swoje, szczególnie jeśli się jest emerytowanym agentem wywiadu. A w najnowszej powieści Tess Gerritsen znów daje im powody, by odstawić kieliszek martini i sięgnąć po dawne umiejętności. Tym razem jednak przyjaźń pięciorga przyjaciół zostaje wystawiona na próbę. Podobnie jak małżeństwo Ingrid i Lloyda. Bo nie tylko zostaną zaangażowani w niebezpieczną rozgrywkę, ale będą musieli odpowiedzieć sobie na pytanie, czy wzajemnie naprawdę dobrze się znają. Tym razem to Ingrid, którą dotąd widzieliśmy głównie w gronie przyjaciół, odsłania inne oblicze. Za opanowaniem kryją się poczucie winy i tęsknota za życiem, w którym czuła się potrzebna. Rozumiem jej pragnienie rozliczenia dawnej tragedii, ale nie wszystkie decyzje potrafiłam przyjąć równie wyrozumiale. Czy obowiązek wobec tych, których nie udało się ocalić, usprawiedliwia krzywdzenie najbliższych? Zwłaszcza gdy do głosu dochodzi też tęsknota za własną młodością, a dawny partner potrafi umiejętnie ją podsycić. Najwięcej sympatii wzbudził we mnie Lloyd. Analityk, a nie człowiek od terenowych akcji, nagle musi odnaleźć się w sytuacji, do której zupełnie nie pasuje. Bywa nieporadny, podejmuje ryzyko, ale za tym wszystkim stoi strach o żonę. Jego bezradność i poczucie odsunięcia przemawiały do mnie mocniej niż szpiegowskie popisy. Autorka dobrze pokazuje, że można dzielić z kimś życie przez lata i nadal nie mieć dostępu do ważnej części jego świata. Intryga prowadzi poza Purity, a wraz ze zmianą miejsc rośnie skala zagrożenia. Niepewność, komu zaufać, podtrzymuje napięcie, a różne perspektywy pozwalają zobaczyć więcej, niż widzą sami bohaterowie. Powroty do przeszłości pomagają zrozumieć ich niejednoznaczne wybory, a w tym przypadku przyjaźń nie oznacza bezwarunkowego zawieszenia podejrzeń. Na szczęście poważne tematy nie odbierają tej historii humoru. Jo znów próbuje pogodzić policyjne zasady z metodami ludzi, którzy przepisy traktują dość swobodnie. Ich rozmowy mają wdzięk, a codzienność z gotowaniem, zakupami i martini równoważy niebezpieczne akcje. Zmęczenie, wiek i przywiązanie do innych przypominają, że to sprawni agenci, ale nie niezniszczalni bohaterowie. „Cienie przeszłości” to udany powrót do cyklu, który cenię za intrygujące zagadki, ale jeszcze bardziej za bohaterów. Jeśli polubiliście Klub Martini tak mocno, jak ja, to zdecydowanie warto sprawdzić, jak zniesie tę próbę.