O objętości czasu I Solvej Balle

Książka

DLACZEGO: 01. Współpraca recenzencka z @wydawnictwo_poznanskie 02. Uwielbiam książki związane z zapętleniem czasu/podróżowaniem w czasie itd. FABUŁA: Tara Selter powtarza codziennie osiemnasty listopada. Nikt nie pamięta, że ten dzień się odbył. Nikt, oprócz Tary. OPINIA: Mam problem z tą książką. Uwielbiam książki, które są o zapętlaniu albo podróżach w czasie, ale nie lubię, kiedy te książki są częścią jakiegoś cyklu (teraz niektórzy pewnie powiedzą, że bluźnię, ale dlatego, jakoś "Zanim wystygnie kawa" do mnie nie przemówiło ) i gdy nie przebiegają zgodnie z moimi oczekiwaniami. W tym przypadku całość jest bardzo ciekawa. Główna bohaterka za wszelką cenę próbuje zrozumieć co się dzieje, wciąga w to nawet swojego męża. I tutaj moim zdaniem cudownym zabiegiem autorki jest to, że Thomas wierzy żonie i stara się jej pomóc, co ciekawie pokazuje relacje między nimi. Jest tu sporo powtórzeń i wiem, że niektórym to może przeszkadzać, ja myślę, iż to bardzo dobry i celowy zabieg. Skoro bohaterka powtarza x razy jeden dzień to nic dziwnego, iż jej myśli, a nawet jej działania również się powtarzają. To, co do mnie przemawia to ilość tez, możliwości, które próbuje wymyślać bohaterka, a my razem z nią - czy to jest coś związanego z równoległymi światami? A może chorobą psychiczną? A może jakiegoś rodzaju snem? Jak dla mnie to któreś z nich (nie jestem pewna które, ale raczej Tara) po prostu umarło i z powodu nie zamknięcia spraw wciąż pozostaje na ziemi. Z kolei to, co do mnie nie przemawia to samo zakończenie, ale tutaj nie chcę nic więcej pisać, żeby niepotrzebnie nie zaspoilerować. PODSUMOWANIE: Polecam tę książkę mimo wszystko, chociażby po to, żeby każdy mógł sobie wyrobić o niej własne zdanie i wymyślić własną tezę. Mnie się bardziej podobało niż nie podobało, chociaż zapewne, kiedy książka chwile poleży w regale mojego umysłu to pojawią się jakieś nowe przemyślenia, bo wiem, że to historia, do której będę wracać.