O objętości czasu I Solvej Balle

Książka

DLACZEGO: 01. Współpraca recenzencka z @wydawnictwo_poznanskie 02. Uwielbiam książki związane z zapętleniem czasu/podróżowaniem w czasie itd. FABUŁA: Tara Selter powtarza codziennie osiemnasty listopada. Nikt nie pamięta, że ten dzień się odbył. Nikt, oprócz Tary. OPINIA: Mam problem z tą książką. Uwielbiam książki, które są o zapętlaniu albo podróżach w czasie, ale nie lubię, kiedy te książki są częścią jakiegoś cyklu (teraz niektórzy pewnie powiedzą, że bluźnię, ale dlatego, jakoś "Zanim wystygnie kawa" do mnie nie przemówiło ) i gdy nie przebiegają zgodnie z moimi oczekiwaniami. W tym przypadku całość jest bardzo ciekawa. Główna bohaterka za wszelką cenę próbuje zrozumieć co się dzieje, wciąga w to nawet swojego męża. I tutaj moim zdaniem cudownym zabiegiem autorki jest to, że Thomas wierzy żonie i stara się jej pomóc, co ciekawie pokazuje relacje między nimi. Jest tu sporo powtórzeń i wiem, że niektórym to może przeszkadzać, ja myślę, iż to bardzo dobry i celowy zabieg. Skoro bohaterka powtarza x razy jeden dzień to nic dziwnego, iż jej myśli, a nawet jej działania również się powtarzają. To, co do mnie przemawia to ilość tez, możliwości, które próbuje wymyślać bohaterka, a my razem z nią - czy to jest coś związanego z równoległymi światami? A może chorobą psychiczną? A może jakiegoś rodzaju snem? Jak dla mnie to któreś z nich (nie jestem pewna które, ale raczej Tara) po prostu umarło i z powodu nie zamknięcia spraw wciąż pozostaje na ziemi. Z kolei to, co do mnie nie przemawia to samo zakończenie, ale tutaj nie chcę nic więcej pisać, żeby niepotrzebnie nie zaspoilerować. PODSUMOWANIE: Polecam tę książkę mimo wszystko, chociażby po to, żeby każdy mógł sobie wyrobić o niej własne zdanie i wymyślić własną tezę. Mnie się bardziej podobało niż nie podobało, chociaż zapewne, kiedy książka chwile poleży w regale mojego umysłu to pojawią się jakieś nowe przemyślenia, bo wiem, że to historia, do której będę wracać.

Tara zatrzymała się w czasie. Nieustannie przeżywa jeden dzień. Kładzie się spać i po przebudzeniu ciągle jest 18 listopada. Ciekawe jest to,że ona może zmieniać swoje położenie, może kupić coś i rano nadal to ma. Natomiast w przypadku jej męża sytuacja wygląda inaczej. Ciągle powtarza te same czynności od nowa. Kobieta szuka różnych sposobów na wyjście z tego impasu. Znajduje co prawda kilka nieścisłości jednak nieustannie tkwi w 18 listopada. Monotonia, patrzenie na tę samą pogodę, słuchanie kroków, które nic, a nic się nie zmieniają, branie udziału w takich samych sytuacjach...i tak przez rok. Bo może to właśnie rok będzie punktem zwrotnym i wydarzy się coś co sprawi, że nadejdzie jutro? Jaka to straszna wizja. Utknięcia w jednym dniu, patrzenia na to samo, powtarzania dzień w dzień tej samej historii. Nie wyobrażam sobie tego. Czas, jak różny jest dla każdego z nas. Ktoś na coś czeka, wtedy się dłuży i odwrotnie, nie chcesz czegoś to mija szybciej. Co jeśli ty wiesz, że najbliższa ci osoba żyje z dnia na dzień tak samo i nie jest tego świadoma. Taki nieustanny "dzień świstaka". Próbujesz tłumaczyć i nawet się to udaje, ale po śnie musisz to robić ponownie. Powieść skupia się głównie na monotonii i samotności. Bo Tara mimo że mieszka przez pewien czas z mężem, w tej swojej świadomości utknięcia jest sama. Mąż się obudzi i nie pamięta poprzedniego dnia, nie dnia. Kobieta ciągle na nowo musi mu to tłumaczyć. Aż przychodzi moment kiedy mieszka z nim nadal ale obok, pod życiem jakie toczy mężczyzna. To bardzo trudne być niezrozumianym. I jeszcze trudniejsze nie czekać już na nic. Bo wiesz co będzie za moment, wiesz co wydarzy się po obudzeniu, a jednak...to ciągle ten sam dzień. Razem z bohaterką szukałam jakiegoś wyjścia z tej sytuacji i wraz z nią oczekiwałam na 367 dzień. Mam tylko nadzieję, że będzie coś dalej, bo to pierwsza część z cyklu, a zakończenie...cóż, mnie nie usatysfakcjonowało. Czyta się tę powieść szybko. Napisana jest w formie dziennika, ale w bardzo przyjemny sposób. Dziwna to wizja i dla mnie straszna. Przeczytajcie sami, polecam.