Książka

Jestem jesieniarą Karolina Wilczyńska

(...) Sięgając po tę książkę, oczekiwałam ciepłej, otulającej, jesiennej powieść. Otrzymałam coś znacznie więcej... Czy jeden moment może zmienić całe życie? Okazuje się, że wystarczy jedno zdjęcie, by zwyczajna dziewczyna znalazła się w centrum zainteresowania milionów ludzi. Tak zaczyna się historia Zuzanny Wawrzyniak, bohaterki powieści Karoliny Wilczyńskiej "Jestem Jesieniarą", która przekonuje się, że internetowa sława wcale nie musi być spełnieniem marzeń. Przyznam, że najbardziej zaciekawił mnie w tej historii motyw mediów społecznościowych i tego, jak łatwo wykreować obraz idealnego życia, które niewiele ma wspólnego z rzeczywistością. Lekkie pióro autorki sprawiło mi, że przepłynęłam przez tę historię nawet nie wiem kiedy. Od samego początku bardzo polubiłam postać Zuzanny. Łączy mnie z nią miłość do jesieni, podejście do życia i... ziemia świętokrzyska. Karolina Wilczyńska w swojej książce porusza ważny i na czasie temat. Pokazuje media społecznościowe z innej perspektywy, gdzie za pięknymi zdjęciami często kryje się samotność i zagubienie. Pozostawia czytelnika z przesłaniem, że nie warto tracić siebie tylko po to, by spełnić oczekiwania innych i że ani lajki, ani wyświetlenia nie zastąpią prawdziwych relacji i wewnętrznego spokoju. Zdecydowanie polecam tę pełną emocji książkę każdemu, kto ceni powieści z głębszą treścią, która zostawia w głowie coś więcej niż tylko wspomnienie fabuły.

Jedno zdjęcie zrobione przypadkowo stało się czymś co zmieniło życie Zuzanny. Nieświadomie i niekoniecznie potrzebnie. Ktoś wykorzystał jej wizerunek w internecie, a potem już jakoś tak sprawy zaczęły żyć własnym życiem. Albo, życiem internautów. Komentarze, like, udostępnienia... To woda na młyn dla Metropolity - znanego influencera, pokazującego większe miasta w krzywym zwierciadle. Idąc za głosem ludu, postanawia odnaleźć Jesieniarę i wprowadzić ją do swojego świata. Pytanie, czy to czasem nie jest żerowaniem na czyjejś popularności. Jeśli tak, to czyjej? Jak Zuzanna postąpi i czy skorzysta z okazji stania się znaną? Internet to miecz obusieczny. Przynosi wiele korzyści ale niestety jeszcze więcej zła. I to coraz częściej. Pozwalając komuś wejść w nasze prywatne życie narażamy się na komentarze, dobre rady itd. I o ile to wszystko jest dobre, pełne wsparcia, motywacji to jeden głos krytyki zaburza resztę. Krytyka zawsze boli, nawet jeśli tego nie okazujemy na zewnątrz. Co się dzieje z nami kiedy osiągniemy jakiś stopień popularności? Płyniemy na tej fali, póki nas niesie. Najczęściej zmieniamy się nie do poznania. Bo człowiek do dobrego i lżejszego życia przyzwyczaja się szybko, w drugą stronę jest zdecydowanie trudniej. Tracimy własną tożsamość, udajemy, zakładamy piękne maski, a w środku krzyczymy. Co gdy ktoś wykorzysta naszą twarz do własnych celów? Gdzie jest granica, której przekraczać się nie powinno? Dlaczego lubimy patrząc na zdjęcie dopowiadać sobie jego historię? Kto dał nam prawo do osądzania innych? Książka opowiada o zwykłym życiu, które przez kogoś zupełnie obcego zmieniło się nie do poznania. Stało się publiczne, bez zapytania czy tego chce. O internetowym świecie pełnym obłudy, fałszu, robienia czegoś na pokaz. I o tym, jakimi ludźmi się otaczamy. Bo nie każdy, kto nam słodzi jest wart zaufania. Przyjaźń nie zawsze okazuje się prawdziwa. Spójrzcie na wydanie, jest iście jesienne. Idealne. Polecam

#współpracarenzencka Czytając ją, wsiąknęłam w tę opowieść bez pamięci i całą sobą poczułam magię "złotej" jesieni. Zuzanna skradła moje serce już od pierwszych akapitów. To niezwykle skromna, cicha studentka pedagogiki wczesnoszkolnej, która w przyszłości pragnie przelewać swoją empatię na najmłodszych. Zuza to prawdziwa artystka codzienności – najszczęśliwsza czuje się z boku, skryta w bezpiecznym cieniu, skąd z zachwytem obserwuje świat. Posiada niezwykły dar dostrzegania detali, które innym umykają: celebruje taniec spadających liści, zachwyca się paletą barw na drzewach i chłonie ten jedyny w swoim rodzaju, nostalgiczny urok jesieni. Kiedy ktoś zwraca na nią uwagę, od razu czuje napięcie. Pewnego dnia siada w parku miejskim, rozkłada notatki i uczy się w ciszy. Nie ma pojęcia, że w tym samym momencie mija ją pewien mężczyzna z aparatem – bezwzględny influencer z metropolii, który uwielbia szydzić z mniejszych miast. Jeden błysk, jedno przypadkowe znalezienie się w kadrze i życie Zuzanny wywraca się do góry nogami. Jej zdjęcie trafia do sieci, a ona sama zostaje ogłoszona internetową „jesieniarą”. Rusza lawina ocen i komentarzy. Ta książka to coś znacznie więcej niż historia – to głęboki, dotykający najczulszych strun krzyk zranionej wrażliwej dziewczyny. Karolina Wilczyńska z ogromną delikatnością pokazuje obraz człowieka, którego bezpieczny, intymny świat nagle runął przez jeden klik. Czytając czułam całą sobą ten paraliżujący lęk, samotność i calkowitą bezsilność Zuzanny. To przejmująca opowieść o walce o własne "ja" w świecie, który potrafi bezwzględnie odrzeć człowieka z jakiejkolwiek prywatności i zamienić jego życie w chwilową, internetową sensację. Jak poradzi sobie z tym ta niezwykle nieśmiała dziewczyna? Czy da się jeszcze cofnąć czas, zanim internet przyklei do niej stałe łatki? Tego musicie dowiedzieć się sami! Pióro Karoliny Wilczyńskiej czaruje niezwykłą lekkością i subtelnością. To powieść stworzona do niespiesznego celebrowania właśnie teraz, gdy za oknem świat maluje się jesiennymi barwami. Autorka utkała historię pełną najgłębszych emocji, która magnetyzuje od pierwszych stron i trzyma w napięciu do tego stopnia, że finał pozostawał dla mnie fascynującą zagadką aż do ostatniej kropki. To książka, którą po prostu trzeba przeczytać – ma w sobie tak magnetyczną siłę, że oczaruje nawet tych, którzy zazwyczaj stronią od takich opowieści i nie dają się łatwo przekonać. Gwarantuję, że ta historia skradnie również Wasze serca!