Książka
Niebo może poczekać
Rafał Wicijowski
| Wydawnictwo: | Filia |
| Rodzaj oprawy: | Okładka broszurowa (miękka) |
| Wydanie: | 1 |
| Liczba stron: | 320 |
| Format: | 135x205 |
| Rok wydania: | 2026 |
O książce Niebo może poczekać
Natalia od lat żyje między niebem a ziemią. Jako stewardesa przemierza świat, by dać córce wszystko, czego sama kiedyś pragnęła. Każdy lot ma jednak swoją cenę: płynącą z rozłąki tęsknotę i poczucie winy, które wraca za każdym razem, gdy zamiast przytulić Zuzię na dobranoc, Natalia może tylko wysłać jej wiadomość. Wierzy, że jeszcze zdąży. Że będzie czas na rozmowy, bajki czytane przed snem, pocałunki w czoło i obietnice składane szeptem. Jedna chwila wystarczy, by cały świat rozpadł się na kawałki.
Zuzia trafia do szpitala.
Od tej chwili wszystko, co dotąd wydawało się ważne, przestaje istnieć. Zostaje tylko szpitalne łóżko, mała dłoń w dłoni matki, bezsenne noce i modlitwy wypowiadane wtedy, gdy człowiek nie ma już nawet siły płakać.
Niebo może poczekać to opowieść o miłości silniejszej niż strach, o wierze, która rodzi się w najciemniejszych miejscach, i o matce gotowej błagać niebo o każdy kolejny oddech swojego dziecka.
Szczegółowe informacje na temat książki Niebo może poczekać
| Wydawnictwo: | Filia |
| EAN: | 9788384417447 |
| Autor: | Rafał Wicijowski |
| Rodzaj oprawy: | Okładka broszurowa (miękka) |
| Wydanie: | 1 |
| Liczba stron: | 320 |
| Format: | 135x205 |
| Rok wydania: | 2026 |
| Data premiery: | 2026-10-28 |
| Podmiot odpowiedzialny: | Grupa Wydawnicza Filia Sp. z o.o Kleeberga 2 61-615 Poznań PL e-mail: [email protected] |
Podobne do Niebo może poczekać
Inne książki Rafał Wicijowski
Inne książki z kategorii Literatura piękna obyczajowa
Oceny i recenzje książki Niebo może poczekać
Pomóż innym i zostaw ocenę!
Choroba najbliższych zawsze zmienia priorytety i to, co dotychczas było ważne, nagle traci znaczenie, a cały świat kurczy się do walki i nadziei na wyzdrowienie. W najnowszej powieści Rafała Wicijowskiego „Niebo może poczekać” świat kurczy się do pokoju 307 na oddziale onkologii dziecięcej, gdzie wsłuchujemy się w każdy oddech małej Zuzi. Autor stworzył historię, która może dotknąć każdego z nas. Diagnoza nowotworu nie zawsze jest wyrokiem, ale zawsze przewraca świat osoby chorej i jej najbliższych do góry nogami. Każdy, kto tego doświadczył, odbierze tę opowieść każdą komórką ciała. Ja nocy po jej przeczytaniu nie przespałam. Bo i my walczymy. Na trzech frontach i chwilami jest bardzo ciężko. Szczególnie gdy raz uśpiony smok znów podniósł głowę… Rzadko piszę o sprawach osobistych, ale ten temat jest mi wyjątkowo bliski. Autor pokazuje codzienność wielu rodzin, które do końca, nie tracąc nadziei, czasem zmuszone są patrzeć, jak ich najbliższy przegrywa tę walkę. Ta opowieść jest codziennością po diagnozie, gdy nagle prestiżowa praca przestaje mieć znaczenie, bo liczy się każda minuta, którą jeszcze możemy spędzić razem. W powieści znajdziemy sporo uproszczeń procedur medycznych czy przemęczonego lekarza z wyrzutami sumienia, ale też uczucie i wsparcie, które pojawiają się niespodziewanie w miejscu, gdzie nikt by się ich nie spodziewał. Dla mnie jednak wierne oddanie szpitalnych realiów miało mniejsze znaczenie, bo to przede wszystkim walizka pełna emocji, tych dobrych i tych złych. Miłości, nadziei i niewyobrażalnej siły. Ale też bezsilności, wyczerpania i cierpienia. A autor, mimo tak trudnej tematyki, potrafi wlać w tę opowieść wiele spokoju i ciepła. Pozwala odnaleźć w niej nadzieję, ale też pogodzić się z tym, co nieuniknione. W powieści pojawia się też ważny temat przeszczepu szpiku. I trochę szkoda, że wybrzmiewa on w fabule tak niepokojąco, bo może zniechęcić potencjalnych dawców (choć oczywiście rozumiem zamysł fabularny). Ja sama jestem w bazie dawców szpiku DKMS od wielu lat i jeśli kiedykolwiek będzie potrzeba oddać szpik, by uratować komuś życie, zrobię to bez wahania. I Was również do tego zachęcam. Zachęcam Was również do przeczytania tej powieści. Poczujecie ją bardziej, jeśli kiedykolwiek doświadczyliście Wy lub Wasi bliscy tematów onkologicznych. Jeśli nie, będziecie mogli ogromnie docenić, że Was to ominęło.
Natalia pracuje jako stewardesa w liniach lotniczych Emirates. Bardzo dobrze zarabia ale ten fakt ma swoją cenę. Taką, której nie da się zmierzyć materialnie. Na ziemi, w Polsce, zostawia za każdym razem siedmioletnią córkę. I za każdym razem obiecuje, że to ostatni raz. Liczy na to,że na chwile z Zuzią przyjdzie jeszcze czas. Wszystko zmienia się diametralnie, gdy dziewczynka trafia do szpitala, a Natalia musi nagle przestawić swoje priorytety. Czy właśnie zaczęłam rozumieć zachwyty nad powieściami i piórem autora? Tak. Czy był jakiś rozdział przy którym nie uroniłam ani jednej łzy? Może się trafił, jeden, lub dwa. Czy książka spowodowała u mnie głęboką refleksję nad naszym życiem. Zdecydowanie. Historia Natalii jest historią wielu z nas. Zabieganych, zatroskanych i sprawy materialne, odkładających wszystko na później. Później, które może nigdy nie nadejść. Wystarczy jeden moment by świat runął, by to co było pewniakiem przestało nim być. Zuzia, siedmiolatka którą bardzo podziwiam stanęła na wysokości zadania. Chociaż to ona powinna poddać się beznadziei i psioczyć na niesprawiedliwość tego świata. Poznając Antka, weterana w walce z chorobą zaczyna dostrzegać więcej i doceniać każdą chwilę jaka jest jej dana. To ona jest siłą napędową dla innych. Posiadła moce o jakich dorośli mogą jedynie pomarzyć. W miejscu gdzie śmierć przeplata się z nadzieją. Wiara staje się zależna od obecnej sytuacji, a dziecięce łyse główki pokazują jak bardzo kruche i niepewne jest jutro, znajdzie się też czas na śmiech i niczym nie skrępowaną radość. Trudna to lektura, napisana w genialny sposób. Tak naturalny, prosty, a jednocześnie wdzierający się w myśli człowieka i zmuszający do poważnych refleksji, a może bardziej do działania. Doceniajcie co macie, dbajcie o bliskich, relacje z nimi bo za chwilę może być za późno, na wszystko. Polecam, bardzo polecam.