Szlak zapomnianych Agnieszka Jeż

Książka

(...) Magda Ciesielska, dziennikarka, wraca do rodzinnego miasta i do "Tygodnika Żywieckiego". Po pracy w Krakowie wydaje się, że tutaj nic ciekawego jej nie czeka. Jednak już wkrótce pod wpływem pewnych wydarzeń pojawia się temat, który szybko trafia na pierwsze strony i wzbudza niemałe zainteresowanie. Cztery zaginione dziewczyny, sprawy z przed lat, tajemnice, które miały na zawsze zostać pogrzebane.. A to zaledwie wierzchołek góry lodowej. Do jakiej prawdy doprowadzi Magdę jej prywatne śledztwo? "Szlak zapomnianych" Agnieszki Jeż, to książka, która od pierwszych stron roztacza aurę tajemniczości i buduje napięcie trzymające czytelnika do samego końca. Ponieważ było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, nie wiedziałam, czego mam się spodziewać. Dziś już wiem, że muszę nadrobić zaległości, bo ta książka to prawdziwy sztos. Zacznę od tego, że małomiasteczkowy klimat to jest to, co uwielbiam w kryminałach. Niby wszyscy się znają, niby wiedzą o sobie wszystko, a jednak, gdy wypływają na powierzchnię demony przeszłości, okazuje się, jak bardzo można się pomylić co do drugiej osoby. Tutaj jeszcze dochodzi wątek rodzinny, relacji pomiędzy Magdą i jej braćmi, będący dowodem na to, że więzy krwi nie zawsze łączą. W książce urzekła mnie atmosfera jaką tworzą pełne tajemnic Beskidy, stanowiące tło całej historii, a jednocześnie są niemym świadkiem tragedii. Gęste lasy, cisza i pozorne poczucie spokoju, skrywają coś, czego odkrycie zmieni wszystko. Bardzo poruszył mnie motyw zapomnianych kobiet, które zniknęły, a ich los przez lata pozostawał bez odpowiedzi. Im bardziej zagłębiałam się w historię, tym mocniejsze miałam poczucie niesprawiedliwości i krzywdy tych, które od dzieciństwa już musiały zmagać się z brakiem miłości i bezpieczeństwa. Podobało mi się również śledztwo Magdy. Jej determinacja, ciekawość i niezgoda na przemilczanie przeszłości, co sprawiło, że chciałam razem z nią odkrywać kolejne elementy tej układanki. Czytając, miałam wrażenie, że im bliżej prawdy jesteśmy, tym wyraźniej widać, że najciemniejsze sekrety nie kryły się w lesie, lecz w ludziach, a przeszłość nie chce pozostać jedynie przeszłością. Polecam!