Książka

Ostatni spacer Szostak Aldona

W powieści czasem można powiedzieć więcej i właśnie dlatego tak bardzo chciałam przeczytać „Ostatni spacer” autorstwa Aldony Szostak… Trójmiasto. Dziewiętnastoletnia Nowika ( przestawiając litery wychodzi Iwonka - przypadek…nie sądzę…), oprócz chłopaka Maćka, starszego kochanka Krystiana, matury za pasem, trudni się sutenerstwem werbując do do klubu, którego właścicielami jest kilku niebezpiecznych mężczyzn ( w tym jej kochanek ) śliczne młodziutkie koleżanki, które nie zawsze spodziewają się do jakiego świata może zaprowadzić je żądza pieniądza i obietnica Nowiki szybkiego zarobku. Harda, bezwzględna i bezczelna w dodatku śliczna i seksowna - taka właśnie jest Nowika, niczego i nikogo się nie boi. Matka z którą się nie dogaduje, ukochana Babcia i informacja, która rujnuje jej miłość. Jednak totalnie wszystko zaczyna się walić jak domek z kart, gdy życie, które prowadzi i rzeczy, których się dopuszcza zaczynają wymykać się spod kontroli, stawać się niebezpieczne, niewłaściwe, a znajomość z bezwzględnymi „szefami” przeradza się w zatrważającą grę pełną sytuacji mrożących krew żyłach, bez wyjścia, a co najgorsze prowadzących do utraty zdrowia, a nawet życia. Co gorsza nie tylko jej. Przyjaciółka, którą sama wciągnęła w mrok. Przykrywkowiec, który musi „bratać” się z bezwzględnymi i bezkarnymi gangsterami. Miłość, która nie miała prawa „się wydarzyć”. To wszystko to fascynacja mieszanka, ale bardzo bolesna historia. „Człowiek, który przez lata żył przekonany, że wszystko i wszyscy do niego należą, najniebezpieczniejszy staje się właśnie wtedy, gdy zaczyna rozumieć, że nie ma już nad kim panować” To wszystko, co dzieje się w tej książce, już gdzieś się wydarzyło, to wszystko co dzieje się w tej książce mieliśmy już okazję śledzić, jednak tu fabuła wciąga, przeraża i przeżuwa czytelnika konkretnie, a zakończenie… cóż…totalnie wbija w fotel. Reasumując „Ostatni spacer” to świetnie i wciągająco napisana pozycja, chociaż te najmocniejsze sceny i wydarzenie na prawdę bardzo szokują, to bez nich ta książka nie byłaby tak bardzo emocjonująca. Jestem pewna, że po jej przeczytaniu, nie da się tak szybko o niej zapomnieć. Polecam!