Niewinne serce. Saga o Betty. Tom 1 Widholm Katarina Książka

Większość z nas cieszy się wolnym weekendem, często nie myśląc o tym, że kiedyś był on przywilejem tylko dla wybranych, podobnie jak 8-godzinny dzień pracy. Jeszcze w latach 30. ubiegłego wieku dla służących koniec tygodnia był zazwyczaj czasem najcięższej harówki, a o wolne popołudnie trzeba było niemal walczyć. Uwielbiam okres dwudziestolecia międzywojennego w literaturze, a tym razem miałam okazję przyjrzeć mu się wnikliwie, dosłownie „od kuchni”. Katarina Widholm z ogromnym wyczuciem oddała bowiem realia życia pomocy domowych tamtych lat. „Niewinne serce”, pierwszy tom „Sagi o Betty”, to, jak słusznie sugeruje tytuł, historia młodej dziewczyny z prowincji, która trafia na służbę do Sztokholmu, do domu państwa Molanderów. Jej marzenia o wielkim mieście szybko zderzają się z brutalną rzeczywistością, a wobec narzuconego tempa zmian Betty musi błyskawicznie dorosnąć. Przyznam, że to właśnie część powieści związana z usługiwaniem w domu Molanderów, mimo pozornej monotonii i pracy ponad siły, porwała mnie najbardziej. Niemal fizycznie czułam zagubienie bohaterki w gąszczu obowiązków, którym nie sposób podołać pod okiem wyniosłej doktorowej. Wspólnie z nią odczuwałam zmęczenie, ból pleców i doskwierającą tęsknotę za domem, którą dziewczyna próbuje tłumić lekturą książek i porywami pierwszej miłości. Choć Betty wydaje się rozsądną dziewczyną, jej decyzje podyktowane brakiem doświadczenia i niewinnością niosą ze sobą poważne konsekwencje. Wtedy ratunek przychodzi z najmniej spodziewanej strony… Jeśli macie obawy, że to tylko lekki romans, spieszę je rozwiać. To przede wszystkim wnikliwy obraz ówczesnych uwarunkowań społecznych i historycznych. W tle czai się narastający nazizm, a autorka genialnie pokazuje, jak wielka polityka wdziera się w życie zwykłych ludzi. Porusza tematykę prześladowań Żydów, sytuacji osób homoseksualnych oraz początków związków zawodowych służących, które walczyły o to, by ich praca przestała być traktowana jak niewolnictwo. Poznawałam historię Betty z ogromną przyjemnością, a ona sama zyskała moją wielką sympatię. Jak potoczą się jej dalsze losy? Chętnie przekonam się o tym w drugiej części sagi - „Ciepłe dłonie”, której premiera zapowiadana jest jeszcze na ten rok.

„Są takie książki, które pachną domem, cynamonem i sprawami, o których nie mówi się głośno…” Sięgając po „Sagę o Betty” Katariny Widholm, spodziewałam się przyjemnej, skandynawskiej opowieści obyczajowej. Dostałam historię, która wwierciła mi się pod skórę i została tam na dłużej. Klimat tej książki jest wyjątkowy – intymny, nostalgiczny, a jednocześnie pełen subtelnego napięcia. To idealna lektura na chłodne wieczory z herbatą i kocem. Fabuła opowiada o życiu tytułowej Betty – zwykłej kobiety w niezwykłych czasach. To nie jest historia o wielkich rewolucjach, tylko o codzienności: małżeństwie, macierzyństwie, niespełnionych marzeniach i tęsknocie za kimś, kto stoi tuż obok. Widholm nie serwuje nam cukierkowego obrazu przeszłości – pokazuje ją w całej jej surowości, z całym bagażem niewypowiedzianych emocji i ograniczeń, jakie nakładała na kobiety ówczesna rzeczywistość. Bohaterowie to zdecydowanie najmocniejszy punkt tej powieści. Betty jest postacią tak autentyczną, że momentami miałam wrażenie, jakbym czytała pamiętnik własnej prababci. Jej wewnętrzne rozterki, tłumione emocje i te wszystkie chwile, w których chciałoby się za nią krzyknąć: „No powiedz to wreszcie!”, sprawiają, że budzi się w czytelniku prawdziwa więź. Kibicuje się jej, złości na nią, a przede wszystkim – współczuje. Inne postacie również są świetnie nakreślone, choć to Betty pozostaje w centrum tego kameralnego teatru życia. Akcja nie pędzi na łeb na szyję. To raczej leniwa, momentami wręcz rozlewająca się opowieść, która wymaga od czytelnika skupienia i wyczucia. Jeśli lubicie książki, w których najwięcej dzieje się między słowami – tutaj poczujecie się jak ryba w wodzie. Styl autorki jest prosty, ale niesamowicie plastyczny i malowniczy. Te szwedzkie krajobrazy, zapachy kuchni, faktury ubrań – wszystko jest opisane tak, że bez trudu można to zobaczyć i poczuć. Komu polecam? Przede wszystkim fanom spokojnych, refleksyjnych opowieści obyczajowych z historią w tle. Jeśli lubicie książki, które są jak dobra, gorzka czekolada – pozostawiają refleksję, a nie tylko chwilową słodycz – to „Saga o Betty” jest dla Was. Spodoba się również tym, którzy cenią sobie literaturę skandynawską w jej najbardziej kameralnym, psychologicznym wydaniu. Moja ocena? To opowieść, która zapada w pamięć, ale momentami brakowało mi w niej trochę więcej odwagi w poprowadzeniu wątków. Niemniej to piękna, wartościowa lektura. Moja ocena: 7/10 BRUNETTE BOOKS

Sięgając po pierwszy tom Sagi o Betty autorstwa Katariny Widholm, miałam w sercu cichą nadzieję na odnalezienie klimatu zbliżonego do mojego ukochanego serialu "Downton Abbey". Choć brytyjską herbatę zastąpiła tu szwedzka kawa, a krajobraz Yorkshire ustąpił miejsca surowszej skandynawskiej estetyce (i bardziej miejskiej),nie zawiodłam się. Autorka utkała opowieść, która otula niczym najmilszy, wełniany koc. Jest on jednak na tyle przyjemnie ciężki, że czytelnik za nic nie ma ochoty spod niego wstawać! ;) Akcja przenosi nas do 1937 roku. Główna bohaterka, młoda Betty, staje na progu dorosłości z bagażem pełnym nadziei i głodem wiedzy, którego nie jest w stanie zaspokoić jej wiejskie pochodzenie. Los rzuca ją do tętniącego życiem Sztokholmu, gdzie w domu majętnego lekarza ma pełnić rolę służącej. To czas wielkich napięć– świat chwieje się u progu wojny, a echa nadchodzącego niepokoju przenikają nawet przez eleganckie ściany mieszczańskich kamienic. Zmienia się też świadomość społeczna. Betty i jej przyjaciółka Viola to przedstawicielki "nowej fali" służących, które zamiast pracować od świtu do nocy, zaczynają głośno marzyć o godności i ośmiogodzinnym dniu pracy. Codzienność Betty to balansowanie między surowymi spojrzeniami pani domu a wsparciem, jakie odnajduje w serdecznej relacji z Violą- służącą sąsiadów. W tym świecie rygoru pojawia się jednak szczelina światła– spotkanie z Martinem Fischerem, wykładowcą, który dostrzega w dziewczynie coś więcej niż tylko sprawną parę rąk do pracy. To właśnie on staje się jej przewodnikiem po świecie intelektualnych uniesień i budzącej się, pierwszej miłości. Przyznam szczerze, że od pierwszych stron poczułam do Betty ogromną sympatię. Mam słabość do bohaterów, których możemy obserwować w tym szczególnym momencie życia, gdy dziecięca ufność zaczyna ścierać się z twardym brukiem rzeczywistości. Jej pasja do książek i determinacja w poszerzaniu horyzontów sprawiły, że stała mi się niezwykle bliska. Betty jest młoda i bywa naiwna, ale czyż nie na tym polega urok młodości? To czas, w którym każdy krok jest nowym odkryciem, a gorycz rozczarowania smakuje wyjątkowo intensywnie. Zastanawiam się, jak bardzo życie „ociosa” to jej tytułowe niewinne serce i jaką metamorfozę przejdzie ona w kolejnych tomach. Lektura tej powieści była dla mnie niezwykle kojącym doświadczeniem. Pisarka ma niezwykły dar– czytając, czułam się tak, jakby ktoś bliski snuł tę opowieść szeptem tuż obok mnie. To książka, która potrafi „zaopiekować” się czytelnikiem, otulając go emocjami i plastycznymi opisami minionego świata. Jestem oczarowana i już teraz z niecierpliwością wyglądam drugiego tomu. Jeśli szukacie historii o dorastaniu, która jest jednocześnie delikatna i autentyczna, "Niewinne serce" będzie strzałem w dziesiątkę.