Rita z Cascii. Historia kobiety, dla której nie ma rzeczy niemożliwych Dorota Ponińska

Książka

"Jeśli zasadzisz w sercu przebaczenie zamiast zemsty, zakwitną w nim róże.." „Rita z Cascii. Historia kobiety, dla której nie ma rzeczy niemożliwych” Doroty Ponińskiej to niezwykle poruszająca i pięknie napisana powieść biograficzna, która pozwala spojrzeć na jedną z najbardziej znanych świętych z zupełnie innej perspektywy. Przyznam, że zostałam bardzo mile zaskoczona takim zaprezentowaniem życia św. Rity. To nie tylko opowieść o wierze, ale przede wszystkim o kobiecie z krwi i kości, pełnej marzeń, rozterek, bólu i odwagi, pokazująca, że świętość nie rodzi się z życia pozbawionego problemów, lecz z wytrwałości, przebaczenia i siły, by każdego dnia wybierać dobro. Autorka z ogromnym wyczuciem kreśli losy Rity, która pragnęła poświęcić życie Bogu, jednak los poprowadził ją zupełnie inną drogą. Przymusowe małżeństwo, trudne wybory, cierpienie oraz codzienna walka o zachowanie miłości i człowieczeństwa sprawiają, że historia staje się niezwykle poruszająca. Znając życiorys św. Rity, przeczuwając czego mogę się spodziewać, ujrzałam ją przez pryzmat tej historii jakby na nowo i poczułam, że staje mi się jeszcze bliższa. Ciekawym zabiegiem jest wprowadzenie postaci Bianki, której losy przeplatają się z historią Rity. Dzięki temu czytelnik jeszcze mocniej zanurza się w realiach późnośredniowiecznej Italii, idealnie oddanych przez autorkę, poznając codzienność kobiet tamtych czasów, ich ograniczenia, marzenia i walkę o własne miejsce w świecie. Dorota Ponińska stworzyła powieść pełną emocji, napięcia i refleksji. Piękny, plastyczny język sprawia, że kolejne strony pochłania się z ogromnym zainteresowaniem, a bohaterowie na długo pozostają w pamięci. To książka, która wzrusza, inspiruje i przypomina, że nawet w najtrudniejszych chwilach nie warto tracić nadziei. Polecam ją miłośnikom powieści historycznych, biografii oraz literatury obyczajowej z głębokim przesłaniem. Pozostawia po sobie wiele emocji i skłania do refleksji nad siłą wiary, przebaczenia oraz miłości, która nie zawsze jest łatwa, ale potrafi zmieniać życie. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Historia św. Rity wydawała mi się ciekawa.  Bardzo lubię czytać biografie, bo często w nich można znaleźć motywację do działania, wiarę we własne możliwości albo jakiś impuls do bycia lepszym człowiekiem i uważam, że ponieważ „Rita z Cascii” spełniła co najmniej jeden z tych warunków i dlatego bardzo przypadła mi do gustu. Trzeba jednak zaznaczyć, że to nie tylko powieść biograficzna, ale też (albo przede wszystkim) opowieść o kobietach (bo mamy tu też historię fikcyjnej bohaterki Bianki di Lorenzo Cartadore), które w trudnych sytuacjach pozostały sobą, poradziły sobie z trudami i żyły w zgodzie ze swoimi przekonaniami. Bardzo podobało mi się tło historyczne tej opowieści. Ukazanie jak bardzo kobieta na przełomie XIV i XV wieku nie miała prawa ani do decydowania o sobie ani posiadania własnego zdania. Właściwie można powiedzieć, że kobieta w pełni należała do męża i musiała być mu posłuszna. Dodatkowo bardzo podobało mi się przedstawienie Rity przez autorkę. Jesteśmy przyzwyczajeni do historii, które wynoszą na piedestał świętych i błogosławionych. Często są oni prezentowani jako jacyś herosi albo superbohaterowie, podczas gdy najczęściej to po prostu proste osoby, których wiara nie tylko w Boga, ale także w ludzi sprawia, iż zaczynają swoim postępowaniem "robić różnicę". Świetnie się to czytało i każdą stronę c̶z̶y̶t̶a̶ł̶a̶m̶ pożerałam z ogromnym zaciekawieniem. PODSUMOWANIE: Książka idealna dla tych, którzy lubią fabularyzowane biografie, bądź ciekawe historię.

Bardzo lubię takie historie o silnych kobietach, które musiały zmierzyć się z trudnymi wyborami i życiowymi zakrętami. Ta książka bardzo mi się podobała, bo pokazuje świętą Ritę nie jako kogoś z pomnikowej gipsowej figurki, tylko jako prawdziwą, czującą kobietę z krwi i kości. To taka mądra, wciągająca i dająca do myślenia lektura, która zostaje w głowie na dłużej. Mnie absolutnie ujęła - warto po nią sięgnąć!

"Rita z Cascii. Historia Kobiety Dla Której Nie Ma Rzeczy Niemożliwych". Lubicie biografie? Jeśli tak to ta książka jest dla Was. Ale Uwaga ❗ jeśli NIE LUBICIE to ta książka również powinna być dla Was. To nie jest zwykła biografia, to również czysta literatura... Oprócz życiorysu Świętej Rity, a właściwie Margarity Mancini(Lotti) autorka dostarcza nam sporo historii głównie o tym jak za czasu życia głównej bohaterki traktowane były kobiety, jak wyglądało życie na przełomie XIV i XV wieku. Co najważniejsze oprócz sporej dawki wiedzy historycznej dostajemy coś więcej... Dostajemy źródło zadumy i refleksji nad modlitwą... Jak ona może wpłynąć na człowieka i jak mimo przeciwności losu to co jest nam pisane wcześniej czy później się wydarzy... Co z książki zostanie ze mną na dłużej? Przede wszystkim to jak w sposób nie końca odpowiedni, ale z pewnością jedyny z możliwych Rita obroniła swoje dzieci... To co się wydarzyło z pewnością nie mogło być przypadkiem.... Zdecydowanie Polecam! Książka czyta się lekko,język w jakim jest napisana też jest prosty więc trafi do każdego. To opowieść która da inne spojrzenie na religię i historię... To książka którą każdy powinien przeczytać i sam w sobie przeanalizować bez względu na to czy jest wierzący czy też nie... To ważna lektura przedstawiająca nie tylko życiorys Świętej Rity,ale też świat jaki ją otaczał. Ta książka nie uczyni człowieka świętym,ale pokaże drogę do Świętości Rity i zostanie w głowie na pewno na jakiś czas...

Słyszeliście kiedyś o świętej Ricie? O tej słynnej patronce od tzw. spraw trudnych i beznadziejnych? Ja słyszałam o niej niejednokrotnie od mojej Babci. Jednak muszę się przyznać, że prawie nic więcej o niej wiedziałam. Nie znałam jej ziemskich losów ani tego, jaką drogę musiała przejść, by zostać świętą. Nic więc dziwnego, że gdy tylko dotarła do mnie wiadomość, iż Dorota Ponińska wydała kolejną biografię fabularyzowaną- i to poświęconą właśnie św. Ricie- wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć! Autorka zabiera nas w niezwykle plastyczną podróż do późnośredniowiecznych Włoch. To świat surowych zasad, w którym najwyższymi cnotami były honor i tradycyjnie pojmowana sprawiedliwość, a kobiety powszechnie uważano za istoty słabsze i mniej inteligentne od mężczyzn. Głęboka religijność była wtedy chlebem powszednim, głównie modlono się do św. Franciszka, tłumy pielgrzymowały do Asyżu i Rzymu, a duch ubóstwa przeplatał się z dumą rzemieślników i kupców budujących we Florencji monumentalną katedrę. W tych realiach Dorota Ponińska krzyżuje ze sobą drogi dwóch kobiet. Z jednej strony śledzimy losy Rity- dziewczyny z sercem pełnym cichego pragnienia życia w zakonie, która jednak z woli ojca zostaje wydana za mąż za nieokrzesanego awanturnika. Relacja ta, choć trudna i wymagająca codziennego wyboru, z czasem przeradza się w głębokie uczucie. Z drugiej strony poznajemy Biankę (postać fikcyjną),dziewczynę z Florencji, wychowaną w zamożnej kupieckiej rodzinie. Losy obu bohaterek splatają się, stając się niezwykłym lustrem, w którym odbijają się burzliwe relacje rodzinne i obyczaje tamtych czasów. Rita i Bianka niemal od pierwszych stron zyskały moją ogromną sympatię. Uwielbiam w literaturze postacie odważne, wyraziste i mądre- takie, które swoją empatią i wrażliwością nieco wyprzedzają epokę, w której przyszło im żyć. Niestety, w realiach późnego średniowiecza kobiety nie mogły w pełni decydować o własnym losie. Najpierw to ojcowie wybierali im mężów, a potem to mężczyźni podejmowali najważniejsze decyzje dotyczące domu i rodziny. Mimo tych barier i ograniczeń, Rita oraz Bianka potrafiły odnaleźć swój własny, unikalny głos. Kierując się w życiu niezwykłą dobrocią i empatią, pokazały, że wewnętrznej wolności nie da się nikomu odebrać. Postać Rity wywarła na mnie ogromne wrażenie. Obecnie nie uczęszczam do kościoła, a moja wiara na przestrzeni lat nieco przygasła. Jednak czytając o tak niezwykłej, silnej kobiecie oraz o cudach splecionych z jej życiem, poczułam wewnętrzne poruszenie. Do tego stopnia, że nabrałam ogromnej ochoty, by pewnego dnia spakować walizkę, odwiedzić jej grób we włoskiej Cascii i po raz pierwszy od bardzo dawna po prostu szczerze się pomodlić. Ogromnym atutem tej książki jest to, że choć czerpie z życia świętej, temat wiary został w niej przedstawiony w sposób niezwykle naturalny, autentyczny i pozbawiony nachalnego moralizatorstwa. To przede wszystkim piękna, uniwersalna opowieść o przebaczeniu, cierpliwości, głębokiej pokorze i o dobru, które ma siłę zwyciężyć nawet najtwardszą niechęć. Nie szukajcie tu jednak szalonej, pędzącej na łeb na szyję akcji. To powieść spokojna, przejmująca i pełna nadziei. „Rita z Cascii. Historia kobiety, dla której nie ma rzeczy niemożliwych” to książka mądra, ciepła i niezwykle wartościowa. Dorota Ponińska stworzyła opowieść, która przynosi ukojenie, a zarazem inspiruje do bycia lepszym człowiekiem. Gorąco polecam tę lekturę każdemu- niezależnie od tego, czy jest Wam blisko do kościelnych ławek, czy też szukacie po prostu pięknej, poruszającej historii o sile ludzkiego ducha i niełatwych wyborach.

"Rita z Cascii" Doroty Ponińskiej to powieść biograficzna przybliżająca losy tytułowej Rity, a właściwie Margarity, która została świętą, patronką od spraw trudnych, czy wręcz niemożliwych. Jednak nie jest ona jedyną główną bohaterką tej książki – równolegle poznajemy historię Bianki, fikcyjnej postaci stworzonej przez autorkę, urodzonej tego samego dnia, w nieco innym miejscu i okolicznościach. Pani Ponińska buduje opowieść chwilami na zasadzie kontrastu między losami dwóch kobiet późnego średniowiecza, a momentami pokazując ich podobieństwa i łącząc ich losy jakby przypadkowo. W tej powieści wiele uwagi poświęcono kwestii kobiet, ich roli w patriarchalnym, późnośredniowiecznym społeczeństwie, temu, że właściwie nie miały wyboru i spod opieki ojca przechodziły pod opiekę męża, nie mogły o niczym decydować, musiały biernie poddawać się decyzjom swojego zwierzchnika. Zarówno Rita, jak i Bianka, zostały wydane za mąż wbrew woli – pierwsza chciała zostać zakonnicą, druga kochała potajemnie innego mężczyznę. Musiały ulec rodzicom, obie jednak to poświęcenie przyjęły z innych pobudek, ich losy potoczyły się inaczej, co by było, gdyby mogły od początku wybrać zgodnie ze swoimi sercami? Oczywiście znajdzie się w tej powieści miejsce na aspekt duchowy, w końcu życie Rity związane było z wiarą i nadzieją, nie jest to jednak książka stricte religijna. Raczej pokazuje historię kobiety, która dzięki swojej niesamowitej wierze, pobożności, skromności i pokorze, stała się wzorem dla miejscowych, a następnie dla rzesz ludzi, którym jako święta wyprasza szczególne łaski. Autorka zwraca też w tej opowieści uwagę na to, jak ważne jest przebaczenie, pogodzenie się z innymi, niepodejmowanie zemsty. Historia Rity, choć trudna, pokazuje, że nie trzeba kierować się zasadą "oko za oko, ząb za ząb", żeby uzyskać spokój ducha. "Rita z Cascii" napisana jest prosto i przystępnie, może z odrobiną naiwności, ale bez niepotrzebnego patosu. Autorka bardzo ciekawie odmalowała tło – wplotła do tej historii budowę katedry we Florencji i pokazała związane z nią implikacje dla bohaterów, pokazała też kulisy handlu tkaninami w XV wieku i problemy, jakie dotykały mieszkańców włoskich miast. Nie tylko opisała losy patronki od spraw niemożliwych, ale też zwróciła uwagę na kwestię kobiecą i siłę przebaczenia, a także na zamknięte kręgi przemocy i zemsty. Ta powieść sprawdzi się jako taka ciekawostka dla osób, które jeszcze nic nie wiedzą o postaci świętej Rity, albo dla tych, którzy chcą poczytać o losach ciekawych kobiet w czasach im niesprzyjających. Polecam, nawet jeśli po tej lekturze pozostał we mnie lekki niedosyt.

Druga połowa XIV wieku, w malowniczej Umbrii przychodzi na świat długo wyczekiwane dziecko, dziewczynka - Margarita. Tego samego dnia w oddalonej nieco Florencji rodzi się też inna dziewczynka, Bianca, córka bogatego kupca. Obie w bardzo młodym wieku musiały poddać się decyzji rodziców, głównie ojców i obie wyszły za mąż wbrew własnej woli. Rita po długich rozważaniach i rozmowach ze spowiednikiem w pokorze przyjmuje los jaki dla niej przygotowano. Bianka natomiast aż tak bardzo pokorna nie jest, ale cóż może kobieta. Ta, którą świat mężczyzn ma za słabą, głupią i niezbyt pojętną istotę. O świętej, głównej bohaterce dzisiejszej książki słyszałam już nie raz. Nawet ma ona szczególne miejsce w moim sercu, za sprawą pewnej sytuacji. Właśnie takiej, mogłoby się wydawać niemożliwej. Ale nie o tym dzisiaj. Autorka napisała biografie tej nietuzinkowej postaci, przy okazji wplatając w historię drugą kobietę. Postać fikcyjną, Biankę ukazując jak niewiele znaczyło słowo kobiet w ówczesnych czasach. Co z tego,że wychowywana tak jak i starszy brat. Ucząca się i chłonąca wiedzę nie gorzej niż on, a jednak sprowadzona do roli kury domowej i matki. Bez perspektyw na własne zdanie, w jakiejkolwiek kwestii. Skazaną na decyzję mężczyzn. Oj trudne to były czasy i takie niesprawiedliwe. Obraz Rity nie jest przesadzony, to kobieta pragnąca służyć Bogu. Buntująca się przeciw woli ojca - w pewnym momencie chciała nawet uciec. Później z pokorą pełniącą obowiązki żony, ale też nie całkiem polegając na mężu jeśli chodzi o wychowanie dzieci. Ma swoje przekonania, o które walczy. Jest czujną obserwatorką ale potrafi powiedzieć tak, że druga strona musi na chwilę się zastanowić. Nie poddaje się łatwo. Zrobi wiele, by osiągnąć cel. Biografie i życie obu pań czyta się z wielką ciekawością. Czuć, że to osoby z krwi i kości, nie pozbawione wad. Cieszę się, że autorka postanowiła wpleść w powieść historię budowy Katedry Santa Maria de Fiore we Florencji, a właściwie budowę samej jej kopuły. To wartość dodana tej książki. Godna uwagi biografia Rity, kobiety, która udowodniła,że nie ma rzeczy niemożliwych. Warta przeczytania dla każdego. Chodźby po to by zobaczyć w jak trudnej sytuacji żyły wtedy młode dziewczyny i kim stawały się dla rodziców. Swoją drogą to ciekawe. Do zakonu nie występowały zazwyczaj osoby, które czuły powołanie ale te, zmuszone z jakiś powodów przez rodziny. Polecam.