Z woli Bożej. Historie duchowej przemocy Monika Białkowska

Książka

„Z woli Bożej. Historie duchowej przemocy” to dla mnie bardzo mocna i trudna książka, bo pokazuje religijność od strony, o której rzadko się mówi. Podoba mi się, że autorka nie upraszcza tematu, tylko pokazuje realne historie ludzi, którzy znaleźli się w toksycznych wspólnotach i stracili kontrolę nad własnym życiem. To nie jest łatwa lektura, ale ważna, bo zmusza do refleksji nad tym, gdzie kończy się wsparcie duchowe, a zaczyna przemoc. Myślę, że to książka, która zostaje w głowie na długo i daje do myślenia.

Przy reportażach Moniki Białkowskiej mam już taki odruch, że wiem, że to nie będzie „łatwa” lektura do wieczora z herbatą. I tutaj jest dokładnie tak samo. Z woli Bożej. Historie duchowej przemocy wchodzą w temat, o którym dużo osób woli milczeć — i robią to bez owijania w bawełnę. Jako fan reportaży najbardziej doceniam to, że to nie jest książka „o Kościele jako instytucji” w sensie suchych analiz, tylko o konkretnych ludziach i tym, jak wygląda mechanizm kontroli i nadużyć od środka. Czyta się to momentami ciężko, bo historie są mocne, ale właśnie przez to zostaje w głowie na długo. To taki reportaż, po którym człowiek już trochę inaczej patrzy na hasła typu „posłuszeństwo” czy „wola Boża”.