Książka

Chory (k)raj. Jak naprawdę żyje się w Ameryce Alek Korab

Chory (k)raj. Jak naprawdę żyje się w Ameryce” to mocny reportaż o Stanach Zjednoczonych pokazujący życie z dala od popularnego mitu o amerykańskim śnie. Autor porusza trudne tematy, takie jak koszty życia, opieka zdrowotna czy bezpieczeństwo, tworząc obraz Ameryki pełnej sprzeczności. Ciekawa lektura dla osób zainteresowanych współczesnymi Stanami Zjednoczonymi.

Czy marzyło Wam się kiedyś życie w Ameryce? Ja powiem Wam szczerze nigdy jakoś szczególnie mnie tam nie ciągnęło. A po przeczytaniu tej książki… tym bardziej nie mam ochoty tam mieszkać, pracować, chorować ani się leczyć. „Chory (k)raj” to książka napisana genialnie. Czyta się ją trochę tak, jakbyście siedzieli przy kawie z kolegą, który właśnie opowiada Wam o kolejnych absurdach życia w Stanach. I naprawdę czasami człowiek nie wie, czy się śmiać, czy płakać. Zaczyna się od świetnej ciekawostki związanej z Donaldem Trumpem i keczupem. Nie będę Wam zdradzać, o co dokładnie chodzi, bo zdecydowanie warto odkryć to samemu. Już ten początek pokazuje, że będzie nietypowo. A później robi się coraz grubiej. Mamy system ochrony zdrowia i ubezpieczenia, czyli temat, przy którym naprawdę włosy stają dęba. Ogromne koszty, limity, zasady, dopłaty i sytuacje, w których rachunek za leczenie może naprawdę wywrócić człowiekowi życie do góry nogami. Jest też poruszona kwestia mieszkaniowa, i kwestia pożarów i wyobraźcie sobie, że w niektórych miejscach zamożni ludzie kupują sobie prywatną straż pożarną , żeby chronić swoje domy lepiej. No… chore, chore. Ale chyba najbardziej poruszyły mnie kwestie związane z macierzyństwem i urlopami. W książce pojawia się bardzo mocny kontrast między ochroną rodziców a tym, co gwarantuje system. Trzeba jednak pamiętać, że amerykańskie przepisy różnią się w zależności od sytuacji, pracodawcy i stanu, niby są miejsca gdzie jest 12 tygodniu urlopu ale bezpłatnego. Do tego podatki temat rzeka. I tutaj również niejednokrotnie przecierałam oczy ze zdumienia. „Chory (k)raj” pokazuje Amerykę z zupełnie innej strony. Bez hollywoodzkiego blichtru i obrazka kraju, w którym wszystko jest wielkie, piękne i możliwe. Zamiast tego dostajemy codzienność zwykłych ludzi, system pełen absurdów i pytanie, ile tak naprawdę kosztuje życie w kraju, który tak często przedstawiany jest jako kraina nieograniczonych możliwości.I wiecie co? Czytałam i co chwilę mówiłam: „Nie no, niemożliwe!”. Świetnie napisane, bardzo przystępne, momentami zabawne, a jednocześnie dające naprawdę sporo do myślenia. Dlatego jeśli macie ochotę na reportaż, który nie zanudzi Was faktami, tylko wciągnie jak rozmowa przy kawie to „Chory (k)raj” zdecydowanie warto przeczytać.

Ameryka to kraj, w którym wszystko – od jedzenia po rzeczywistość – pokrywa warstwa cukru. Tak zaczyna się ta książka i już od pierwszych stron czuć, że nie będzie to laurka. Alek Korab mieszka w Stanach od dwunastu lat, ma tam rodzinę, przyjaciół, firmę… i ataki paniki. Kocha ten kraj, ale widzi jego upadający mit. I właśnie z tej perspektywy – insidera, który nie boi się powiedzieć, że król jest nagi – opowiada o codzienności zwykłych Amerykanów. Fabuła? Tu nie ma fabuły w klasycznym sensie. To reportaż, ale czyta się go jak wciągającą powieść. Alek Korab zagląda tam, gdzie nie sięgają hollywoodzkie kamery ani turystyczne zachwyty. Pokazuje system ochrony zdrowia, w którym rachunek ze szpitala potrafi zrujnować życie szybciej niż sama choroba. Edukację, która zamiast przepustki do klasy średniej staje się biletem w długi na całe życie. I codzienność, w której praca na trzech etatach wciąż nie gwarantuje opłacenia rachunków. To wszystko brzmi jak koszmar, ale Alek Korab pisze o tym z takim wyczuciem i poczuciem humoru, że nie sposób się oderwać. Bohaterowie? To zwykli ludzie. Matki, ojcowie, studenci, pracownicy. Autor oddaje im głos, nie ocenia, nie moralizuje. Pokazuje ich dylematy i emocje, które zostają z czytelnikiem na długo. Momentami jest zabawnie, momentami gorzko, a czasem po prostu niedowierzasz, że to dzieje się naprawdę. Ta książka nie tyle odpowiada na pytania, co je stawia. I to jest w niej najcenniejsze. Tempo? Jak na reportaż przystało – spokojne, ale nie nużące. Każdy rozdział to osobna historia, osobny problem, ale wszystkie łączy jedno: Ameryka, która obiecuje nieograniczone możliwości, ale za wszystko wystawia rachunek. Styl autora jest lekki, osobisty i bardzo autentyczny. Pisze tak, jakby siedział naprzeciwko Ciebie przy kawie i opowiadał o tym, co widział. To ogromny plus – nie ma tu sztucznego dystansu ani dziennikarskiego zadęcia. Dla kogo? Dla każdego, kto kiedykolwiek marzył o Ameryce albo ją odwiedził i wrócił z pytaniami. Dla tych, którzy lubią reportaż zaangażowany, ale nie nachalny. Dla czytelników, którzy chcą zrozumieć, dlaczego „american dream” dla wielu stał się koszmarem. I dla tych, którzy po prostu szukają książki, która zmusi ich do myślenia. Jeśli lubisz reportaże, które łączą osobiste z systemowym – to pozycja obowiązkowa. Moja ocena: 9/10 BRUNETTE BOOKS