Pokolenie, któremu obiecano przyszłość. Historia (nie tylko) wałbrzyska Kurkowska-Budzan Marta

Książka

„Pokolenie, któremu obiecano przyszłość” bardzo mnie wciągnęło, bo pokazuje historię Wałbrzycha przede wszystkim przez pryzmat ludzi, którzy tam żyli i pracowali. Najbardziej podobały mi się opowieści o pokoleniu urodzonym w latach 50., dla którego szkoła, praca, mieszkanie i rodzina miały wyznaczać kolejne etapy życia. Czuć tu zarówno dumę z tego, co udało się zbudować, jak i rozczarowanie tym, co przyszło później. Ciekawa, bardzo ludzka książka nie tylko o Wałbrzychu, ale też o zmianach, które dotknęły całą Polskę.

Najbardziej uderzyło mnie w tej książce to, jak bardzo historia dużych przemian potrafi wyglądać zupełnie inaczej, kiedy spojrzy się na nią z perspektywy zwykłych ludzi. Marta Kurkowska-Budzan wraca do Wałbrzycha i pokolenia urodzonego w latach 50., które miało dostać całkiem prosty przepis na życie: szkoła, praca, mieszkanie, rodzina, stabilizacja. I przez jakiś czas naprawdę tak to wyglądało. A potem przyszła transformacja i nagle świat, który miał zapewnić im przyszłość, zaczął się rozpadać. Bardzo podoba mi się reporterski charakter tej opowieści — zamiast suchych dat i statystyk są ludzie, ich wspomnienia, decyzje, rozczarowania i próby odnalezienia się w nowej rzeczywistości. Wałbrzych jest tutaj oczywiście ważny, ale w gruncie rzeczy to historia znacznie większej części Polski. Czytając, miałem sporo momentów, w których myślałem o swoich rodzicach i dziadkach i zastanawiałem się, jak oni pamiętają tamte czasy. I chyba właśnie takie książki historyczne lubię najbardziej — nie tylko opowiadają, co się wydarzyło, ale sprawiają, że zaczynamy patrzeć na przeszłość przez doświadczenia konkretnych ludzi.

Właśnie skończyłam czytać tę książkę i do tej pory mam ciary. Mowa o „Pokoleniu, któremu obiecano przyszłość” Marty Kurkowskiej-Budzan – wałbrzyskie klimaty, trudna historia i ludzie, którzy zderzyli się ze ścianą wielkich politycznych obietnic. Wiecie, to nie jest kolejna sucha pozycja historyczna, tylko bolesna opowieść o tym, jak to jest, kiedy ktoś najpierw obiecuje ci świetlaną przyszłość, stawia na nogi całe miasto wokół kopalni czy fabryk, a potem nagle w latach 90. wszystko się wali i zostajesz z niczym. Autorka świetnie pokazuje losy ludzi, którzy musieli odnaleźć się w nowej rzeczywistości, chociaż ziemia usuwała im się spod nóg. Bardzo poruszająca, dająca do myślenia lektura. Jeśli lubicie takie życiowe reportaże, które zostają w głowie na długo i pozwalają zrozumieć dramat zwykłych ludzi, to bardzo, bardzo polecam.