Jeszcze jedno lato Magdalena Kordel

Książka

Ta książka niesamowicie mocno mnie poruszyła. W przeciwieństwie do wielu lekkich powieści obyczajowych, tutaj dostajemy historię niezwykle dojrzałą, momentami bolesną, ale niosącą ze sobą mnóstwo nadziei. Mnie osobiście ujęła ta niesamowita uważność autorki na ludzkie emocje, brak taniego pouczania i pokazanie, że na odwagę, by wreszcie zawalczyć o siebie i swoje szczęście, nigdy nie jest za późno. To piękna, mądra i cholernie ciepła lektura, która zostaje w głowie na długo po zamknięciu okładki. Polecam z całego serca!

„Jeszcze jedno lato” Magdaleny Kordel to historia o przeszłości, trudnych wyborach i szukaniu własnego szczęścia. Najbardziej zainteresował mnie motyw drugiej szansy i pytanie, czy naprawdę nigdy nie jest za późno na zmianę... Lilianna mierzy się z konsekwencjami dawnych decyzji, a jej historia zapowiada się bardzo emocjonalnie. To propozycja dla osób, które lubią ciepłe, wzruszające powieści obyczajowe o nadziei i życiu. Ja takie uwielbiam i czekam na więcej o autorki!

W minioną środę, 12 sierpnia, swoją premierę świętowała najnowsza powieść Magdaleny Kordel „Jeszcze jedno lato” wydana nakładem Wydawnictwa Znak. Letni tytuł i okładka automatycznie sugeruję lekką fabułę pełną (u)śmiechu i beztroski. Jednak zagłębiając się w treść bardzo szybko dostrzeżemy, że najistotniejsze są tutaj zupełnie inne wątki, o których pewnie nie pomyślelibyśmy w kontekście tego tytułu. Życie Lilianny nigdy nie należało do prostych. Najpierw dzieciństwo pod opieką toksycznej matki, następnie związek z Robertem, który również do łatwych nie należał. A teraz? Teraz ma u swojego boku oddane przyjaciółki i córkę, którą widuje od wielkiego święta, choć i to nie jest takie oczywiste. Kiedy z niecierpliwością wyczekuje odwiedzin swojego dziecka i jest wręcz przekonana, że będą to wspaniałe chwile... w rzeczywistości wszystko wygląda inaczej. To spotkanie przelewa czarę gromadzonej się w Liliannie goryczy. Kobieta podejmuje radykalną decyzję. Wyjeżdża po raz pierwszy od niepamiętnych czasów. Ta podróż zmienia dosłownie wszystko. Nieodwracalnie. Kiedyś uważałam, że skoro znam twórczość jakiejś autorki to wiem, czego się w przypadku jej książek spodziewać. Dziś już jest dla mnie jasne, że wcale tak to nie wygląda. Mogę się spodziewać tylko niespodziewanego. Tak jest w przypadku niniejszej książki. „Jeszcze jedno lato” to po pierwsze historia o ściskającej za serce, przejmującej samotności. Uwierzcie, będziecie czuli w gardle tę charakterystyczną kulę trudną do przełknięcia. Po drugie o pięknej więzi przyjaźni. O takie relacje warto zabiegać! Po trzecie to przypomnienie, że każdy z nas jest tutaj potrzebny. Czasami pewnie szukamy sensu i nie potrafimy znaleźć. Jeśli przeczytacie tę historię, przekonacie się, że poszukiwania te zostaną zakończone sukcesem w idealnym momencie. Ważne, żeby się nie poddać. Bardzo dobra propozycja nie tylko na lato. Może pomóc się duchowo wyprostować i złapać trochę wiatru na dalszą podróż. Na koniec tylko dodam, że szczerze się ucieszyłam, że będzie ciąg dalszy. Miłej lektury.

"Życie już tak jest zaprojektowane, że jedni zgarniają większość dobrych kart, a reszta musi zadowolić się tym, co zostaje w talii." Gdy zostajemy rodzicami, robimy wszystko, by nasze dzieci były szczęśliwe. Oddajemy im całych siebie, nie zwracając uwagi na własne potrzeby. Gdy dzieci dorastają i opuszczają nasz dom rodzinny, bywa tak, jak u bohaterki książki „Jeszcze jedno lato”, że zostajemy sami ze swoimi myślami i życiem. Okładka książki „Jeszcze jedno lato” jest nieco myląca, gdyż widać na niej dwie młode kobiety. Tymczasem bohaterka jest w wieku mocno dojrzałym, czyli nieco ponad sześćdziesiąt lat, ale nie ma dokładnej Bez względu jednak na ten szczegół, jest to opowieść o samotności, niejako na własne życzenie. Obecne życie Lilianny to efekt jej wyborów, nie tylko tych dokonanych w przeszłości, ale też w dorosłym życiu. Kiedyś zdecydowała się na pewne rozwiązanie, które zaproponował jej Robert, będący wówczas w podbramkowej sytuacji. To pozwoliło jej odciąć się od toksycznej matki, ale z kolei to sprawiło, że nie poczuła się w pełni szczęśliwa. Konsekwencje tego odczuwa do dziś, będąc samotną kobietą tęskniącą ciągle za córką, która na to nie zasługuje. Ale ona tego nie widzi. Pani Kordel przede wszystkim skupiła się na konsekwencjach podejmowanych decyzji Lilianny w młodości, ale też tych, gdy nie zrobiła nic, by coś zmienić. Dała się stłamsić despotycznej matce i ta postawa ofiary toksycznej relacji tkwi w niej nawet teraz, w dorosłym życiu. Wciąż uważa siebie za nijaką, co wyraża chociażby strojem, szarym, bez gustu, tak by nie wyróżniać się w tłumie. Muszę przyznać, że mnie taką postawą podległą innym denerwowała, bo osobiście nie lubię ograniczeń, a takie tłamszenie czyjejś osobowości właśnie takim ograniczeniem jest. Autorka świetnie nakreśliła jej postać opisując jej stan mentalny i emocjonalny. To kobieta, która zapomniała jak żyć w pełni, będąc najpierw tłamszoną w dzieciństwie przez matkę, a potem przez córkę. Pokazuje różne sytuacje z przeszłości Lilianny, które wpłynęły na jej osobowość i obecną rzeczywistość. Przez lata wykonywała to, czego od niej oczekiwano, najpierw jako córka, później jako żona i matka. To pokazuje, jak mocno pewne schematy wyniesione z domu mogą zostać w człowieku i jak trudno się od nich uwolnić. Szczególnie wychowanie przez despotyczną matkę, a potem zawarte w przeszłości decyzje i narzucone normy zachowania wpływają na dorosłość. Postawa Lilianny jest asekuracyjna, podporządkowująca się i przez to była dla mnie irytująca. Pojawia się pytanie o to, czy powinno się angażować w pełni i zapominać o sobie mając na względzie dobro innych osób. Dopiero pojawienie się w jej życiu nowych osób (i nie tylko osób), zaczyna burzyć ten uporządkowany, ale jednocześnie bardzo smutny świat. Historia zawarta w książce „Jeszcze jedno lato” była dla mnie niepełna. Zabrakło mi chociażby rozwinięcia realizacji umowy, jaką Lilka zawarła z Robertem. jNie zdradzę tutaj za dużo, ale jest o tym zbyt mało, epizodycznie, w formie wspomnień, ale bardziej opisowo, więc nie wniknęłam w tę sytuację w ogóle. Podobnie mam z postacią Irki, która jest przykładem córki, jakiej chyba żadna matka nie chciałaby mieć. Również ta kwestia jest zbyt mało wyeksponowana, bo byłam ciekawa, dlaczego jest ona taka wredna. Przecież taki charakter nie bierze się znikąd. Przeciwwagą dla córki Lilianny jest sąsiad – młody człowiek, Julek, którego postawa wobec własnej matki jest godna uznania. Z kolei przyjaciółka naszej bohaterki – Helena i jej dwie siostry to przykład kobiet po sześćdziesiątce, które wzbudzają sympatię, nawet zbyt bogobojna i pruderyjna Stefania. Te trzy energiczne kobiety są kontrastem dla postawy Lilianny. Wprowadzają do fabuły energię i lekki humor. To jakby trzy barwne kwiaty, które nie poddają się wiekowi i mają w sobie mnóstwo dobrych wibracji. "Jeszcze jedno lato" to historia, która porusza serce, ale też sprawia, że chciałoby się potrząsnąć Lilianną, która żyje z dnia na dzień w ciągłym oczekiwaniu, w monotonnym rytmie, w szaro burym nastroju i samotności. Na szczęście powoli zaczyna do bohaterki docierać smutna i gorzka prawda jak naprawdę wygląda jej życie. Wydaje się, że jest już za późno, by coś zrobić, ale finałowe sceny pokazują, że czasami trzeba wstrząsu, spotkania odpowiednich osób, by w końcu coś w życiu zmienić. Na to nigdy nie jest za późno. Bardzo jestem ciekawa, jak dalej potoczy się życie bohaterki, u której pojawiły się jaskółki nadziei na dobre zmiany. Na okładce książki nie ma informacji, że to pierwszy tom tej historii, ale jej zakończenie jest otwarte i sugeruje ciąg dalszy. 

Jest coś magicznego w powieściach Magdaleny Kordel. Działają jak ciepły koc w deszczowy wieczór. „Jeszcze jedno lato” to jednak historia, która pod tą kojarzącą się z letnią beztroską okładką skrywa coś znacznie głębszego i bardziej wzruszającego. Poznajemy Liliannę – kobietę, która od lat żyje w cieniu decyzji podjętych w młodości. Jako młoda Lila zawarła pewien układ, który miał jej dać bezpieczeństwo, ale kosztował ją spełnienie marzeń. Teraz jej dni wypełnia samotność i czekanie na telefon od córki. Aż do momentu, gdy jedno przypadkowe spotkanie sprawia, że postanawia zawalczyć o siebie. To opowieść, która łamie schematy. Zamiast typowej historii o młodej kobiecie, dostajemy niezwykle poruszającą i mądrą opowieść o dojrzałej bohaterce, która próbuje odnaleźć siebie na nowo. Emocje tu sięgają zenitu. Od smutku i żalu, przez złość, aż po iskierkę nadziei, że na zmiany nigdy nie jest za późno. Momentami łzy cisną się do oczu, ale autorka umiejętnie przełamuje nastrój dowcipnymi dialogami i dodaje otuchy. Magdalena Kordel ma lekkie i niezwykle przyjemne pióro, którym z łatwością maluje obrazy zapadające głęboko w pamięć. Akcja toczy się wartko, a ja pochłonęłam tę historię w mgnieniu oka, nie mogąc się oderwać. Autorka porusza trudne tematy – przemoc psychiczną, toksyczne relacje rodzinne i konsekwencje życiowych wyborów, ale robi to z takim wyczuciem, że historia pozostaje głęboka, ale nie przytłaczająca. Moja ocena: 8/10 To książka dla każdego, kto lubi pełne emocji historie o życiu, wyborach i sile, by zawalczyć o własne szczęście. A przede wszystkim dla tych, którzy wierzą, że marzenia mogą czekać na nas bardzo długo. BRUNETTE BOOKS