Skłodowska-Curie. Rebeliantka Angelika Kuźniak

Książka

Wyobrażałam sobie Marię Skłodowską-Curie jako posągową postać z podręczników. Tymczasem Angelika Kuźniak w „Rebeliantce” zdejmuje ją z tego piedestału i pokazuje jako kobietę z krwi i kości – tytankę pracy, ale też czułą matkę, zakochaną żonę i cierpiącą wdowę. I cholera, to działa! O czym jest ta książka? To nie jest sucha biografia, która prowadzi nas od daty do daty. Autorka mistrzowsko odsłania nowe fakty i przemilczane historie, pokazując nie tylko blask odkryć, ale też ich mroczną cenę: utratę wzroku, zatrutą krew, ciało powoli niszczone przez promieniowanie. Emocje gwarantowane! Autorka z czułością i precyzją kreśli portret kobiety, która weszła tam, gdzie kobietom odmawiano wstępu. Najbardziej poruszyły mnie fragmenty o jej relacji z Piotrem Curie i rozpaczy po jego śmierci – są tak przejmujące, że aż ściska w gardle. A przy okazji dowiedziałam się, że uwielbiała rowerowe eskapady w czasach, gdy rower budził zgorszenie! Angelika Kuźniak pisze lekko, ale z ogromną literacką wrażliwością. Nie jest niewolnicą chronologii – ważniejsza jest dla niej opowieść. Dzięki temu czyta się to jak pasjonującą powieść, a nie akademicki wykład. Dla kogo? Dla każdego, kto myśli, że o Marii Skłodowskiej-Curie wie już wszystko. Dla fanów dobrze napisanych biografii, które pokazują wielkie postaci od ludzkiej strony. Dla tych, którzy szukają inspiracji i chcą poznać historię niezwykłej rebeliantki. Moja ocena: 9/10 Jedna z najlepszych biografii, jakie czytałam w tym roku. Obowiązkowa pozycja! BRUNETTE BOOKS

Maria Skłodowska-Curie. Nazwisko, które chyba każdy z nas zna. Szkoła, podręczniki, lekcje chemii, fizyki, historia. Dwie Nagrody Nobla, polon, rad, Paryż, laboratorium. Wielka polska uczona. Koniec historii, a może właśnie… początek? Ile tak naprawdę wiemy o Marii Skłodowskiej-Curie, kiedy odłożymy na bok wszystkie daty, nagrody i szkolne definicje? Kim była, kiedy zamykały się za nią drzwi laboratorium? Co czuła jako kobieta, której świat mówił, gdzie jest jej miejsce? Jak wyglądało jej życie, kiedy nie pracowała nad kolejnym eksperymentem? Jak kochała, jak cierpiała, jak radziła sobie ze stratą? To właśnie tutaj zaczyna się „Maria Skłodowska-Curie. Rebeliantka” Angeliki Kuźniak. To nie jest kolejna książka, która stawia Marię na pomniku i każe nam z podziwem patrzeć z dołu. Wręcz przeciwnie. Autorka ten pomnik trochę rozmontowuje. Nie po to, żeby odebrać Marii wielkość, ale żeby pokazać nam człowieka. Chyba dlatego ta książka może tak mocno trafić również do młodego pokolenia. Maria Skłodowska-Curie była… buntowniczką. Nie taką, która urządzała awantury dla samego buntu. Jej bunt miał konkretny cel. Nie zgadzała się na świat, w którym kobieta ma znać swoje miejsce i najlepiej nie wychylać się poza wyznaczoną linię. A Maria zdecydowanie nie zamierzała się tej linii trzymać. Chciała się uczyć, chciała pracować, prowadzić badania i być naukowcem. Co najważniejsze nie zamierzała przepraszać za to, że jest kobietą. Dzisiaj możemy powiedzieć, że to przecież to normalne. Dziewczyna może studiować, pracować, zostać naukowczynią, lekarką, pilotką, kierowczynią czy astronautką. Maria żyła w czasach, kiedy takie oczywistości wcale oczywiste nie były. Świat nauki należał przede wszystkim do mężczyzn, a kobieta próbująca się w nim przebić musiała udowadniać swoją wartość znacznie bardziej niż jej koledzy. Maria jednak miała coś, czego nie dało się jej odebrać: upór. Moim zdaniem właśnie tego powinniśmy się od niej nauczyć, bo przecież dzisiejszy nastolatek również ma swoje „nie możesz”. „Nie nadajesz się”, „To nie dla ciebie”, „Daj sobie spokój”, „I tak ci się nie uda”, „Po co się tak starasz?”. Brzmi znajomo? Maria Skłodowska-Curie też słyszała różne „nie”. Tyle że jej „nie” było znacznie poważniejsze. Mimo to nie zrezygnowała i dlatego „Rebeliantka” nie jest dla mnie wyłącznie książką o nauce. Jest książką o tym, jak bardzo człowiek może chcieć czegoś, co dla innych wydaje się niemożliwe. Jest tutaj jeszcze druga Maria ta, której nie znajdziemy w szkolnej notatce. Kobieta zakochana w Piotrze Curie. Żona, matka, kobieta, która doświadcza szczęścia, ale również ogromnej straty. Po tragicznej śmierci Piotra zostaje sama z dziećmi i z bólem, którego nie da się po prostu odłożyć na półkę razem z innymi problemami. Właśnie wtedy książka pokazuje, że nawet człowiek, którego znamy z pomników i podręczników, może być zwyczajnie bezradny wobec życia. Maria cierpiała. Przeżywała żałobę, miała słabsze momenty, kochała. Potrzebowała bliskości. Była zmęczona, uparta, trudna była po prostu człowiekiem. Autorka nie próbuje zrobić z niej idealnej superbohaterki i bardzo dobrze! Dzięki temu Maria staje się kimś, z kim możemy się utożsamić. Przecież nie trzeba odkryć nowego pierwiastka, żeby być kimś wyjątkowym; nie trzeba dostać Nobla, nie trzeba zmieniać całego świata wystarczy mieć swój cel i nie pozwolić innym wmówić sobie, że nie mamy prawa po niego sięgać. Moim zdaniem młodym ludziom chyba właśnie takich historii potrzeba najba