Nie trzaskaj drzwiami. Rozmowy, których pragną nastolatki, ale nigdy ci o tym nie powiedzą Janiszewska Monika, Korolczuk Renata

Książka

„Nie trzaskaj drzwiami” – ta książka wchodzi do serca jak po cichu nastolatek do kuchni po północy. Wiecie ten moment, kiedy stoicie przed zamkniętymi drzwiami pokoju nastolatka i czujecie, że dzieli Was cała galaktyka? Ta książka to nie jest kolejny suchy poradnik. To zbiór rozmów, które sami chcielibyśmy usłyszeć, gdybyśmy tylko umieli słuchać. O czym jest ta książka? Autorki Monika Janiszewska i Renata Korolczuk zabierają nas w podróż do świata, w którym „nie wiem” tak naprawdę znaczy „boję się powiedzieć, co myślę”. Książka nie ma klasycznej fabuły. To raczej zbiór prawdziwych historii, dialogów i sytuacji, które rozpoznacie od pierwszego zdania. Każdy rozdział to jak podglądanie rozmowy, która zmieniła wszystko. Bohaterowie i emocje? Nie ma tu fikcji. Bohaterami są nastolatki i ich rodzice. Bez lukru, bez cudownych przemian w trzy wieczory. Jest za to ogromna dawka autentyczności – złość, bezradność, tęsknota za byciem wysłuchanym. Ja po kilku rozdziałach miałam gulę w gardle, bo nagle zrozumiałam, że to nie „bunt”, tylko wołanie o uwagę. Książkę czyta się jednym tchem. Jak ciepły (choć momentami gorzki) instagramowy wątek – krótkie historie, konkretne dialogi, bez zbędnego teoretyzowania. Autorki nie moralizują. Pokazują. I to jest największa siła tego poradnika. Dla kogo? Dla każdego rodzica nastolatka (lub przyszłego nastolatka!), który czuje, że coś się zamyka. Dla nauczycieli i wychowawców – jako lektura obowiązkowa przed każdą rozmową. I w sumie… dla dorosłych dzieci, które chciałyby zrozumieć swoje własne „trzaskanie drzwiami” sprzed lat. Moja ocena: 9/10 BRUNETTE BOOKS

Czytając „Nie trzaskaj drzwiami”, co chwilę miałam momenty typu: „O rany, przecież ja to samo powiedziałam tydzień temu!”. To nie jest książka, która wmawia ci, że jesteś beznadziejnym rodzicem. Wręcz przeciwnie – daje ogromną ulgę, bo pokazuje, że te wszystkie „trzaski drzwiami” to nie jest twoja porażka, tylko naturalny proces oddzielania się dziecka. Bardzo podoba mi się to, że autorki nie dają gotowych recept w stylu „zrób krok A, dostaniesz efekt B”. Zamiast tego dają wędkę: uczą jak słuchać, żeby dziecko chciało mówić. Po lekturze zaczęłam zadawać inne pytania i – co dziwne – faktycznie zaczęłam dostawać inne odpowiedzi. Jeśli szukacie czegoś, co otworzy wam oczy bez zbędnego zadęcia, to jest to pozycja idealna.

Nie trzaskaj drzwiami. Rozmowy, których pragną nastolatki, ale nigdy ci o tym nie powiedzą to książka, którą jako mama nastolatki czytałam trochę z ulgą, a trochę z poczuciem „o, to dokładnie to”. Bo ile razy człowiek stoi w kuchni i nie wie, czy jeszcze rozmawia z dzieckiem, czy już z kimś, kto wszystko odbiera na opak? tu właśnie dostałam sporo odpowiedzi i… trochę spokoju w głowie. Najbardziej trafiło do mnie to, że ta książka nie stawia rodzica w roli ego, który wszystko robi źle, tylko pokazuje, co naprawdę może siedzieć w głowie nastolatka. Są tam rozmowy, które brzmią jak coś, co chciałabym usłyszeć wcześniej od własnego dziecka. I szczerze? Po tej lekturze łatwiej mi było nie brać wszystkiego do siebie i trochę inaczej podejść do codziennych rozmów przy kolacji czy trzaskania drzwiami.

"Nie trzaskaj drzwiami. Rozmowy, których pragną nastolatki,ale nigdy Ci o tym nie powiedzą." - Monika Janiszewska Renata Korolczuk @znakhoryzont Takie poradniki to ja szanuję! Książka jest inspirowana prawdziwymi rozmowami, więc dodaje jej autentyczności( Ba! Nawet jakby o tym wzmianki nie było to i tak wielu z nas znajdzie tam siebie z przeszłości, swoje dzieci czy innych znanych nam nastolatków). Poradnik ten nie narzuca,że musisz to czy tamto, tylko uświadamia nam,że warto spróbować inaczej i w świetny sposób możemy poczuć perspektywę naszą,ale i naszych nastolatków w danej sytuacji. Tu nie ma naciąganych tematów tu jest samo życie. Autorki w świetny sposób tłumaczą jak ważne są rozmowy nie tylko te w stylu jak w szkole, dlaczego znowu wisisz na telefonie, posprzątaj, zrób to itp. Tylko te by nie ograniczać nastolatków, a choć czasami skupić się na ich zainteresowaniach, skwaszonych minach itd. Jak ważna jest zmiana podejścia do nastolatka tak by nie dać sobie wejść na głowę,ale nie być tylko tym złym wymagającym rodzicem, a przyjacielem i nauczycielem który przede wszystkim chce dobrze dla swojego dziecka. W książce znajdziemy wiele wskazówek jak psychologicznie podejść do nastolatka by bez narzucania zyskać jego zaufanie i zaangażowanie w rozmowę czy wykonywanie różnych obowiązków, bez awantur i innych takich w sposób gdzie i rodzice i dzieci będą z tego miały korzyści. Zdecydowanie Polecam! "Nie trzaskaj drzwiami. Rozmowy, których pragną nastolatki,ale nigdy Ci o tym nie powiedzą". To poradnik głównie dla rodziców którzy mają w domu buntowników, by zrozumieli,że poprzez drobne zwykłe zmiany nastawienia do pewnych rzeczy mogą zyskać więcej niż im się wydaje.

„Nie trzaskaj drzwiami” to książka, którą uważam za obowiązkową lekturę dla każdego rodzica dzieci w każdym wieku, nie tylko nastoletnim. To pozycja, która potrafi otworzyć oczy i skłonić do refleksji nad tym, jak budujemy relacje z własnymi dziećmi. Ogromnym atutem książki jest jej autentyczność. Znajdziemy w niej cytaty z forów internetowych oraz przykłady zaczerpnięte z codziennego życia. Dzięki temu czyta się ją z poczuciem, że opisuje prawdziwe sytuacje, z którymi mierzy się większość rodzin. Książka w prosty i przystępny sposób wyjaśnia, jak funkcjonuje mózg nastolatka, jakie zmiany zachodzą w okresie dojrzewania oraz dlaczego potrzeba samodzielności i niezależności jest dla młodych ludzi tak ważna. Pomaga zrozumieć zachowania, które często błędnie odbieramy jako złośliwość czy bunt. To również świetna lekcja komunikacji. Ilu z nas zdarzyło się, słysząc kolejne „co?” z ust dziecka, pomyśleć coś niezbyt cenzuralnego? Żyjemy w ciągłym pośpiechu, często powielamy wzorce wyniesione z własnych domów i nawet nie zastanawiamy się, czy są one dobre. Ta książka zachęca, by się zatrzymać, spojrzeć na swoje zachowanie z dystansu i spróbować inaczej rozmawiać z dzieckiem. Nie jest to kolejny poradnik pełen pustych sloganów i lania wody. To kawał solidnej, mądrej treści popartej konkretnymi przykładami z życia. Czytając, miałam wrażenie, że momentami czytam o sobie – zarówno o sobie jako nastolatce sprzed lat, jak i o sobie w roli rodzica. Z całego serca polecam tę książkę każdemu, kto chce lepiej zrozumieć swoje dziecko, poprawić wzajemne relacje i sprawić, by w domu było mniej trzaskania drzwiami – zarówno ze strony nastolatka, jak i rodzica zirytowanego bałaganem czy niewyniesionymi kubkami. To lektura, która naprawdę daje do myślenia!