Nie trzaskaj drzwiami. Rozmowy, których pragną nastolatki, ale nigdy ci o tym nie powiedzą Janiszewska Monika, Korolczuk Renata

Książka

„Nie trzaskaj drzwiami” – ta książka wchodzi do serca jak po cichu nastolatek do kuchni po północy. Wiecie ten moment, kiedy stoicie przed zamkniętymi drzwiami pokoju nastolatka i czujecie, że dzieli Was cała galaktyka? Ta książka to nie jest kolejny suchy poradnik. To zbiór rozmów, które sami chcielibyśmy usłyszeć, gdybyśmy tylko umieli słuchać. O czym jest ta książka? Autorki Monika Janiszewska i Renata Korolczuk zabierają nas w podróż do świata, w którym „nie wiem” tak naprawdę znaczy „boję się powiedzieć, co myślę”. Książka nie ma klasycznej fabuły. To raczej zbiór prawdziwych historii, dialogów i sytuacji, które rozpoznacie od pierwszego zdania. Każdy rozdział to jak podglądanie rozmowy, która zmieniła wszystko. Bohaterowie i emocje? Nie ma tu fikcji. Bohaterami są nastolatki i ich rodzice. Bez lukru, bez cudownych przemian w trzy wieczory. Jest za to ogromna dawka autentyczności – złość, bezradność, tęsknota za byciem wysłuchanym. Ja po kilku rozdziałach miałam gulę w gardle, bo nagle zrozumiałam, że to nie „bunt”, tylko wołanie o uwagę. Książkę czyta się jednym tchem. Jak ciepły (choć momentami gorzki) instagramowy wątek – krótkie historie, konkretne dialogi, bez zbędnego teoretyzowania. Autorki nie moralizują. Pokazują. I to jest największa siła tego poradnika. Dla kogo? Dla każdego rodzica nastolatka (lub przyszłego nastolatka!), który czuje, że coś się zamyka. Dla nauczycieli i wychowawców – jako lektura obowiązkowa przed każdą rozmową. I w sumie… dla dorosłych dzieci, które chciałyby zrozumieć swoje własne „trzaskanie drzwiami” sprzed lat. Moja ocena: 9/10 BRUNETTE BOOKS

Czytając „Nie trzaskaj drzwiami”, co chwilę miałam momenty typu: „O rany, przecież ja to samo powiedziałam tydzień temu!”. To nie jest książka, która wmawia ci, że jesteś beznadziejnym rodzicem. Wręcz przeciwnie – daje ogromną ulgę, bo pokazuje, że te wszystkie „trzaski drzwiami” to nie jest twoja porażka, tylko naturalny proces oddzielania się dziecka. Bardzo podoba mi się to, że autorki nie dają gotowych recept w stylu „zrób krok A, dostaniesz efekt B”. Zamiast tego dają wędkę: uczą jak słuchać, żeby dziecko chciało mówić. Po lekturze zaczęłam zadawać inne pytania i – co dziwne – faktycznie zaczęłam dostawać inne odpowiedzi. Jeśli szukacie czegoś, co otworzy wam oczy bez zbędnego zadęcia, to jest to pozycja idealna.

Nie trzaskaj drzwiami. Rozmowy, których pragną nastolatki, ale nigdy ci o tym nie powiedzą to książka, którą jako mama nastolatki czytałam trochę z ulgą, a trochę z poczuciem „o, to dokładnie to”. Bo ile razy człowiek stoi w kuchni i nie wie, czy jeszcze rozmawia z dzieckiem, czy już z kimś, kto wszystko odbiera na opak? tu właśnie dostałam sporo odpowiedzi i… trochę spokoju w głowie. Najbardziej trafiło do mnie to, że ta książka nie stawia rodzica w roli ego, który wszystko robi źle, tylko pokazuje, co naprawdę może siedzieć w głowie nastolatka. Są tam rozmowy, które brzmią jak coś, co chciałabym usłyszeć wcześniej od własnego dziecka. I szczerze? Po tej lekturze łatwiej mi było nie brać wszystkiego do siebie i trochę inaczej podejść do codziennych rozmów przy kolacji czy trzaskania drzwiami.