Gabinet doktora Spinozy Sosuke Natsukawa

Książka

"Gabinet doktora Spinozy" to książka wyróżniająca się na tle innych azjatyckich powieści niosących wyciszenie, pocieszenie czy nadzieję. Być może wynika to z osobistych doświadczeń autora Sosuke Natsukawy, który z zawodu jest lekarzem - podobnie jak bohater jego najnowszej powieści. #recenzja #współpracabarterowa Głównym bohaterem powieści obyczajowej "Gabinet doktora Spinozy", której akcja rozgrywa się w Kioto, jest Tetsuro Omachi. Kiedyś pracował w szpitalu uniwersyteckim, odnosił sukcesy i wróżono mu wielką karierę. Niestety jego ukochana siostra Nana zmarła, pozostawiając po sobie synka Ryūnosuke. Tetsuro dla dobra siostrzeńca zmienia miejsce pracy - teraz leczy pacjentów w małym szpitalu oraz świadczy wizyty lekarskie w domach pacjentów paliatywnych. Zmiana stylu życia umożliwia mu opiekę i wychowywanie siostrzeńca. Rozmowy ze współpracownikami, a przede wszystkim z pacjentami, często będącymi na granicy życia i śmierci stają się podstawą do rozważań filozoficznych na temat sensu życia, leczenia i granic możliwości współczesnej medycyny. Tetsuro wielokrotnie odwołuje się w swoich przemyśleniach do życia i propagowanych idei europejskiego filozofa Barucha Spinozy, który go inspiruje. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? "Gabinet doktora Spinozy" jest historią o wyborach, o odpowiedzialności i sile więzów rodzinnych, o solidarności zawodowej (ale takiej w pozytywnym znaczeniu), o walce człowieka z chorobą i o odchodzeniu, o możliwościach medycyny i jej ograniczeniach. Filozofia życia Tetsuro Omachiego uczy, że nie wszystkie problemy można rozwiązać, ale nawet w sytuacjach trudnych czy beznadziejnych można odnaleźć sens, spokój i wdzięczność. Czytajcie, bo warto!

"Gabinet doktora Spinozy" - Sosuke Natsukawa (Wydawnictwo Flow Books) "Nawet jeśli choroba jest nieuleczalna, nawet jeśli pozostało niewiele czasu, ludzie nadal mogą żyć szczęśliwie." Tetsuro Omachi, niegdyś utalentowany lekarz z obiecującą karierą, po rodzinnej tragedii porzuca zawodowe ambicje i podejmuje pracę w niewielkim szpitalu, jednocześnie wychowując osieroconego siostrzeńca. Spotkania z pacjentami oraz współpraca z pełną ideałów stażystką sprawiają, że zaczyna na nowo zastanawiać się nad sensem medycyny, cierpienia i własnych życiowych wyborów. Medycyna to temat, po który w popkulturze sięgam bardzo rzadko. Poza serialem „Hoży doktorzy” właściwie nie miałem z nim większej styczności, a już szczególnie w kontekście japońskiej kultury pracy. Tym większym powiewem świeżości okazała się historia Tetsuro. To jedna z tych książek, które czyta się z przyjemnością od pierwszej do ostatniej strony. Cztery przedstawione opowieści nie wywołały u mnie łez, ale pozostawiły po sobie melancholię i skłoniły do refleksji nad ulotnością życia. Przez lata gromadzimy ludzi, wspomnienia i doświadczenia, aż nagle przychodzi chwila, w której wszystko się zmienia i jakoś trzeba nauczyć się żyć dalej. Szczególnie wątki dotyczące śmierci osób starszych i schorowanych skłoniły mnie do przemyśleń na temat przeżywania żałoby. Kiedy zmarł mój dziadek, który nie był już samodzielny i przeżył więcej niż wynosi średnia długość życia w Polsce, nie odczuwałem przede wszystkim smutku. Miał za sobą długie życie, a śmierć jest przecież nieuniknioną częścią ludzkiego losu. „Gabinet doktora Spinozy” sprawił jednak, że zacząłem zastanawiać się nie tyle nad samym odchodzeniem, ile nad tym, co po nas zostaje. Było to dla mnie doświadczenie wręcz terapeutyczne, pozwalające spojrzeć na własne życie z większym dystansem. Tetsuro Omachi to bohater, którego zapamiętam na długo jako jednego z najlepiej napisanych protagonistów w japońskiej literaturze, jaką miałem okazję poznać. Jest niezwykle autentyczny i łatwo zrozumieć, dlaczego niektóre jego cechy chciałoby się naśladować. Pewnym problemem okazała się natomiast liczba pozostałych postaci. W zależności od relacji bohaterowie zwracają się do siebie raz imieniem, raz nazwiskiem, przez co łatwo się pogubić. Chętnie zobaczyłbym na początku książki krótki spis postaci. Dodatkowo sam Omachi bywa nazywany „Machim”, co początkowo również wprowadzało mnie w konsternację. Nie czytałem jeszcze „O kocie, który ratował książki”, ale po lekturze tej powieści wiem, że będzie to jedna z moich najbliższych książkowych decyzji. Nowa książka Natsukawy to piękna, ciepła i melancholijna opowieść, która angażuje emocjonalnie i skłania do przemyśleń. Po zamknięciu ostatniej strony miałem poczucie, że był to bardzo wartościowy czas i lektura, która w pewnym stopniu mnie wzbogaciła. Z przyjemnością polecam „Gabinet doktora Spinozy” wszystkim miłośnikom literatury japońskiej oraz spokojnych, refleksyjnych historii. PS. Spinoza nie jest bohaterem tej powieści. To autentyczny filozof, a jego sposób myślenia wyraźnie pobrzmiewa w podejściu Tetsuro Omachiego do życia i swoich pacjentów.

To jedna z tych książek, które wyciszają i zostają z czytelnikiem na długo. Opowiada o tym, co naprawdę ważne – rodzinie, odpowiedzialności, powołaniu i wyborach, które kształtują nasze życie. Tetsuro, młody i utalentowany lekarz, rezygnuje z obiecującej kariery, by zostać w małym szpitalu i zaopiekować się osieroconym siostrzeńcem. Z czasem odkrywa, że w medycynie najważniejsze jest nie tylko leczenie, ale przede wszystkim dostrzeganie człowieka. To piękna, mądra i pełna ciepła historia, która przypomina, że szczęście często kryje się w prostych rzeczach i codziennych gestach. Bardzo polecam.