Weiser Dawidek (2026) Paweł Huelle

Książka

„Weiser Dawidek” to dla mnie przede wszystkim tajemnicza, trochę oniryczna opowieść o dzieciństwie i pamięci, która nie układa się w prostą historię. Podoba mi się ten klimat niedopowiedzeń i poczucie, że wszystko jest bardziej wspomnieniem niż konkretną fabułą. To książka, która zostawia sporo miejsca na własne interpretacje i właśnie w tym jest jej siła. Myślę, że to dobra propozycja dla osób, które lubią literaturę bardziej symboliczną, spokojną, ale jednocześnie nieoczywistą i trochę niepokojącą.

Ciężko o lepsze określenie tej powieści niż 'niezapomniana'. Huelle stworzył świat, który pulsuje własnym życiem – tajemniczy, niepokojący, a przy tym niesamowicie piękny. Czytając te strony, czułam, jakbym razem z bohaterami szukała śladów Weisera w letnim Gdańsku.

Przy Weiserze Dawidku miałam takie uczucie, że to jedna z tych książek, które wracają do człowieka trochę później, nie od razu po zamknięciu. Historia niby prosta — zniknięcie chłopca i wspomnienia z dzieciństwa — ale sposób, w jaki Paweł Huelle to opowiada, robi z tego coś dużo bardziej nieuchwytnego. Czyta się to jak wspomnienie, które cały czas się zmienia w głowie. Najbardziej wciąga ten klimat Gdańska i to poczucie, że dziecięcy świat miesza się tu z czymś trochę magicznym, trochę niepokojącym. Nie jest to książka na szybkoaczej taka, przy której człowiek co chwilę się zatrzymuje i łapie własne skojarzenia. Jeśli ktoś lubi literaturę, która zostaje w głowie i nie daje prostych odpowiedzi, to to jest dokładnie ten kierunek.