Umrzeć jeszcze zdążysz Maria Ulatowska, Jacek Skowroński

Książka

„Umrzeć jeszcze zdążysz” to książka mojego ulubionego duetu pisarskiego – Marii Ulatowskiej i Jacka Skowrońskiego. Nie zaskoczyła mnie, jest przewidywalna - wytłumaczę w dalszej części recenzji, a na końcu książki znalazł się nawet przepis. Kiedyś w ich książce były opisane dwa śledziowe przepisy, a tym razem dostajemy cały ceremoniał parzenia herbaty po marokańsku. I za to cenię tę pisarską parę. Bo nic mnie tak nie denerwuje jako smakosza, kiedy oglądam film albo czytam książkę i pada sakramentalne: „poszli na kolację do wypasionego lokalu” i… pytam się, co jedli w tym wypasionym hotelu? Przecież nie pili tylko wody mineralnej. Przejdźmy jednak do książki. Jest most, ciemno, głucho, warszawska noc. Ona – kobieta po przejściach – przymierza się do decyzji ostatecznej. On – z przeszłością – widzi całe zdarzenie i wkracza do akcji. Rozwiązania są dwa: ona skoczy, plum, ale… co wtedy z książką, co z fabułą? Druga opcja jest taka, że Ona posłucha głosu Onego. Tu wkraczają nasi ukochani – no, moi na pewno – pisarze, by usiąść i pleść tę opowieść jak na drutach sweter. Jak to u pani Marii i u pana Jackka, nic nie jest oczywiste, nic nie jest proste, a w trakcie książki wszystko może się obrócić wokół osi ziemi niejeden raz. I to jest przewidywalność ich pisarstwa, na pewno tak będzie! Ci, którzy znają pióro, ups. klawaiaturę? tego duetu, wiedzą, co ich może spotkać. A ci, którzy sięgną po raz pierwszy, muszą uważać, by się nie zaplątać. Jeśli jednak będą skupieni, to od razu zaczną szukać w zapowiedziach kolejnego tytułu autorów. Ja już na moim stosiku hańby mam kolejną ich pozycję i widzę, że zbliża się jej czas. No dobrze, ale o czym jest ta książka? Napiszę na okrągło, jak AI o wyborach: o dylematach, o metamorfozie, o zejściu na złą drogę, oczywiście musi być też o miłości – i to takiej jak bambosz. Jest poświęcenie, rozczarowanie, rozkminianie. Nie ma pościgów ani spektakularnych ucieczek, ale jest dążenie do dokumentów i łączenie drobnych faktów czy poszlak w konkretne zdarzenia. Jest odgrzebywanie dawnej zbrodni popełnionej przez... no dobra, powiem: przez Onego, ale podobno został niesłusznie skazany. Ona, jak się okazuje później, jest… prrr, nie, nie powiem! Ale mogę powiedzieć, że jest zakochana w Onym, mimo wcześniejszych niekoniecznie dobrych przejść z mężczyznami i mimo że właściwie nic o nim nie wie. A jak jej się horyzonty rozjaśniają, to też jest zakochana, może nawet bardziej. Boże, chyba nie mogłem tego bardziej zamotać. Ale z kim przystajesz – mam na myśli panią Marię i pana Jacka – takim się stajesz. Polecam absolutnie, jak wszystkie poprzednie, które czytałem, bo losy Anny i Wiktora są warte kilku herbat lub kaw, no i tej marokańskiej na koniec powieści.