Kamienica przy Kruczej Maria Ulatowska, Jacek Skowroński

Książka

Kiedyś – już nie pamiętam dokładnie kto i gdzie – wygłosił mowę, mówiąc, że przedstawi siebie na zasadzie „lubię – nie lubię”. Postanowiłem tak ocenić najnowszą książkę mojego ulubionego duetu pisarskiego: Marii Ulatowskiej i Jacka Skowrońskiego. Wydawnictwo Skarpa Warszawska oddało do naszych rąk powieść „Kamienica przy Kruczej”, opublikowaną wcześniej przez samą autorkę. Teraz – odświeżona i uzupełniona razem z Panem Jackiem – trafiła do mnie jako nowość, bo wcześniej nie miałem okazji poznać Kruczej 46 w opowiadaniu samej autorki. LUBIĘ. Po pierwsze dlatego, że pojawia się tu postać Stasi Podolskiej. Tak na chwilę, ale jest! No a nie wiem, dlaczego to nazwisko jest mi bardzo bliskie – taka zbieżność, choć żadnej rodziny w Warszawie nie mam, chyba że o czymś nie wiem. LUBIĘ. Niejeden raz już pisałem, że nie ma literatury kobiecej i męskiej. Tu panuje pełne równouprawnienie, chociaż niektórzy mówią, że to nie uchodzi, jak facet czyta książkę o tytule „Miłość nad upadliskiem” czy jakoś tak. Pani Maria i Pan Jacek pewnie są tego samego zdania, bo zamieszczają w książce piękny fragment: „Obydwoje namiętnie czytali i polecali sobie wzajemnie książki, bo Antonina czytała raczej męską literaturę, choć sama zżymała się na taki podział. Kilka razy nawet Paweł był u Bukowskich w domu, bo książki, które wypożyczała i przeczytała Tosia, miały potem przejść w ręce chłopaka”. Ja się nie wstydzę i czytam „babską” literaturę, chociaż do dziś nie wiem, co to słowo właściwie oznacza… LUBIĘ. Jako człowiek w wieku „czterdzieści lat z VAT-em” kochałem i wciąż kocham oglądać powtórki serialu "Dom". Kto oglądał, ten wie; kto jest za młody – nie wie, o co chodzi, więc nie będę tłumaczył. Polecam, bo to kawał polskiej historii, może trochę zafałszowanej, ale ważnej. Jednak nie tylko dzieje Polski i Warszawy są tu kluczowe, lecz losy mieszkańców kamienicy przy ulicy Złotej od 1945 do 1980 roku. A jak jest na Kruczej 46? Akcja toczy się od końca lat 30. XX wieku do początku XXI wieku. Co różni obie opowieści? Kamienica na Złotej trwała przez cały serial, ta na Kruczej została rozebrana, a jej mieszkańcy wylądowali na nowym warszawskim osiedlu i w mniejszym lub większym stopniu wciąż mieli ze sobą kontakt. LUBIĘ. Lubię powieści tego duetu. Historie, które snują, nie są prostymi powiastkami, ale wielowątkowymi opowieściami. Tu losy jednej z kluczowych bohaterek rzucają nas aż za ocean. Są wojenne traumy, miłość, wybaczenie, zrozumienie, tęsknota i powolne umieranie związków. Całość kończy się happy endem, choć wcale nie musiała. Plusem – jak zawsze u tych autorów – jest fakt, że wydarzenia oparte są na autentycznych historiach, choć nic nie jest przełożone jeden do jednego. Książkę po prostu „połknąłem w mig”, bo wciąga do swojego wnętrza dokładnie tak jak serial "Dom". Mamy wrażenie, że jesteśmy w środku i chcielibyśmy pomóc bohaterom, bo wiemy więcej niż oni, ale jesteśmy bezsilni, bo oddziela nas niewidzialna ściana innego świata. NIE LUBIĘ. Bo nie ma w środku żadnego przepisu kulinarnego… A kto czyta książki tego duetu, ten wie, że bardzo często się pojawiają! NIE LUBIĘ. Kiedy książka się kończy, a chciałoby się czytać dalej, bo przecież nie wszystko zostało powiedziane… Choć tak naprawdę – czy czasem nie lepiej czegoś nie dopowiedzieć i dać Czytelnikowi prawo do własnej interpretacji losów bohaterów? Zalecam lekturę!