Lato w Kołobrzegu Aneta Krasińska

Książka

Wiecie co jest w książkach Anety Krasińskiej najlepsze? To, że za każdym razem daje mi historię, która zostaje ze mną na dłużej. I tym razem nie jest inaczej! „Lato w Kołobrzegu” to już trzeci tom cyklu „Cztery pory roku”, ale spokojnie – każda część opowiada o innych bohaterach, więc można czytać niezależnie. O czym jest ta historia? Poznajcie Leona Hosera – samotnego ojca ośmioletniego Antosia, który od pierwszej klasy ciągle choruje. Leon zabiera synka do sanatorium w Kołobrzegu, żeby podreperować jego zdrowie i spędzić razem czas. Kołobrzeg zachwyca – plaże, szum fal, uzdrowiskowy klimat. Jest jednak coś, co nie daje Leonowi spokoju: miejscowi dziwnie reagują na jego nazwisko, zadają podejrzliwe pytania o pochodzenie. I tak zaczyna się rodzinne śledztwo, które odkryje tajemnice sprzed lat. Kocham książki, które mają w sobie duży ładunek emocjonalny, a jednocześnie są przepełnione ciepłem i nadzieją. I tu jest tego mnóstwo! Relacja Leona z Antosiem jest rozczulająca, a jego walka jako samotnego ojca – autentyczna i poruszająca. Akcja toczy się w dwóch liniach czasowych – współczesność przeplata się z historią międzywojennego Kołobrzegu. Autorka stopniuje napięcie, a odkrywanie prawdy przypomina układanie puzzli. Czyta się szybko i z zapartym tchem! Dla kogo? Dla fanek obyczajówek z historią w tle, dla mam i ojców, dla wszystkich, którzy kochają książki o rodzinie, tajemnicach i poszukiwaniu własnych korzeni. A jeśli kochacie polskie uzdrowiska – to pozycja obowiązkowa! Jeśli szukacie książki, która przeniesie Was nad morze, wzruszy i zmusi do myślenia – sięgnijcie po „Lato w Kołobrzegu”. To idealna lektura na wakacje! Moja ocena: 9/10 BRUNETTE BOOKS

Siedzę i zastanawiam się, co napisać… Właśnie skończyłem trzecią część serii „Cztery pory roku” – czy jak to sam na własny użytek nazywam: „uzdrowiskowego cyklu” Anety Krasińskiej. Banalnie byłoby zacząć, że to znakomita lektura na letnie wakacje, na koc i plażę. Zaraz jednak widziałbym komentarze: „Spóźniłeś się, już po kanikule, a wrzesień nad Bałtykiem to nie czas na lekturę na piasku”. No racja, spóźniłem się z czytaniem. Jednak zaczynając tak recenzję, mocno bym tę książkę zaszufladkował. A patrząc na cały cykl – „Lato w Kołobrzegu” jest zupełnie inne niż Nałęczów i Ciechocinek. Oczywiście znajdziemy tu ten sam sprawdzony schemat: uzdrowisko, bohater z problemami przyjeżdżający, by od nich odetchnąć, oraz dwie warstwy czasowe. Współczesność przeplata się z przeszłością, którą bohater zaczyna badać (w pierwszej części natrafiając na broszkę, w drugiej – na fotografię). Tym razem głównym bohaterem jest facet z krwistym charakterem – brodaty, po rozstaniu z partnerką. Przyjeżdża do Kołobrzegu z synem, by w nadmorskim mikroklimacie podreperować zdrowie chłopca, a przy okazji zadbać o własny kręgosłup. Pech chce – a może to raczej szczęście – że nosi dość niespotykane nazwisko: Hoser. Jak się okazuje, dokładnie tak samo nazywał się niemiecki lekarz z dawnego Kolbergu, którego losy niezwykle mocno splotły się z historią miasta. To poruszająca biografia człowieka, którego wojna nader mocno doświadczyła. Leon Hoser wyraźnie fascynuje się tą postacią i postanawia zgłębić jej tajemnicę. W książce osadzonej w uzdrowiskowym kurorcie nie może oczywiście zabraknąć miłosnych wątków, a w warstwie retrospektywnej uczucie bywa gorące do czerwoności. We współczesności są dwie kobiety, w których Leon budzi spore emocje, lecz on pozostaje skupiony przede wszystkim na swoim synku Antosiu. To niezwykle rezolutny chłopiec, którego wychowuje samodzielnie, dbając o jasne zasady. Malec odpłaca mu miłością i zachowuje się wzorowo, podbijając serca kuracjuszy – a zwłaszcza wspomnianych dwóch pań. Z zazdrością czytałem o Antosiu i sam zastanawiałem się, czy to tylko fikcja literacka, czy wzór wzięty z otoczenia autorki. Mówiąc wprost: takie dzieci są dziś rzadkością. Bo który maluch potrafi wyrecytować z pamięci wiersz, który za moich czasów znało każde dziecko? No proszę, kto pamięta, czym jest „Katechizm polskiego dziecka”? A jak podpowiem: „Kto ty jesteś? Polak mały…” – widzę już trochę więcej rąk w górze! Wiem, że wkrótce premiera ostatniej części tej uzdrowiskowej sagi. Z wielką przyjemnością po nią sięgnę, bo jestem niezwykle ciekawy, jakie tajemnice z przeszłości odkryją bohaterowie w Krynicy. Aż po cichu żałuję, że pory roku są tylko cztery... Mała uwaga na koniec. Jestem marudą, ale to po prostu stare redakcyjne przyzwyczajenie… Leon i jego syn pochodzą z Iłży (jest o tym mowa m.in. na stronie 119), tymczasem na stronie 118 czytamy: „Dlatego właśnie nie mógł wyprowadzić się z Iławy”. Ups!