Uwikłana Katarzyna Wolwowicz Książka

Od pierwszych stron czuć ciężar tajemnicy. Klimat gęsty, mroczny, z dreszczykiem niepokoju. Okładka przyciąga wzrok, ale to wnętrze sprawiło, że nie mogłam się oderwać. „Uwikłana” to czwarty tom kryminalnej serii z komisarzem Tymonem Hanterem. Tymon i jego żona Joanna wyruszają w wymarzony, miesięczny rejs statkiem wycieczkowym. To miały być wakacje życia, ale sielankę szybko przerywa dramat. W kajucie obok zamieszkuje rodzina, której skrywane sekrety doprowadzają do tragedii. Gdy matka, Lygia, po zwiedzaniu Stambułu trafia do szpitala z podejrzeniem otrucia, Joanna nie wierzy w nieszczęśliwy wypadek. Udaje się jej przekonać męża, by rozpocząć własne śledztwo na pokładzie. Im bardziej się w nie zagłębiają, tym bardziej oczywiste staje się, że przeszłość – nawet ta bardzo odległa – rzuca cień na teraźniejszość. Para trafia w sam środek gęstej sieci kłamstw i rodzinnych tajemnic, a na jaw wychodzą motywy, które mogą wyjaśnić tę makabryczną intrygę. To opowieść, która każe zastanowić się, jak wielką władzę może mieć nad nami niedomknięte rozdanie z przeszłości. Fabuła wciągnęła mnie jak bagno. Główna bohaterka zmaga się z przeszłością, która nie chce pozostać pogrzebana. Autorka stopniowo odsłania karty – czasem czułam frustrację, że nie mogę poznać wszystkiego od razu. Ale to dobry znak! Historia jest skonstruowana tak, że domysły mieszają się z prawdą, a ja ciągle szukałam odpowiedzi. Bohaterowie? Żadna cukierkowa rzeczywistość. Są niedoskonali, czasem irytujący, ale przez to autentyczni. Ich emocje udzielają się czytelnikowi – ja łapałam się na złości, współczuciu i bezsilności razem z nimi. W pewnym momencie przestałam im ufać i to jest w tej książce najlepsze. Akcja nie pędzi na złamanie karku, ale trzyma w napięciu. Katarzyna Wolwowicz pisze lekkim językiem. Dialogi są naturalne, bez przytłaczania. Czytanie to przyjemność, choć tematyka bywa ciężka. DLA KOGO? Dla fanów thrillerów psychologicznych, którzy lubią atmosferę tajemnicy i nie boją się niewygodnych pytań. Jeśli cenicie książki, gdzie relacje międzyludzkie mają drugie dno – to będzie strzał w dziesiątkę.