Książka

Głosy zapomnianych Sandra Nikoniuk

Eliza i Gerard kochają się ale o uczuciach nie rozmawiają. Przeszłość zostawiła wspomnienia i zdarzenia, o których lepiej zapomnieć. Gerard kocha Elizę, tylko te wspomnienia związane z Szymonem są cierniem dla niego. Eliza kochała Szymona, ale z czasem pokochała Gerarda . Dlatego bardzo przeżyła gdy mąż ją zostawił by walczyć na wojnie. Każdego dnia czekała na niego, jednak do domu wrócił tylko jego mundur. Eliza dla teściowej była tylko bękartem, bez tytułu i nazwiska. Teściowa zrobiła coś, co Elizę załamało i straciła sens życia. Szymon na wojnie został ranny, na terenie wroga, znalazł schronienie i dom oraz miłość. Miłość, która sprowadziła tragedię na całą rodzinę dziewczyny. To też nowy początek losów bliskich Szymona. 1916 rok Niemcy przejęli władzę. Łódź miasto widmo ludzie głodują, umierają. Morderstwa kobiet Madame Lavelle oraz kto za tym stoi rozwiąże pewną rodzinną zagadkę Gerarda. Głosy zapomnianych to książka o trudnej miłości, poświęceniu i ciężkich czasach dla człowieka. To nie tylko rozterki sercowe, ale też dramat ludzkości bo wojna zbiera żniwo śmierci. Gerard kochał Elizę, więc dla niej było ciężko to zrozumieć że mimo tego poszedł walczyć, kobieta załamała się. Socjeta i Rewolucja, upadek Romanów, zamieszki w Łodzi, miasto zniszczone i usłane śmiercią. Mimo tego wszystkiego czas idzie do przodu, a losy bohaterów potrafią zaskoczyć. Polecam

Czy wy też tak macie, czytając sagi, że wciąż jesteście głodni informacji, a szczególnie tego, co dalej? No bo mimo że autor mówi, że to już koniec, to byśmy chcieli wciąż i wciąż. Nie inaczej jest z opowieścią Sandry Nikoniuk zamkniętą w trzech tomach: „Szepty przeszłości” (przyznaję, wciąż nie przeczytałem), „Echa przeklętych” – byłem zachwycony i stawiając to samo pytanie co teraz pod recenzją na naszym profilu, autorka napisała, że ciąg dalszy nastąpi. Nastąpił w „Głosach zapomnianych”. Mnóstwo się wyjaśnia i to czasami tak, że przysłowiowa szczęka, ta dolna, opada z wielkim hukiem na kartki książki. Tak, bo jak przeczytacie, kim był morderca panien z domu uciech madame Lavelle, dlaczego to robił i z kim był spokrewniony, to… jak mawiają dawniejsze pokolenia: klękajcie narody. Duchy zza grobu! Mnóstwo się wyjaśnia, ale wciąż mam wiele niejasności, ale także Filip, który dłubie w rodzinnej historii. Jest rok 1983. Pyta Stefanię, łączącą lata I wojny światowej i współczesność Filipa, o jednego z bohaterów – czy wrócił. „A jak sądzisz?” – odpowiada Stefania. Czyżby ciąg dalszy miał nastąpić? A ta tajemnicza rozmowa Elizy przez telefon w epilogu? To wręcz pytanie do czytelników, czy czekamy na dalsze losy. Jak w dobrym serialu czy książce, zakończenie jest otwarte… Pani Sandro, czekam zatem na deklarację! Chętnie sięgnę po dalszą odpowiedź, tym bardziej że styl autorki bardzo mi odpowiada. I nie chodzi tu tylko o ten cykl, ale także o świetną powieść „Ziarno niezgody”. Zapytacie dlaczego? Bo autorka wciąga w głąb opowieści, bardzo mocno rysuje swoich bohaterów, a co więcej, jest to taka gama różnych charakterów: od tych, których trudno nazwać sympatycznymi, raczej odrzucającymi, po tych, którzy potrzebują naszego współczucia czy wsparcia. Chciałoby się wejść do środka powieści i pomóc, jak Elizie, której życie zaczyna się pruć niemiłosiernie i boleśnie. Kiedy chciałoby się powiedzieć: zrób to, idź tam… Cały czas słyszę, że nie ma przypadków, nie ma zbiegów okoliczności, sam też w tym się utwierdzam, ale jak nazwać całą historię – nazwijmy ją bałkańską – Szymona, byłej, a może wciąż pulsującej miłości Elizy? Wiele niesamowitych zwrotów akcji, brutalnych momentami scen, tworzenia przez małe, wiejskie społeczności własnej wizji rzeczywistości, która nijak ma się do realiów. A najgorsze są te pytania, które rodzą się w czasie czytania: dlaczego, dlaczego właśnie im się to musiało przydarzyć, dlaczego w końcu życie jest tak okrutne, dlaczego zabiera tych, którzy mają serce na dłoni. Tak ciekawej opowieści nie byłoby, gdyby nie osadzenie jej w pieczołowicie nakreślonym tle Łodzi 1916 roku, pokazującego upadek miasta spowodowany wojną, głodem, epidemiami, przestępstwami, gwałtem, samotnością i cierpieniem. Czekam zatem na kolejną opowieść o Elizie i jej najbliższych, przecież Filip też jest bardzo ciekawy. Jeśli jednak to koniec, z niecierpliwością czekam na kolejną powieść Sandry Nikoniuk!