Mrok kroczy przez las Mons Kallentoft, Karolina Kallentoft

Książka

Skandynawskie kryminały lubię przede wszystkim za ich mroczny klimat, gdzie surowa natura potęguje poczucie osamotnienia i staje się dla bohaterów równie niebezpieczna, co sam m0rderca. W powieści Monsa i Karoliny Kallentoft tytuł nie pozostawia wątpliwości - tu „Mrok kroczy przez las” i bezlitośnie wlewa się do życia bohaterów, odbierając im poczucie bezpieczeństwa. Bo w smalandzkich lasach dochodzi do kilku brutalnych zbr0dni, a dla Alexandra, nowego komendanta lokalnej policji, sprawa ta jest jednocześnie sprawdzianem, jak i wyzwaniem. Dla jego ciężarnej żony, znudzonej siedzeniem w domu, jest natomiast iskrą, która rozpala niezdrową ciekawość i powoli, ale nieubłaganie wciąga ją w sam środek koszmaru. W tej opowieści równie istotny jak prowadzone śledztwo jest wątek osobisty Sofii i Alexandra. Ich przeszłość, demony, które przybyły wraz z nimi ze Sztokholmu, ale i te, które zawsze tu były, ukryte w rodzinnych tajemnicach. A lokalna społeczność, choć wiele wie, nie jest skora do ujawniania swoich sekretów. Szczególnie tajemnicza, ekscentryczna, może nawet trochę szalona Naemi sprawia wrażenie osoby, która wie więcej, niż mówi. Autorzy budują tym razem klimat nie na słynnym skandynawskim mrozie i scenerii pokrytej śniegiem, bo akcja rozgrywa się w środku lata, a na czymś, co wywołuje jeszcze większy chłód w sercu i dreszcze przebiegające po karku. Wprowadzają do powieści istoty z dawnych wierzeń, mroczne, żarłoczne, brutalne i bezwzględne. Wierzcie mi, że wyobraźnia zaczyna tu pracować na najwyższych obrotach, a mrok z lasu wydaje się pukać prosto w Wasze drzwi. I ta granica między realistycznym kryminałem a sugestią czegoś symbolicznego i niemal nadprzyrodzonego zafascynowała mnie najbardziej. Dawne wierzenia dodają tej historii baśniowego tonu, ale jest to baśń bardzo mroczna. Niektóre sceny zdecydowanie nie są przeznaczone dla wrażliwych czytelników, jednak nie miałam wrażenia, że autorzy szafują makabrą. Brutalność pozostaje spójna z ciężką atmosferą opowieści. Cieszę się natomiast, że finał nie poszedł w jeszcze bardziej drastycznym kierunku. To jeden z tych kryminałów, w których napięcie buduje się powoli, a atmosfera jest równie ważna jak samo śledztwo. Mnie pochłonął bez reszty! Tylko nie wybierajcie się potem samotnie do lasu. A jeśli musicie, to sprawdźcie, czy macie zasięg.