Układanka Henrik Fexeus

Książka

W „Zwierzęciu ofiarnym”, pierwszym tomie cyklu „Memento”, Henrik Fexeus zostawił nas z mnóstwem pytań i fascynująco otwartą furtką. Można się było więc spodziewać, że główni bohaterowie, David i Florence, nie zaznają spokoju w kontynuacji tej historii, a autor pod tym względem absolutnie nie zawodzi. W „Układance” wrzuca ich i nas na jeszcze głębszą wodę, udowadniając, że potrafi manipulować nie tylko umysłami swoich bohaterów, ale i naszymi. Chociaż autor serwuje na początku krótkie, zgrabne przypomnienie poprzednich wydarzeń, za co wielki plus, to jednak warto mieć za sobą lekturę pierwszego tomu, by zrozumieć niuanse fabuły i wzajemnych powiązań między bohaterami. Szybko orientujemy się, że David i Florence swoimi pytaniami i dociekaniami w sprawie zaginionego brata ściągają na siebie uwagę niebezpiecznych ludzi. Zaczyna się medialna nagonka, która ma nie tylko zdyskredytować Davida i uczynić go wrogiem publicznym, ale może wręcz kosztować go życie. Zaszczuty, osaczony, szuka bliskości i bezpieczeństwa u Florence. Ale ona sama toczy własne bitwy. Po nieudanym małżeństwie boi się zaangażowania, a do tego wisi nad nią widmo utraty prawa do wykonywania zawodu. Jakby tego było mało, autor dokłada kolejny, rewelacyjnie poprowadzony wątek Hanny, bratowej Florence. Kobieta jako dziecko straciła całą rodzinę w pożarze łodzi. Teraz zaczyna otrzymywać niepokojące materiały, które sprawiają, że przestaje ufać własnym wspomnieniom. I kolejny raz przekonujemy się, że w świecie stworzonym przez Fexeusa nic nie jest takie, jakim się początkowo wydaje. Tytułowa „Układanka” to bardzo trafna nazwa tego tomu. Traumy z dzieciństwa, wspomnienia, którym nie można ufać, podejrzane zgony oraz medialna nagonka, to wszystko elementy, które, rozrzucone niczym przypadkowe puzzle, powoli zaczynają składać się w coraz bardziej czytelny, choć przerażający obraz. Jego odkrywanie ułatwia wielotorowa narracja, dzięki której śledzimy perspektywę różnych bohaterów, będąc tym samym często o krok przed nimi. Przeraziło mnie, jak łatwo człowieka zaszczuć i zmanipulować opinię publiczną. Ale również to, jak łatwo wpłynąć na naszą pamięć, byśmy uznali narzucone wspomnienia za własne. Autor umiejętnie wykorzystuje swoją wiedzę ekspercką w zakresie mowy ciała i manipulacji, co czyni tę niepokojącą, dynamiczną historię jeszcze bardziej fascynującą. Czekam z niecierpliwością na trzecią część, bo czuję, że niektóre odpowiedzi, które teraz wydają się tak oczywiste, nabiorą innego znaczenia, a autor jeszcze nieraz nas zaskoczy.