Mała kwiaciarnia w Tokio Yukihisa Yamamoto

Książka

Bywają chwile, kiedy najchętniej położyłabym się w hamaku i sięgnęła po spokojną, kojącą historię. Jeśli masz podobnie, warto sięgnąć po „Małą kwiaciarnię w Tokio”. To opowieść o Kikuko, która po latach pracy w toksycznym środowisku odchodzi bez planu na przyszłość i trochę przez przypadek trafia do małej kwiaciarni przy dworcu. Książka składa się z ośmiu historii, którym towarzyszy osiem kwiatów i ich wyjątkowe znaczenia. Emocje bohaterów bywają zaskakujące, a dla początkującej florystki nie zawsze łatwe do zrozumienia. To idealna lektura na ciepłe wiosenne wieczory: lekka, wyciszająca i dająca cichą motywację do działania.

„Mała kwiaciarnia w Tokio” Yukihisy Yamamoto to jedna z tych książek, które otulają spokojem i pozwalają na chwilę zwolnić. Bardzo polubiłam historię Kikuko, która po odejściu z wyczerpującej pracy trafia do niezwykłej kwiaciarni w Tokio i zaczyna odkrywać język kwiatów oraz emocji ukrytych w bukietach. Najbardziej urzekł mnie klimat tej japońskiej powieści – pełen ciepła, uważności i drobnych codziennych rytuałów. Autor pięknie pokazuje, jak kwiaty potrafią wyrażać uczucia lepiej niż słowa, a każda historia klientów wnosi do książki coś wzruszającego i prawdziwego. „Mała kwiaciarnia w Tokio” to idealna lektura dla osób, które lubią spokojne, refleksyjne powieści obyczajowe z japońskim klimatem. To książka o odnajdywaniu siebie, przyjaźni i dostrzeganiu piękna w małych rzeczach. Po lekturze miałam ochotę kupić świeże kwiaty i choć na moment zwolnić tempo życia.

„Mała kwiaciarnia w Tokio” autorstwa Yukihisy Yamamoto (Wydawnictwo Znak Koncept). Kikuto pracuje w toksycznej tokijskiej korporacji, która wysysa z niej ostatnie dobre chwile młodości. W końcu postanawia odejść z firmy i przypadkowo znajduje zatrudnienie w lokalnej kwiaciarni Kawarazaki. Tam poznaje właścicielkę Maritę oraz cały zespół współpracowników, którzy z czasem stają się dla niej drugą rodziną. I naprawdę to czuć. „Mała kwiaciarnia w Tokio” sprawia, że na krótki moment przestajesz myśleć o własnym życiu. Skupiasz się wyłącznie na ciepłym, melancholijnym obrazie Tokio - życia pośród kwiatów i codziennych obowiązków. Autorowi udało się stworzyć coś naprawdę magicznego, zaszczepiając w czytelniku niezwykły klimat tej powieści. To książka, przy której głęboko wzdychałem i mimowolnie się uśmiechałem. Właśnie za to cenię literaturę azjatycką - mimo że kraje te coraz częściej mierzą się z epidemią samotności, potrafią tworzyć historie, dzięki którym człowiek choć na chwilę przestaje czuć się samotny. Polski debiut Yamamoto prowadzi nas przez bardziej liniową historię, z wyraźniejszymi punktami wspólnymi między rozdziałami niż w wielu innych healing novels. Nadal nie jestem jednak pewien, czy mogę tę książkę w pełni wrzucić do tego gatunkowego worka. Jest skonstruowana inaczej niż chociażby „Zanim wystygnie kawa”, ale emocje, które wywołuje, pozostają bardzo podobne - melancholia, ciepło, nadzieja i radość z codzienności. Muszę przyznać, że bardzo polubiłem Kikuto i cały zespół kwiaciarni - każda z postaci jest na swój sposób wyjątkowa. Pod koniec książki bohaterów robi się jednak na tyle dużo, że po ciężkim dniu można momentami pogubić się w tym, kto jest kim. Podsumowując - świetnie spędziłem czas z „Małą kwiaciarnią w Tokio”. Nie jest to rewolucyjna historia, która zmieni Wasze życie, ale ja spędziłem z nią tydzień w dość trudnym okresie zawodowym i absolutnie tego nie żałuję. Każdy ciężki dzień mogłem zakończyć wizytą w kwiaciarni Kawarazaki. Jeśli szukacie ciepłej, melancholijnej powieści w azjatyckich klimatach, zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Polecam. PS. Przez "Małą kwiaciarnie w Tokio" zacząłem zwracać uwagę na więcej kwiatów dookoła i czytać o ich znaczeniu, haha!

To książka, która idealnie wpisuje się w nurt spokojnych, kojących historii o odnajdywaniu siebie. Główna bohaterka, Kikuko, po odejściu z wyczerpującej i niesatysfakcjonującej pracy w korporacji trafia do niewielkiej tokijskiej kwiaciarni, gdzie stopniowo uczy się nie tylko zasad układania bukietów czy pielęgnacji roślin, ale przede wszystkim odzyskuje wewnętrzny spokój. Największą zaletą tej powieści jest bez wątpienia klimat. Autor tworzy niezwykle przytulną, ciepłą atmosferę – pełną zapachu kwiatów, drobnych rytuałów codzienności i subtelnych refleksji o życiu. Bardzo ciekawym elementem jest motyw symboliki kwiatów. Każdy z nich ma swoje znaczenie, historię i emocjonalny wydźwięk, dzięki czemu książka nie tylko opowiada historię, ale też przemyca sporo ciekawostek. Rozwój Kikuko również wypada przekonująco. Na początku poznajemy ją jako osobę zagubioną, wycofaną i obciążoną doświadczeniami z poprzedniej pracy. Z czasem obserwujemy, jak stopniowo odzyskuje pewność siebie, otwiera się na innych i zaczyna dostrzegać własne możliwości. Nie jest to jednak książka dla każdego. Akcja rozwija się powoli, a fabuła miejscami może wydawać się zbyt rozwleczona. Długie opisy i niespieszne tempo sprawiają, że osoby szukające dynamicznych zwrotów akcji mogą poczuć znużenie. To zdecydowanie bardziej opowieść „do smakowania” niż do pochłonięcia w napięciu. Podsumowując - to ciepła, delikatna historia o nowych początkach, odnajdywaniu sensu w prostych rzeczach i odwadze do zmiany własnego życia. Idealna dla fanów literatury japońskiej, comfort books i wszystkich, którzy czasem potrzebują historii działającej jak kubek herbaty w chłodny dzień.