Grzeczni już byliśmy Clare Pooley

Książka

„Grzeczni już byliśmy” to jedna z tych książek, które od pierwszych stron poprawiają humor. Daphne jest bohaterką z charakterem, a jej pomysł na zdobycie przyjaciół i walka o klub seniora zapowiadają naprawdę nieprzewidywalną historię. Podoba mi się ten lekki, trochę absurdalny humor i przesłanie, że na zmiany i nowe znajomości nigdy nie jest za późno. Idealna książka na poprawę nastroju, jeśli ktoś szuka czegoś zabawnego i niezobowiązującego.

Daphne ma 70 lat, postanawia znaleźć sobie przyjaciół, a kiedy zamykają jej klub seniora, zamiast grzecznie się z tym pogodzić, organizuje ekipę do walki o swoje miejsce. I już samo to wystarczyło, żebym wiedziała, że będzie zabawnie. Clare Pooley ma świetne wyczucie absurdalnego humoru, a tutaj dorzuca jeszcze bohaterów, których naprawdę da się polubić — trochę samotnych, trochę pogubionych, ale zdecydowanie niegotowych na siedzenie w domu i czekanie, aż życie samo się skończy. Momentami śmiałam się z rzeczy kompletnie niepoważnych, a chwilę później robiło mi się zwyczajnie ciepło na sercu. Grzeczni już byliśmy to taka lekka, poprawiająca humor obyczajówka, ale z całkiem fajnym przesłaniem: nigdy nie jest za późno, żeby poznać nowych ludzi, narobić trochę zamieszania i zacząć robić rzeczy po swojemu.

„Grzeczni już byliśmy” Clare Pooley to książka, przy której świetnie się bawiłam, ale która jednocześnie skłoniła mnie do refleksji. Daphne ma siedemdziesiąt lat, cięty język, tajemniczą przeszłość i postanawia… znaleźć sobie przyjaciół. Kiedy jednak osiedlowemu klubowi seniorów grozi zamknięcie, spokojne życie szybko zamienia się w serię nieprzewidywalnych wydarzeń. Najbardziej polubiłam bohaterów – nieidealnych, bezkompromisowych i pełnych energii. Clare Pooley z ogromnym poczuciem humoru pisze o samotności, przyjaźni, starzeniu się i potrzebie bycia sobą bez względu na wiek. „Grzeczni już byliśmy” to ciepła, zabawna powieść obyczajowa, która przypomina, że na nowych przyjaciół, odrobinę szaleństwa i życie po swojemu nigdy nie jest za późno. Zdecydowanie polecam!

Powieść „Grzeczni już byliśmy” ukazała się wczoraj nakładem Wydawnictwa Znak. Było to moje pierwsze spotkanie z prozą Clare Pooley – i to JAKIE (!). Całość połknęłam jednym tchem, z przerwami na niezbędne czynności życiowe i naśmianie się. Tak – naśmianie, bo były takie fragmenty, w których śmiałam się w głos, a dawno nie zdarzyło mi się to przy lekturze. Całość napisana jest lekko, błyskotliwie, dowcipnie, ale w klasą. O czym jest ta powieść? To niesamowita historia z ramową budową, co oznacza, że zaczyna się i kończy podobną sceną. I już początek intryguje, bo pewna posterunkowa zatrzymuje do kontroli minibusa wypełnionego pasażerami, których większość jest dobrze po siedemdziesiątce, część w wieku przedszkolnym, a w tym ścisku znajduje się jeszcze stary pies nieokreślonej rasy. I może nie byłoby w tym niczego dziwnego, gdyby nie fakt, że nagle każdy zaczyna przyznawać się do jakiegoś przestępstwa albo przewinienia. Posterunkowa baranieje, a my za chwilę przenosimy się w przeszłość, by poznać losy bohaterek i bohaterów umieszczonych w prologu. Kika postaci od razu wysuwa się na plan pierwszy. To Lydia, nieco wycofana kobieta po pięćdziesiątce, która zaczyna prowadzić osiedlowy klub seniora. Niestety, szybko okazuje się, że ma on być zamknięty, ale leciwi klubowicze biorą sprawy w swoje ręce. Jest wśród nich bogata, przebojowa i tajemnicza Daphne, która od razu przykuwa uwagę czytelników. Inni seniorzy to między innymi Art (aktor na emeryturze, który wciąż marzy o karierze) i William (emerytowany paparazzo). Są też staruszki z szalonymi pomysłami, których nie zdradzę, by nie spojlerować. Co z tą ekipą wspólnego ma nastoletni ojciec, czyli Ziggy? Dość szybko wątek chłopaka połączy się z historią o emerytach i wtedy… Zacznie się prawdziwa jazda bez trzymanki! Poszczególne rozdziały to wydarzenia ukazujące bohaterów dziś i kiedyś, dzięki czemu powoli poznajemy ich przeszłość, a są tu tacy, którzy mają sporo do ukrycia. I teraźniejszość, i retrospekcje utrzymane są w niezwykle humorystycznym tonie (z czarnym humorem włącznie), ale nie brak w powieści i momentów smutnych, wzruszających oraz dających do myślenia. Jest tu miejsce na rozpacz, ale i na optymizm, lecz nie ten cukierkowy i lukrowany. Autorce udało się zgrabnie połączyć te skrajne emocje i nastroje, dzięki czemu całość czyta się szybko i z wypiekami na twarzy. Sprzyja temu również nieprzewidywalna, pełna nagłych zwrotów akcja. Plusem na pewno są wyraziste, intrygujące kreacje postaci – od tych głównych, po epizodyczne. Uważny czytelnik na pewno zauważy też satyryczny rys powieści, w której – jak w krzywym zwierciadle – odbija się nasza współczesność. Mimo iż akcja rozgrywa się w Wielkiej Brytanii, ukazane problemy są ponadczasowe i znajdują odzwierciedlenie również w naszej – polskiej rzeczywistości. Świetnie bawiłam się podczas lektury – i takiego odbioru (oraz zdrowego śmiechu) życzę wszystkim! BEATA IGIELsKA