Dom na końcu drogi Żaneta Pawlik

Książka

„Dom na końcu drogi” Żanety Pawlik to poruszająca powieść obyczajowa z wątkiem romantycznym, ale przede wszystkim historia o stracie, lęku i próbie poukładania życia na nowo. To jedna z tych książek, w których ważniejsze od wielkich zwrotów akcji są emocje bohaterów i to, co dzieje się w ich wnętrzu. Lilka trafia w bardzo trudnym momencie swojego życia. Rozpad małżeństwa i utrata pracy sprawiają, że zostaje właściwie bez planu na przyszłość. Decyduje się więc uciec od dotychczasowego życia i zamieszkać w starej chacie na skraju Puszczy Białowieskiej. Ma być cisza, spokój i dystans od wszystkiego, co ją zraniło. Szybko jednak okazuje się, że od własnych emocji nie da się tak łatwo uciec. Puszcza i położony na jej skraju dom tworzą niezwykłe tło dla tej historii. Jest tu dużo ciszy, natury i odosobnienia, które z jednej strony dają Lilce możliwość złapania oddechu, a z drugiej zmuszają ją do konfrontacji z samą sobą. To miejsce ma swój klimat – trochę melancholijny, trochę tajemniczy, ale przede wszystkim sprzyjający refleksji. Na drodze Lilki pojawia się mężczyzna, który również ma za sobą trudne doświadczenia. Oboje są poobijani przez życie i oboje mają swoje mechanizmy obronne. Ich relacja nie jest więc prostą historią o miłości, która wszystko naprawia. Wręcz przeciwnie – bliskość uruchamia w nich kolejne lęki i zmusza do zmierzenia się z tym, przed czym tak długo uciekali. Bardzo podobało mi się właśnie to, że bohaterowie nie są idealni. Mają swoje słabości, popełniają błędy, czasami podejmują złe decyzje. Dzięki temu łatwiej było mi ich zrozumieć i uwierzyć w ich emocje. Szczególnie bliska wydała mi się Lilka – kobieta, która próbuje odzyskać kontrolę nad własnym życiem, choć sama nie do końca wie jeszcze, czego właściwie chce. Podczas czytania pojawia się sporo emocji – smutek, niepewność, żal, ale też nadzieja i delikatne poczucie, że być może po wszystkim można jeszcze zbudować coś dobrego. To historia o tym, że czasami największym wyzwaniem nie jest zmiana miejsca, pracy czy związku, ale zmiana tego, jak patrzymy na samych siebie. Styl Żanety Pawlik jest lekki, naturalny i skupiony przede wszystkim na emocjach. Autorka nie spieszy się z przemianą bohaterów, pozwalając im stopniowo przepracowywać to, co wydarzyło się w ich przeszłości. Dzięki temu książkę czyta się spokojnie, ale jednocześnie trudno pozostać obojętnym wobec przeżyć bohaterów. To propozycja dla osób, które lubią powieści obyczajowe z romantycznym wątkiem, historie o nowych początkach, trudnych relacjach i bohaterach próbujących poskładać swoje życie po przejściach. Szczególnie spodoba się tym, którzy cenią książki bardziej emocjonalne i refleksyjne niż pełne dynamicznej akcji. „Dom na końcu drogi” przypomina, że czasami musimy się zatrzymać, żeby naprawdę usłyszeć siebie. Ucieczka może dać nam chwilę oddechu, ale nie rozwiąże problemów, które nosimy w środku. Do tego potrzebna jest odwaga, by spojrzeć wstecz i pozwolić sobie na kolejny krok. To ciepła, emocjonalna historia o dwojgu poranionych ludziach, którzy próbują uwierzyć, że mimo wszystkiego, co ich spotkało, jeszcze może czekać ich coś dobrego. Spokojna, klimatyczna i skłaniająca do refleksji – zdecydowanie polecam.

W najnowszej powieści Żanety Pawlik Białowieża staje się miejscem, które jednych przyciąga, a innych odpycha. Dla niektórych okazuje się wymarzonym azylem i jedynym miejscem do życia, podczas gdy według innych to prowincja, która odbiera wszelkie szanse na rozwój i rozrywkę. Główna bohaterka, pięćdziesięcioletnia Lilka, znajduje się na życiowym zakręcie. Jej życie zdaje się być pasmem porażek zarówno na polu zawodowym, jak i osobistym. Rozwód z mężem, utrata pracy i problemy finansowe z jednej strony ciągną ją w dół, a z drugiej, nie mając już nic do stracenia, kobieta decyduje się pójść za głosem serca i wyprowadzić do ukochanej Puszczy Białowieskiej. Czy jednak ma świadomość, na co się porywa? I czy znajdzie tu ukojenie, którego tak bardzo szuka? „Dwoje rozbitków życiowych, każde z bagażem doświadczeń”. Na jej drodze staje Konrad, mężczyzna również mocno doświadczony przez życie. Od początku czują do siebie przyciąganie. Czy mimo wzajemnej nieufności i podejrzeń, wynikających z niedopowiedzeń, dadzą sobie szansę na szczęście? To powieść, w której wątek romantyczny jest tylko jednym z wielu, jakie autorka ujęła w tej historii. Nie brak tu elementów zwykłego, codziennego życia, których doświadcza każdy z nas. Poznajemy niezwykle różnorodne relacje między małżonkami, zarówno te toksyczne, jak i przyjacielskie. Doświadczamy konfliktu pomiędzy matką a córką, która traktuje wybory tej pierwszej jak fanaberie starzejącej się, rozchwianej emocjonalnie kobiety. Autorka odsłania również kulisy zawodu pisarza, nawet z tej mniej przyjemnej strony i zgrabnie wplata jakże aktualny problem nielegalnych imigrantów. Akcja powieści toczy się niespiesznie, w rytmie szumu białowieskich drzew. Autorka daje swoim bohaterom sporo przestrzeni na emocje i przemyślenia. Czasem pozwala im cofnąć się o dwa kroki, by po chwili znów pójść do przodu. Bo życiowych klocków nie układa się w kilka dni, to proces, który trwa, i dlatego ta historia wydaje się tak bardzo życiowa, autentyczna i po prostu prawdziwa. Nie brak w niej sytuacji zabawnych i wzruszających, zwykłych codziennych wzlotów, upadków czy zawiedzionych nadziei. Ale przede wszystkim jest to budująca opowieść o odwadze, by zacząć od nowa i podążać za głosem serca oraz własnymi marzeniami. Czuję, że i ja odnalazłabym szczęście w miejscu, które wybrała na swoją ostoję Lilka - w domu na końcu drogi.