Kiedy kończy się lato Błaszczuk Anna

Książka

W naszym życiu, podobnie jak w przyrodzie, lato kiedyś się kończy i zaczyna jesień. Dla wielu osób jest to czas spoglądania wstecz, podsumowań, a czasem nowych początków. Co zobaczyła Idalia, patrząc na swoje dotychczasowe życie? Kobietę bez męża i dzieci, którą w kwestiach zawodowych zaczyna wygryzać młodsze pokolenie. Nawet satysfakcja z własnego, spłaconego mieszkania się ulatnia, kiedy hałas nie pozwala jej w nim spokojnie żyć. Jedna odważna decyzja - kupno starego domu w Białym Ruczaju - i nagle życie kobiety zmienia się o 180 stopni. Czy przeprowadzka na wieś to jednak sielanka? Autorka pokazuje, że nie. Trzeba zmierzyć się nie tylko z prozą życia, remontem czy paleniem w piecu, ale przede wszystkim z lokalną społecznością. Obcy zawsze są tu na cenzurowanym, szczególnie jeśli próbują coś zmieniać w zastanym porządku. Jak odnajdzie się w nowej rzeczywistości Ida? Czy Biały Ruczaj stanie się jej miejscem na ziemi? Jeśli debiutancka powieść tak wciąga jak „Kiedy kończy się lato”, to z przyjemnością sięgnę po kolejne opowieści, które wyjdą spod pióra Anny Błaszczuk. Autorka potrafi tworzyć fikcję tak wiernie oddającą rzeczywistość, że w pewnym momencie sama miałam ochotę przenieść się do Białego Ruczaju, a już za chwilę uciekać z niego w popłochu. Bo tutaj, tak jak wszędzie, ludzie są różni. Tacy, którym chce się działać dla wspólnego dobra, i tacy, którzy nic nie robią, tylko krytykują, a nawet sabotują działania innych. Ale w małej społeczności nic się nie ukryje. Tu wszyscy o wszystkich wszystko wiedzą, a uraza może trwać dłużej niż jedno pokolenie. Czy ta historia przypomina trochę klimatem serialowe „Ranczo”? Owszem, jest równie ciepła, życiowa, ale zdecydowanie mniej humorystyczna i autorka nie kopiuje fabuły czy postaci. Tworzy własny mały zakątek z bohaterami z krwi i kości, w którym życie toczy się w spokojnym rytmie, podobnie jak akcja tej powieści. I choć ukazuje nasze przywary oraz to, co częściej nas dzieli, niż łączy, to jest w niej również miejsce na przyjaźń, miłość (nie tylko tę do zwierząt) i nadzieję na to, że prawdziwy dom odnajdujemy nie w nowych murach, ale w ludziach, na których otworzymy swoje serce.