Dziwna pogoda w Tokio Hiromi Kawakami Książka

Jako czytelnik sięgnąłem po „Dziwną pogodę w Tokio” Hiromi Kawakami z ciekawości i szybko dałem się wciągnąć w jej spokojny, niemal hipnotyczny rytm. To powieść o samotności, ale też o delikatnym rodzeniu się uczucia między dwojgiem ludzi z zupełnie różnych światów – Tsukiko i jej dawnego nauczyciela, Senseia. Najbardziej urzekł mnie styl autorki – subtelny, poetycki i pełen ciszy. Niby niewiele się dzieje, a jednak każda scena ma znaczenie. Tokijskie bary, wspólne posiłki i zmieniające się pory roku tworzą wyjątkowy klimat, który długo zostaje w głowie. Muszę jednak przyznać, że tempo jest bardzo spokojne i nie każdy je doceni. Dla mnie to była zaleta – mogłem zatrzymać się i poczuć emocje bohaterów. Podsumowując: to piękna, melancholijna książka o miłości i bliskości, którą warto przeczytać, jeśli szukasz czegoś refleksyjnego i nastrojowego.

Styl Hiromi Kawakami należy do tych niepozornych, lakonicznych, uderzających największą siłą swojej prostoty i prostolinijności. Wespół z japońskim minimalizmem i kulturą ciszy stanowi moc, którą trzeba smakować powoli zanurzając się w lekturze. Dziwna pogoda w Tokio opowiada historię Tsukiko i jej nauczyciela Senseia, którego kobieta spotyka przypadkowo w lokalnym barze. Ich zamiłowanie do sake łączy ich w przedziwnym związku dusz. Z czasem obydwoje zaczynają przesuwać granice tej znajomości, a towarzyszy im w tym przyroda i niepozorność życia wokół nich. Jest to przepiękna powieść o normalności życia, o tym co dzieje się pomiędzy wielkimi wydarzeniami, o ciszy będącej wyznacznikiem szczęścia, i o samotności, z którą musi się zmierzyć każdy, i przede wszystkim o radości poszukiwań i odnalezienia własnego szczęścia w najmniej spodziewanym miejscu. Jest to hołd złożony codzienności, w której można odnaleźć promienie, pomimo trudnych chwil. Kawakami umie pisać tak, że rezonuje to z czytelnikiem na poziomie jego zmagań z jednostajnością życia a jednocześnie wnosi trochę nadziei.

Samotność coraz częściej bywa nazywana chorobą naszych czasów. Zamykamy się w swoich światach, unikamy relacji, a przecież czasem jedno przypadkowe spotkanie potrafi odmienić wszystko. Właśnie od takiego spotkania zaczyna się historia opowiedziana przez Hiromi Kawakami w powieści "Dziwna pogoda w Tokio" Akcja osadzona w tętniącym życiem Tokio kontrastuje z wewnętrzną ciszą bohaterów. Tsukiko i jej dawny nauczyciel spotykają się przypadkiem przy drinku. Z pozoru zwyczajne rozmowy przeradzają się po pewnym czasie w relację pełną niedopowiedzeń i emocji, które trudno jednoznacznie nazwać- nie jest to typowa relacja uczeń-mistrz, przyjaźń czy wielka miłość. Wszystko dzieje się stopniowo, zupełnie inaczej niż w historiach pisanych z naszej europejskiej perspektywy. Ich więź rozwija się powoli, niemal niezauważalnie, ale z każdą stroną staje się coraz bardziej poruszająca. Autorka stworzyła historię subtelną i intymną. Relacja bohaterów jest krucha jak lód. Tsukiko i Sensei są samotni, niedoskonali, a przez to niezwykle autentyczni. Ich spotkania, początkowo przypadkowe, z czasem nabierają głębi i emocjonalnego ciężaru, prowadząc do scen, które potrafią ścisnąć za serce. Powieść wyróżnia się także odmienną od zachodnich standardów wrażliwością. Nie znajdziemy w niej dramatycznych zwrotów akcji, w zamian otrzymujemy zwrócenie naszej uwagi na drobne, codzienne sprawy i gesty. Zamiast gorącego romansu mamy wspólne posiłki, chwile ciszy i uważności. Choć muszę równocześnie przyznać, że podczas lektury byłam zaskoczona ilością spożywanego alkoholu i mocnej głowy dwójki bohaterów! Historia przypomina nam jak wiele znaczą z pozoru mało istotne rzeczy budujące naszą codzienność. Książka zostala napisana pięknym, delikatnym językiem, która zostawia po sobie refleksję nad samotnością, bliskością i przypadkiem, który może zmienić całe życie.