Nieugięte. Jakie naprawdę były wiejskie kobiety Aneta Godynia

Książka

„Nieugięte” to książka, która bardzo mnie zaskoczyła, bo pokazuje wiejskie kobiety z dala od stereotypowego obrazu bezbronnych i zależnych od innych. Historie o walce o dzieci, majątek, godność czy prawo do własnego zdania są konkretne i momentami naprawdę mocne. Podobało mi się, że autorka sięga do źródeł i pozwala przemówić kobietom, o których zwykle niewiele mówi się w historii. Ciekawa i bardzo ludzka książka o życiu dawnych mieszkanek polskiej wsi.

Najbardziej lubię takie książki historyczne, po których człowiek zaczyna się zastanawiać, ile opowieści zostało pominiętych tylko dlatego, że dotyczyły zwykłych ludzi. *Nieugięte. Jakie naprawdę były wiejskie kobiety* Anety Godyni właśnie to robi — oddaje głos chłopkom, o których zazwyczaj mówi się przez pryzmat biedy, ciężkiej pracy czy zależności od mężczyzn, a tutaj nagle okazuje się, że za tym wszystkim były kobiety potrafiące walczyć o dzieci, majątek, własne bezpieczeństwo i zwyczajnie o prawo do decydowania o sobie. Historie zaczerpnięte ze źródeł są momentami naprawdę mocne, szczególnie te związane z sądami i przemocą, ale podoba mi się, że autorka nie robi z bohaterek pomnikowych postaci — pokazuje je jako ludzi z krwi i kości, z ich strachem, sprytem, determinacją, ale też nadzieją. To bardzo ciekawa książka o dawnej polskiej wsi, szczególnie jeśli interesuje nas historia społeczna i życie kobiet, o których przez lata zdecydowanie za mało się mówiło.

Właśnie skończyłam tę książkę i musiałam wam o niej napisać, bo strasznie mną potrząsnęła! Szczerze mówiąc, jak się myśli o dawnej polskiej wsi, to często mamy przed oczami taki sielankowy obrazek z filmów – zielone łąki, baby w chuście śpiewające przy żniwach i romantyzm pełną gębą. Akurat Aneta Godynia szybko sprowadza człowieka na ziemię i pokazuje, jak to wyglądało naprawdę. Te kobiety to były absolutne twardzielki, bo ich życie to była ciężka orka od świtu do nocy, rodzenie dzieci w polu i walka o przetrwanie w świecie, gdzie facet równe miał prawa, a kobieta często nie mogła nawet o sobie decydować. Najbardziej wbiło mnie w fotel to, jak potrafiły się postawić – iść do sądu, walczyć o swoje, nie dawać sobie w kaszę dmuchać. Mocna, momentami bolesna lektura, ale strasznie budująca. Jak lubicie historie o prawdziwych, silnych babkach z krwi i kości, to bardzo polecam!