Książka

Lekcje szycia dla niestarannych Agnieszka Krawczyk

„Lekcje szycia dla niestarannych” to druga część serii „Klub Dobrych Przyjaciół”, ale spokojnie można ją czytać bez znajomości tomu pierwszego. Klimat? Ciepły, nostalgiczny, pachnący starymi tkaninami i kawą pitymi w uroczym sklepie vintage. To historia, która przywraca wiarę w ludzi i w to, że nawet z najbardziej poplątanych nitek można utkać coś pięknego. Miałam okazję przeczytać ją przed premierą i już wiem, że będzie to jedna z tych książek, do których chce się wracać. Główna bohaterka, Iga, zmaga się z traumą po wypadku w górach. Jej siostra od tygodni jest w śpiączce, a Iga dźwiga nieznośny ciężar winy. Pogrąża się w depresji, izoluje od świata. Punktem zwrotnym staje się dorywcza praca w sklepie z ubraniami vintage i warsztaty krawieckie, które powoli stają się dla niej bezpieczną przystanią. To nie jest książka o wielkich dramatach. To opowieść o małych krokach, nitka po nitce, w stronę odbudowy siebie. Iga to bohaterka, której kibicujesz od pierwszej strony. Nie jest idealna, bywa zagubiona, ale jej droga do siebie jest szczera i wzruszająca. Wokół niej pojawiają się ludzie – sąsiedzi, uczestnicy warsztatów, którzy nieświadomie zmieniają jej życie. Historia porusza, ale nie przytłacza. Jest w niej smutek, ale i nadzieja, która sączy się powoli, jak światło wpadające przez okno pracowni krawieckiej. Nie oczekujcie dynamicznych zwrotów akcji. To literatura niespieszna, skupiona na emocjach i relacjach. Styl Agnieszki Krawczyk jest ciepły, otulający, ale nieprzesłodzony. Autorka z czułością opowiada o sile lokalnej społeczności i małych inicjatywach, które potrafią zmienić czyjeś życie. Idealna lektura na jesienny wieczór z herbatą. Dla kogo? Dla czytelników, którzy lubią literaturę obyczajową z głębią. Dla tych, którzy szukają historii o drugich szansach, przyjaźni i wychodzeniu z cienia. Jeśli znacie i lubicie „W cztery strony szczęścia”, spotkanie z bohaterami pierwszego tomu będzie miłym bonusem. Moja oceba: 8/10 BRUNETTE BOOKS

Po bardzo dobrych „Czterech stronach szczęścia”, czyli pierwszej części cyklu Klub Dobrych Przyjaciół, wiedziałam, że na pewno sięgnę po kolejny tom. Agnieszka Krawczyk ma charakterystyczny warsztat pisarski- jej książki działają na mnie niesamowicie kojąco. Choć bohaterowie mierzą się z trudnymi sytuacjami życiowymi, lektura zawsze daje chwilę prawdziwego wytchnienia i spore pokłady optymizmu. Fabuła tej części skupia się wokół dramatycznego wydarzenia. Po wyprawie w góry życie Igi wywraca się do góry nogami- jej siostra po wypadku leży w śpiączce, podczas gdy jej samej nic się nie stało. Najbliżsi, na czele z rodzicami i szwagrem, obwiniają ją o tę tragedię. Dziewczyna wpada w depresję i coraz bardziej odcina się od świata. Przełom następuje wtedy, gdy zaczyna dorywczą pracę w małym sklepie z ubraniami vintage. Nie wie jeszcze, że to dopiero początek dużych i dobrych zmian w jej życiu. Co ważne, najnowszą serię autorki można czytać bez znajomości poprzednich tomów. Szczerze mówiąc, myślałam, że druga część będzie kontynuować historię głównych postaci z jedynki, ale miło się rozczarowałam! Pojawiają się tu bohaterki z pierwszego tomu, które wcześniej były w tle, a teraz możemy poznać je znacznie bliżej. Główni bohaterowie z pierwszej części też wpadają na chwilę, co jest bardzo miłym akcentem. W tej części na pierwszym planie stoi jednak Iga- zupełnie nowa postać. Przez jej historię autorka pokazuje coś bardzo ważnego: żeby poczuć się lepiej i stanąć na nogi, czasem wystarczy po prostu otworzyć się na ludzi i wyjść ze swojej strefy komfortu. I całe szczęście zdarza się tak, że nie trzeba szukać daleko- wielkie wsparcie i nową, przemiłą społeczność można znaleźć tuż obok, we własnym sąsiedztwie. Choć cała książka jest bardzo ciepła, pojawił się wątek, który strasznie wyprowadzał mnie z równowagi. Byłam wprost oburzona postawą rodziców Igi i tym, jak ją traktowali. Nie mieści mi się w głowie, jak można tak odnosić się do własnego dziecka! W trakcie czytania nie raz przewracałam oczami ze złości i bezsilności. Bardzo spodobał mi się też motyw szycia oraz rozwijania sklepu z odzieżą vintage. Nie spotkałam się jeszcze z tą tematyką w żadnej innej książce, a okazała się naprawdę wciągająca. To niezwykle wartościowe i potrzebne zajęcie, o którym w dzisiejszym zabieganym świecie trochę za bardzo zapominamy. Dla fanek literatury obyczajowej jest to pozycja obowiązkowa! I choć sama nie należę do wiernych miłośniczek tego gatunku, odnalazłam w tej historii ogrom ciepła i międzyludzkiej serdeczności, której tak bardzo brakuje nam na co dzień.

Cudownie było wraz z „Lekcjami szycia dla niestarannych” wrócić do „Klubu Dobrych Przyjaciół” Agnieszki Krawczyk! I choć nie trzeba znać pierwszego tomu „W cztery strony szczęścia”, by w pełni czerpać radość z lektury, to czemu mielibyście sobie odmawiać tej przyjemności? Autorka nagradza wiernych czytelników spotkaniem z niektórymi poznanymi już bohaterami, ale tym razem to trzydziestoletnia Iga, kobieta na życiowym zakręcie gra pierwsze skrzypce. Choć może powinnam napisać pierwsze nożyce. Bo ta historia jest piękną lekcją o pasji, która nie tylko wskazuje nowy kierunek w życiu, pozwala odbudować poczucie własnej wartości, ale też tworzy prawdziwą wspólnotę. Czasem jedno przypadkowe spotkanie, otwarcie się na nowe doświadczenie i drugiego człowieka zapoczątkowuje ciąg zdarzeń odmieniający nasze życie. Kurs szycia, na który decyduje się Iga staje się czymś znacznie więcej niż tylko nauką posługiwania się maszyną do szycia, igłą i nitką. Wokół warsztatów zaczyna gromadzić się niezwykła grupa ludzi, którzy czasem się wspierają, a częściej kłócą, bo każdy wnosi tu swój własny bagaż doświadczeń i własne oczekiwania. Ale to właśnie te spotkania pokazują, jak bardzo potrzebujemy innych wokół siebie, by wypłynąć na powierzchnię, gdy życie ciągnie nas w dół. Książka tętni emocjami i trudnymi relacjami. Nie ma w niej krystalicznych postaci, a po prostu ludzie z ich słabościami, których darzymy mniejszą lub większą sympatią. Szwagra Igi, Damiana miałam ochotę udusić za jego chamskie i brutalne zachowanie! Również rodzicom kobiety chętnie powiedziałabym kilka cierpkich słów. Choć i ona sama bywa wybuchowa i niełatwa w obyciu. Autorka nie unika wątku romantycznego, ale skupia się przede wszystkim na przyjaźni i siostrzanej miłości. Ciekawie wplata też symboliczne motywy, jak patchworkowy pled, który Iga z czułością szyje dla siostry, czy stary zeszyt z babcinymi wykrojami na każdą życiową okazję, zdający się być drogowskazem pokazującym Idze właściwą ścieżkę. Czy z poszarpanych skrawków codzienności można uszyć coś naprawdę pięknego? Ta ciepła, mądra i wyjątkowo życiowa powieść udowodnia nam, że tak. Więc jeśli szukacie książki, która Was wzruszy, a jednocześnie wleje w serce mnóstwo nadziei na lepsze jutro, to ten tytuł jest dla Was. A ja idę odkurzyć moją maszynę do szycia, może uszyję poszewkę na „poduszkę na dobre chwile, na utulenie w smutku i na dobre sny”. Choć w sumie do jej uszycia maszyna nie jest potrzebna. Może i Wy spróbujecie? Instrukcję znajdziecie na końcu książki.

Iga, kobieta pełna pasji i chęci życia od pewnego czasu tkwi w stuporze. Nie radzi sobie z kłębiącymi i szukającymi ujścia emocjami. Wierzchołkiem góry, lub czarą goryczy okazała się wyprawa w góry, podczas której jej strasza siostra uległa wypadkowi i teraz leży w śpiączce w szpitalu. Iga obwinia siebie za tą sytuacją. Przypadkiem trafia na sklep z ubraniami w stylu vintage i dwie siostry, znane już z poprzedniej książki z serii W cztery strony szczęścia. To spotkanie może odmienić wiele, trzeba tylko dać temu szansę i popłynąć z prądem, a czasem i pod prąd...byleby płynąć. Autorka nie zawodzi. Historia Igi to pełna tłumionych emocji, nie przepracowanych żali, poczuciu bezradności opowieść o zmianie, która dokonuje się po, z pozoru nic nie znaczącego spotkania. Niesamowicie podoba się mix pokoleniowy jaki powstał w klubie krawieckim zorganizowanym przez nad wyraz pomysłową Aleksandrie. Od nastolatek poprzez osoby w średnim wieku i te z wielkim życiowym doświadczeniem. Każdy tam jest po coś. Każdy daje z siebie coś innego i czego innego uczy pozostałych. To wyjście poza ramy schematu wychodzi niejednokrotnie na dobre. Trzeba tylko się odważyć. Właśnie...w powieści wiele jest o odwadze, o chęci bycia szczęśliwym. Proste pragnienia, ale jakże trudne. Iga i nie tylko ona, będzie musiała nauczyć się wybierać, stawiać na swoim i nie poddawać się w dążeniu do celu. A to wszystko dzięki jednemu spotkaniu. Bo w naszym życiu, nie bez powodu, pojawiają się osoby, które zmieniają obrany przez nas kierunek. Może i nie zawsze na lepszy, ale na szczęście najczęściej tak. Pani Agnieszka lubi snuć długie - nie mylić z nudnymi - opowieści i robi to doskonale. Jest czas na refleksje ale i taki gdzie chcemy wytargać bohatera z kartek książki i mu przynajmniej dokopać. Także, emocji, różnych, nie brakuje. Pełna ciepła, dobrych ale i mniej dobrych osób, opowieść o zwyczajnych ludzkich losach osadzonych w scenerii pięknego Krakowa. Polecam.

Życie Igi się posypało. Wyprawa w góry zakończyła się wypadkiem siostry, rodzina całą winą obarcza Igę, a ona sama zaczyna zmagać się z depresją. Pewnego dnia na jej drodze staje żywiołowa Aleksandra, która wciąga ją do swojego świata. Najpierw na sąsiedzką wymianę, później na kurs szycia, a to tylko pierwszy krok, który może odmienić codzienność. Przy okazji Iga przynosi ze strychu maszynę do szycia babci i odkrywa jej zapiski, których nie znała. Lekcje szycia to książka trochę nostalgiczna, na jesienny czas w sam raz. Fabuła rozgrywa się niespiesznie, jak na obyczajówkę przystało. Poznajemy bohaterów, którzy są zwyczajni i mają ludzkie problemy, przez co stają się bliscy, a poprawa ich sytuacji może dać nadzieję. Nie ma tu wielkiej akcji, pościgów czy zrywów. Jest za to życie, które się posypało i odpowiedni ludzie, którzy pojawili się na drodze Igi. To oni małymi gestami pomagają jej ułożyć życie na nowo. Bo powrót do siebie często składa się z małych elementów, a czasem nie jest możliwy i trzeba od nowa stworzyć swoje „ja”. To moja pierwsza książka tej autorki, choć od dawna była na mojej liście „chcę poznać”. Miło spędziłam z nią czas. Podobało mi się to, że zmiany w życiu bohaterki nie dzieją się nagle. Wszystko przychodzi małymi krokami, a czasem wystarczy jedna osoba, jedno spotkanie czy nowa pasja, żeby coś zaczęło się zmieniać.