Książka

Pociąg o północy Matt Haig

Matt Haig pięć lat temu oczarował i szczerze zaintrygował mnie "Biblioteką o północy". Pamiętam, jak bardzo zafascynowała mnie ta powieść- choć bywała niewiarygodnie smutna i dotykała bolesnych zakamarków ludzkiej duszy, niosła ze sobą niesamowitą dawkę nadziei. Haig zyskał ogromną popularność nie bez powodu. Ma rzadki dar opowiadania o kondycji ludzkiej z czułością, rozbrajającym humorem i autentyczną empatią. Zatem gdy tylko dowiedziałam się o jego najnowszej książce "Pociąg o północy", poczułam cudowne podekscytowanie na samą myśl, że znów będę mogła wkroczyć do tego znanego świata z elementami realizmu magicznego. Tym razem ruszamy w podróż śladami Wilbura, dla którego najszczęśliwszym czasem w życiu była podróż poślubna spędzona w Wenecji z Maggie- miłością jego życia. Niestety, ten bezcenny czas minął, a bohater stopniowo stracił absolutnie wszystko. Dlaczego? Gdy po latach staje na skraju życia i śmierci, znikąd nadjeżdża niezwykły pociąg. Zabiera go w podróż w przeszłość, dając mu niepowtarzalną szansę na ponowne przeżycie przełomowych momentów jego egzystencji. Choć historia Wilbura dotyka trudnych, egzystencjalnych i nierzadko traumatycznych tematów, powieść czyta się niezwykle lekko. Haig pisze z niezwykłym wdziękiem, tworząc opowieść, która zamiast przytłaczać, nieustannie inspiruje. Ileż razy łapałam się na tym, że musiałam odłożyć książkę, by na chwilę się zatrzymać i poddać refleksji nad własnym życiem... Uwielbiam to, z jaką delikatnością autor zachęca nas do zwolnienia tempa, odpuszczenia i bycia po prostu „tu i teraz”. Najpiękniejsze jest to, że Haig ani przez moment nie brzmi pompatycznie czy sztucznie. Wszystko, o czym pisze, wypływa z prawdy, szczerych emocji i ogromnego zrozumienia dla naszych słabości. Widać, że autor doskonale zna ludzką naturę i ze wszystkich sił unika moralizatorstwa. Zarówno w "Bibliotece o północy", jak i teraz w "Pociągu o północy", autor w cudowny sposób pokazuje, że to właśnie nasze niedoskonałości, błędy i ta cała podatność na zranienie stanowią o prawdziwym pięknie ludzkiej egzystencji. Haig uświadamia nas, że natrętne myśli spod znaku: „co by było, gdybym postąpił inaczej?” nie powinny zbyt często pojawiać się w naszych głowach. Daje nam jasny, pełen ulgi przekaz: idealne życie wolne od trosk po prostu nie istnieje, a ciągłe patrzenie w lusterko wsteczne odbiera nam teraźniejszość. Jestem absolutnie oczarowana twórczością Matta Haiga i wiem jedno: każda kolejna jego powieść, która pojawi się w zapowiedziach, trafi na moją półkę w ciemno! Ogromnie cenię pisarzy, którzy potrafią podejść do czytelnika z taką bezinteresowną czułością. W pędzącym, dorosłym świecie bardzo często zapominamy o tym, by po ludzku o siebie zadbać. Ta lektura sprawiła, że poczułam się zaopiekowana i przytulona. Książki Haiga nie wpędzają w poczucie winy- one przynoszą kojącą ulgę i przypominają nam coś, o czym tak łatwo zapominamy: że bycie omylnym, wrażliwym i po prostu ludzkim jest w zupełnym porządku.