Książka

Zagrożona ordynacja. Rodzinne gniazdo Adlerberg, Tom 1 Monika Raspen

Kiedy Monika Raspen wypuszcza w świat kolejną swoją powieść, możemy być pewni dwóch rzeczy: nadzwyczaj rzetelnego oddania realiów historycznych i spotkania z niezwykłymi, silnymi kobietami, które czasem mają moc kreowania rzeczywistości, a czasem muszą nauczyć się w niej odnajdować. I w „Zagrożonej ordynacji” autorka ponownie zachwyca ogromem swojej wiedzy, którą potrafi dzielić się w sposób absolutnie fascynujący, łącząc wielką historię z losami bohaterek i bohaterów, w które znów zaangażowałam się bez reszty. Pierwszy tom cyklu „Rodzinne gniazdo Adlerberg” zawiera spis postaci, bardzo ułatwiający wejście w ten arystokratyczny świat pełen tajemnic, układów, zależności i ambicji. Świat, w którym śmierć męskiego potomka może zachwiać przyszłością rodu. Podobnie jak coraz szerzej rozlewający się pod koniec lat trzydziestych ubiegłego wieku nazizm. W sudeckim zamku Adlerberg zaglądamy zarówno na salony, jak i do pomieszczeń służby. Wkraczamy w codzienność wielkiego domu, w którym tytuł i pieniądze decydują o możliwościach, ale niekoniecznie o wartości człowieka. I którego eleganckie wnętrza nie zapewniają bezpieczeństwa, gdy coraz większą władzę zdobywają ludzie, dla których cudze życie niewiele znaczy. Prześladowania, donosicielstwo i strach dotykają znajomych, pracowników, bliskich. Nawet pomaganie innym wymaga niekiedy układania się z ludźmi, których działania budzą odrazę. Wspomniałam na początku o silnych kobietach i tu ich nie zabrakło, a wręcz to one i ich losy stanowią trzon tej powieści. Autorka kreuje je z właściwym sobie rozmachem, ale i realizmem, tworząc postaci, które podziwiamy, darzymy sympatią lub wręcz przeciwnie, budzą w nas awersję. Bez względu na emocje, jakie wzbudzają inteligentna i stanowcza nestorka rodu Herta, zafascynowana nazizmem Adolfine, czy wykształcona i wrażliwa Rossie, wobec żadnej z nich nie pozostałam obojętna. Ta rozbudowana powieść obyczajowo-historyczna, którą autorka zakończyła niesamowicie ciekawym wstępem i posłowiem, potrzebuje od nas czasu i uwagi, by oddać nam całe piękno, które skrywa. Piękno języka, stylu, dopracowanych szczegółów, głębokich emocji i misternie utkanej fabuły. A wszystko to zamknięte w absolutnie przepięknym wydaniu z barwionymi brzegami, które jest niczym wisienka na torcie. To dopiero początek tej sagi, a ja już nie mogę się doczekać, kiedy znów przekroczę bramy zamku Adlerberg i odkryję kolejne skrywane przez jego mieszkańców tajemnice. Zatem czytamy razem?