Książka

Królowa Piorunów Maja Lunde

No i proszę! Człowiek chciał sobie tylko przeczytać książkę dla młodszych czytelników, a tu nagle dostaje emocjonalnego pioruna prosto w serce! Będę szczera-było warto. Czy będzie krótko i bez spoilerów? Oczywiście, że nie. „Królowa Piorunów” Mai Lunde i Lisy Aisato to czwarty tom „Kwartetu sezonowego i jednocześnie książka, po której mam ochotę zapytać: KTO DAŁ AUTORKOM PRAWO TAK DOBRZE GRZEBAĆ W LUDZKICH EMOCJACH?! Posłuchajcie… Miała być jesień, klimat, tajemniczy dąb, natura, trochę magii i historia dla młodszych czytelników, a dostałam opowieść o złości, samotności, strachu, potrzebie bezpieczeństwa, rodzinie, odpowiedzialności i tym, jak wiele rzeczy dziecko potrafi nosić w sobie, zanim ktoś wreszcie zapyta: „Hej, a co się właściwie z tobą dzieje?” W centrum tej historii znajduje się Isabella-dziewczynka, która ma w sobie tyle gniewu, że aż pojawia się na jej głowie… korona z piorunów. Powiem Wam jedno: TO JEST GENIALNY SYMBOL, bo przecież każdy z nas zna taki moment, kiedy emocje robią sobie w środku burzę z piorunami, grzmotami i pełnym wyposażeniem. Tylko że u Isabelli ta burza jest czymś znacznie większym. Pod złością kryje się strach, pod krzykiem-bezradność, pod buntem-ogromna potrzeba bliskości, a pod pozorną siłą-dziecko, które zwyczajnie potrzebuje, żeby ktoś je zauważył. Tutaj „Królowa Piorunów” robi coś, co bardzo cenię w literaturze dla dzieci. Nie mówi młodemu czytelnikowi: „Nie złość się”. Mówi coś o wiele ważniejszego: możesz się złościć. Możesz się bać. Możesz być smutny. Możesz nie wiedzieć, co zrobić. Możesz potrzebować pomocy. Twoje emocje nie czynią Cię złym człowiekiem. I BARDZO DOBRZE. Bo dzieci nie są małymi robotami zaprogramowanymi na grzeczne „dzień dobry”, odrabianie lekcji i uśmiechanie się wtedy, kiedy dorosłym pasuje. One też mają swoje burze. Czasami ogromne. Czasami takie, których same nie potrafią nazwać. O tym jest ta książka. O dziecku, które próbuje odnaleźć się w świecie dorosłych, o relacji z mamą, o odpowiedzialności, która czasami spada na niewłaściwe ramiona, o tym, że dziecko nie powinno być ratownikiem własnego rodzica. DZIECKO MA PRAWO BYĆ DZIECKIEM, ma prawo potrzebować dorosłego, a nie być dorosłym dla kogoś, ma prawo powiedzieć „boję się”, ma prawo powiedzieć „nie rozumiem”, ma prawo powiedzieć „pomóż mi”

Są książki, które chciałoby się przytulić. Ostrożnie zamknąć, zatrzymać na chwilę pod dłonią i jeszcze nie wracać do codziennych spraw. „Królowa Piorunów” właśnie tak chwyta za serce. Isabella podróżuje z mamą, ale kolejne miejsca nie przynoszą jej spokoju. W dziewczynce narastają bunt, zagubienie i złość, która zaciska się wokół skroni koroną z piorunów. Kiedy trafiają do małej wioski przygotowującej się do Święta Duchów, pojawia się nadzieja, że wreszcie znajdą swoje miejsce. Tyle że bliskość bywa trudna, zwłaszcza gdy nosi się w sobie tyle niewypowiedzianych uczuć. Ogromnie porusza mnie czułość, z jaką opowiedziana jest ta historia. Jest tu miejsce na gniew, na odsuwanie od siebie innych, na tęsknotę, której nie potrafi się nazwać. Czytając o Isabelli, chciałam przede wszystkim, żeby ktoś dostrzegł, ile kryje się pod jej buntem. Żeby spróbował zrozumieć, zanim ją oceni. Ilustracje Lisy Aisato sprawiają, że przy kolejnych stronach zostaje się na dłużej. W jesiennych barwach, świetle i twarzach bohaterów jest tyle emocji, że czasem wystarczy sam obraz, by poczuć ścisk w gardle. Surowość przyrody splata się tu z delikatnością, a baśniowa magia pozwala zbliżyć się do bardzo ludzkich doświadczeń. To przepiękna opowieść o więzi matki i córki, rodzinnych sekretach i poszukiwaniu prawdy o sobie. O potrzebie domu, w którym można poczuć się bezpiecznie także wtedy, gdy przeżywa się coś trudnego. Zostałam po tej lekturze ze wzruszeniem i myślą o tym, jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem. Szczególnie wtedy, gdy najtrudniej nam wyciągnąć rękę.