Królowa Piorunów Maja Lunde

Książka

No i proszę! Człowiek chciał sobie tylko przeczytać książkę dla młodszych czytelników, a tu nagle dostaje emocjonalnego pioruna prosto w serce! Będę szczera-było warto. Czy będzie krótko i bez spoilerów? Oczywiście, że nie. „Królowa Piorunów” Mai Lunde i Lisy Aisato to czwarty tom „Kwartetu sezonowego i jednocześnie książka, po której mam ochotę zapytać: KTO DAŁ AUTORKOM PRAWO TAK DOBRZE GRZEBAĆ W LUDZKICH EMOCJACH?! Posłuchajcie… Miała być jesień, klimat, tajemniczy dąb, natura, trochę magii i historia dla młodszych czytelników, a dostałam opowieść o złości, samotności, strachu, potrzebie bezpieczeństwa, rodzinie, odpowiedzialności i tym, jak wiele rzeczy dziecko potrafi nosić w sobie, zanim ktoś wreszcie zapyta: „Hej, a co się właściwie z tobą dzieje?” W centrum tej historii znajduje się Isabella-dziewczynka, która ma w sobie tyle gniewu, że aż pojawia się na jej głowie… korona z piorunów. Powiem Wam jedno: TO JEST GENIALNY SYMBOL, bo przecież każdy z nas zna taki moment, kiedy emocje robią sobie w środku burzę z piorunami, grzmotami i pełnym wyposażeniem. Tylko że u Isabelli ta burza jest czymś znacznie większym. Pod złością kryje się strach, pod krzykiem-bezradność, pod buntem-ogromna potrzeba bliskości, a pod pozorną siłą-dziecko, które zwyczajnie potrzebuje, żeby ktoś je zauważył. Tutaj „Królowa Piorunów” robi coś, co bardzo cenię w literaturze dla dzieci. Nie mówi młodemu czytelnikowi: „Nie złość się”. Mówi coś o wiele ważniejszego: możesz się złościć. Możesz się bać. Możesz być smutny. Możesz nie wiedzieć, co zrobić. Możesz potrzebować pomocy. Twoje emocje nie czynią Cię złym człowiekiem. I BARDZO DOBRZE. Bo dzieci nie są małymi robotami zaprogramowanymi na grzeczne „dzień dobry”, odrabianie lekcji i uśmiechanie się wtedy, kiedy dorosłym pasuje. One też mają swoje burze. Czasami ogromne. Czasami takie, których same nie potrafią nazwać. O tym jest ta książka. O dziecku, które próbuje odnaleźć się w świecie dorosłych, o relacji z mamą, o odpowiedzialności, która czasami spada na niewłaściwe ramiona, o tym, że dziecko nie powinno być ratownikiem własnego rodzica. DZIECKO MA PRAWO BYĆ DZIECKIEM, ma prawo potrzebować dorosłego, a nie być dorosłym dla kogoś, ma prawo powiedzieć „boję się”, ma prawo powiedzieć „nie rozumiem”, ma prawo powiedzieć „pomóż mi”