Podróż przez marzenia Jagoda Wochlik

Książka

„Podróż przez marzenia” Jagody Wochlik to ciepła, pełna uroku powieść obyczajowa o marzeniach, miłości, odwadze do życia po swojemu i o tym, że czasami największe zmiany przychodzą do nas zupełnie niespodziewanie. Główną bohaterką jest Anna – kobieta, która przez większość życia miała poczucie, że nie do końca pasuje do świata i że inni nie potrafią jej zrozumieć. Wszystko zmienia się, gdy na jej drodze pojawia się ekscentryczna i niezwykle barwna Wioletta Olszańska. Anna zostaje jej damą do towarzystwa, a ta znajomość szybko przeradza się w coś znacznie ważniejszego. Wspólne podróże stają się dla obu kobiet nie tylko okazją do poznawania świata, ale też do poznawania samych siebie. Paryż, Praga, Japonia i Kołobrzeg – te miejsca nadają historii wyjątkowego charakteru. Każde z nich wnosi coś innego i sprawia, że książka rzeczywiście ma w sobie atmosferę podróży. Nie chodzi jednak wyłącznie o zwiedzanie kolejnych zakątków świata. Najważniejsza okazuje się podróż wewnętrzna bohaterek – ich emocje, doświadczenia, marzenia i decyzje, które z czasem zaczynają zmieniać ich życie. Po śmierci Wioletty historia nabiera zupełnie nowego kierunku. Testament kobiety okazuje się bardzo nietypowy. Anna otrzymuje mieszkanie, natomiast wnuk Wioletty, Daniel, dziedziczy resztę majątku pod jednym warunkiem – przez sześć miesięcy musi zamieszkać z Anną. I tutaj zaczyna się prawdziwa mieszanka charakterów. Anna jest pogodna, spontaniczna i pełna optymizmu, Daniel natomiast jest młodym mecenasem, który zdecydowanie nie jest zachwycony sytuacją, w jakiej postawiła go babcia. Relacja tej dwójki jest jednym z najmocniejszych punktów książki. Początkowa niechęć, różnice charakterów i zmuszenie do wspólnego życia tworzą przestrzeń do wielu zabawnych, ale też bardziej wzruszających sytuacji. Lubiłam obserwować, jak stopniowo zmienia się ich podejście do siebie i jak pod wpływem wspólnego czasu zaczynają dostrzegać w sobie coś więcej niż tylko irytującego współlokatora czy zbyt beztroską kobietę. W tej historii nie brakuje oczywiście romantycznych emocji, ale autorka nie ogranicza się wyłącznie do wątku miłosnego. Bardzo ważnym elementem jest kobieca siła i przekonanie, że nigdy nie jest za późno na zmianę. Podobało mi się szczególnie to, że bohaterki są w różnym wieku, a ich historie pokazują, że marzenia nie mają daty ważności. Podczas czytania było mi przede wszystkim ciepło i przyjemnie. To jedna z tych książek, które poprawiają nastrój i pozwalają na chwilę oderwać się od codzienności. Było też sporo uśmiechu, wzruszenia i momentów, w których chciałam po prostu kibicować bohaterom. Anna jest bohaterką, którą trudno nie polubić – jej optymizm bywa momentami rozbrajający, ale za tą pogodą ducha kryje się również kobieta, która wiele w życiu przeszła i dopiero teraz zaczyna naprawdę żyć po swojemu. Jagoda Wochlik pisze lekko, swobodnie i bardzo obrazowo. Jej styl dobrze pasuje do charakteru tej historii – jest ciepły, naturalny i pełen emocji, ale nie przytłacza nimi. Autorka umiejętnie łączy humor z bardziej refleksyjnymi momentami, dzięki czemu książka nie jest wyłącznie lekką historią romantyczną. Ma też swoje drugie dno i skłania do zastanowienia się nad tym, czy przypadkiem sami nie odkładamy własnych marzeń na „kiedyś”. „Podróż przez marzenia” to powieść obyczajowa z romantycznym wątkiem, która szczególnie przypadnie do gustu osobom szukającym ciepłej, poprawiającej humor historii. To dobra propozycja dla czytelników, którzy lubią książki o relacjach, drugich szansach, podróżach i bohaterach, którym życie postanawia trochę namieszać. Najbardziej podobało mi się przesłanie tej historii – że na spełnianie marzeń naprawdę nigdy nie jest za późno. Czasami potrzebujemy drugiego człowieka, niespodziewanej podróży albo zupełnie nieplanowanego wydarzenia, żeby przypomnieć sobie, czego tak naprawdę chcemy od życia. „Podróż przez marzenia” to lekka, pełna ciepła opowieść o tym, że życie nie zawsze układa się według naszego planu, ale czasami właśnie te nieplanowane zakręty prowadzą nas w najlepsze miejsca. Jeśli macie ochotę na książkę, która poprawi Wam humor, wzruszy i przypomni, że marzenia nie mają terminu ważności – zdecydowanie polecam.

Czy w zamian za duży spadek zgodzilibyście się zamieszkać przez pół roku z całkowicie obcą osobą? Taki właśnie kontrowersyjny warunek stawia bohaterom historii „Podróż przez marzenia” jej autorka, Jagoda Wochlik. A co może wyniknąć ze zderzenia dwóch tak odmiennych charakterów, jak wyjęta niczym z powieści Jane Austen, wrażliwa Anna i pracoholik Daniel, dla którego życie to tylko kolejne punkty w terminarzu? Na pewno masa nieporozumień i zgrzytów, nie tylko tych zabawnych, ale zawsze trafnie ukazujących ich odmienne wartości i podejście do życia. W dzisiejszych czasach tak łatwo nazwać „szaloną” osobę, która po prostu chce podążać własną drogą. Której nie zależy na dobrach materialnych. Która bezinteresownie pomaga innym i większym sentymentem darzy stary, wysłużony stół niż piękne mieszkanie w Kołobrzegu. I taką właśnie osobą jest Anna. Przez większość życia nierozumiana przez rodzinę i otoczenie, a jednak mająca odwagę żyć po swojemu. Sama o sobie mówi, że jest wroną wśród łabędzi, ale jak się okazuje wrony również można bardzo polubić! Nawet jeśli początkowo trochę irytuje jej skłonność do opiekowania się kimś, kto zdaje się na to zupełnie nie zasługiwać, a już na pewno tego nie docenia. Ja zapałałam do tej niezwykłej bohaterki olbrzymią sympatią. Jej kreacja wyszła autorce bezbłędnie. Anna może być wspaniałą inspiracją dla tych, którzy obawiają się podążać za marzeniami i iść pod prąd cudzych oczekiwań. To piękna lekcja o tym, że czasem to właśnie ci „inni” potrafią pokazać nam, co w życiu jest naprawdę istotne. Retrospekcje z podróży Anny i Wioletty, babci Daniela, świetnie uzupełniają tę historię. Pokazują, jak ważna okazała się ta wyjątkowa relacja dwóch kobiet, które dzieliło niemal pół wieku, zarówno dla nich samych, jak i dla wielu osób z ich otoczenia. Autorka nie zakłamuje rzeczywistości, ukazując jasne i ciemne strony naszych wyborów, bo to wbrew pozorom bardzo życiowa historia. Trudno tu oczekiwać cukierkowego zakończenia prosto z bajki, ale możemy sobie dopowiedzieć ciąg dalszy i dla mnie jawi się on zdecydowanie w jasnych barwach. A autorka ma dar snucia zajmujących historii, całość pochłania się błyskawicznie. Lekki język i niezwykle naturalne dialogi sprawiają, że przez książkę się po prostu płynie. I choć to bardzo przyjemna obyczajówka, absolutnie nie brakuje w niej scen, które budzą ogromne emocje i potrafią mocno chwycić za serce. Jeśli szukacie pięknej, mądrej i dającej do myślenia książki na letnie popołudnia, to bardzo Wam polecam ten tytuł. Może po jego lekturze znajdziecie odpowiedź na pytanie, czy bliżej Wam do wrony, czy do łabędzia?