Jak przestać mówić i zacząć rozmawiać. Sokrates w praktyce Wiss Elke

Książka

Czy dobra rozmowa, to dziś naprawdę rzadka sztuka? Po lekturze książki "Jak przestać mówić i zacząć rozmawiać. Sokrates w praktyce" zrozumiałam, że często skupiamy się na tym, co chcemy powiedzieć, zamiast naprawdę usłyszeć drugiego człowieka. Elke Wiss pokazuje, że siłą rozmowy nie są błyskotliwe odpowiedzi, lecz mądrze zadawane pytania i uważne słuchanie. To nie jest poradnik pełen pustych sloganów. Autorka proponuje konkretne ćwiczenia i techniki, które można od razu wykorzystać w codziennym życiu, w rozmowach z rodziną, przyjaciółmi czy współpracownikami. Bardzo spodobało mi się połączenie praktycznych wskazówek z filozofią Sokratesa, dzięki czemu książka skłania nie tylko do działania, ale również do refleksji nad własnym sposobem komunikacji. Największą wartością tej książki jest przypomnienie, że prawdziwy dialog wymaga obecności, cierpliwości i ciekawości drugiego człowieka. W świecie pełnym pośpiechu i krótkich wiadomości to niezwykle ważna lekcja. Jeśli szukacie książki, która nie tylko inspiruje, ale daje narzędzia do budowania lepszych relacji i prowadzenia bardziej wartościowych rozmów, zdecydowanie warto po nią sięgnąć. To lektura, która może zmienić nie tylko sposób, w jaki rozmawiacie z innymi, ale także sposób, w jaki słuchacie.

Książka skłoniła mnie do spojrzenia na zwykłe rozmowy z trochę innej strony. Autorka pokazuje, jak wiele może zmienić uważne słuchanie i dobrze zadane pytanie. Nawiązuje przy tym do Sokratesa, który zamiast przekonywać innych do swoich racji, prowadził ich do odpowiedzi właśnie poprzez pytania. Ciekawe są przykłady, konkretne wskazówki i ćwiczenia. Nie zostajemy więc tylko z teorią. Wiele z proponowanych sposobów można od razu sprawdzić podczas rozmów z rodziną, znajomymi czy współpracownikami. To lekka i wartościowa lektura, która może przydać się każdemu, kto chce lepiej dogadywać się z ludźmi. Najlepiej jednak nie poprzestać na samym czytaniu, tylko od razu wypróbować poznane metody w codziennym życiu.

Jest to jedna z ważniejszych książek, jakie dotychczas przeczytałam i do której wrócę. W środku mam pozaznaczane różne fragmenty. Czy umiemy rozmawiać? Prowadzić rozmowę, a nie wygłaszać monologi? Zaciekawić się naszym rozmówcą, a nie peplać o sobie. Nie tylko słuchać, ale też słyszeć? Jak radzimy sobie z zadawaniem trudnych pytań i tą ciszą, która nierzadko po nich następuje? Dialog sokratejski to metoda prowadzenia rozmowy poprzez zadawanie pytań. Syn rzeźbiarza i akuszerki, brodaty filozof, stosował tę metodę, by prawda dosłownie rodziła się. A ta potrzebuje czasu i przestrzeni. Wyczekania. „Zwolnij, by przyspieszyć.” Zadaj tak pytanie, żeby rozmówca poczuł się zaproszony do wejścia głębiej. „Takie zaproszenie można przyjąć i równie dobrze można je odrzucić.” „Stała ciekawość oznacza dopuszczenie do siebie faktu, że czegoś nie wiemy.” Dlaczego mówienie o sobie potrafi zdominować rozmowę? Okazuje się, że podczas mówienia o sobie, dzielenia się informacjami na swój temat, przestawiania swojej historii, opowiadania o sobie w mózgu wydziela się dopamina, a ta odpowiada za uczucie uniesienia. Jest to dla nas po prostu przyjemne. Mamy z tego korzyści. Choć sztuka prowadzenia rozmowy jest bardzo trudna, potrafi powodować dyskomfort, strach przed oceną, obawy, wymaga czasu, skupienia i zastanowienia warto ciągle się jej uczyć lub w niej doskonalić. Rozmowa to narzędzie w budowaniu relacji. Dialog, a nie przerzucanie się argumentami. I choć dzisiejszy świat wtłacza nas w pośpiech, chce szybkich rozwiązań i natychmiastowych reakcji to…czas wyhamować. Zwolnić, wtedy perspektywa się poszerzy, a my dostaniemy szansę na poznanie drugiego Człowieka. Lektura obowiązkowa. Dziękuję Wydawnictwu za egzemplarz do recenzji.

„Jak przestać mówić i zacząć rozmawiać. Sokrates w praktyce” Elke Wiss to książka z pogranicza rozwoju osobistego, komunikacji i filozofii, która skłania do zatrzymania się nad czymś, co robimy każdego dnia – rozmową. Autorka wychodzi od bardzo prostego spostrzeżenia: mówimy coraz więcej, ale niekoniecznie coraz lepiej się słuchamy. W codziennych rozmowach często chcemy mieć rację, szybko odpowiedzieć, doradzić albo udowodnić swoje stanowisko. Tymczasem prawdziwy dialog zaczyna się wtedy, kiedy zamiast kolejnego argumentu pojawia się dobre pytanie. Elke Wiss inspiruje się przede wszystkim metodą Sokratesa, pokazując, że zadawanie pytań może być czymś znacznie więcej niż zwykłym sposobem zdobywania informacji. Dobrze postawione pytanie może otworzyć drugiego człowieka, skłonić go do refleksji, a czasami również sprawić, że sami spojrzymy na daną sytuację z zupełnie innej perspektywy. Nie znajdziemy tutaj klasycznej fabuły ani bohaterów w tradycyjnym znaczeniu. „Bohaterem” jest przede wszystkim sama rozmowa i człowiek, który próbuje się jej nauczyć na nowo. Autorka odwołuje się do sytuacji znanych z codziennego życia, dzięki czemu wiele przykładów można łatwo odnieść do własnych doświadczeń – rozmów z partnerem, dziećmi, znajomymi czy współpracownikami. Najbardziej podobało mi się to, że książka nie sprowadza dobrej komunikacji do kilku prostych zasad. Pokazuje również, jak trudno czasami naprawdę słuchać. Mamy przecież własne przekonania, emocje, doświadczenia i potrzebę obrony swojego zdania. Zadanie pytania zamiast wygłoszenia opinii wymaga od nas pewnej pokory i gotowości do przyznania, że nie zawsze musimy mieć rację. Podczas czytania kilka razy łapałam się na tym, że odnoszę przedstawione sytuacje do własnych rozmów. I właśnie to jest dla mnie największą wartością tej książki – nie tylko dostarcza wiedzy, ale też trochę „przyłapuje” czytelnika na własnych komunikacyjnych przyzwyczajeniach. Momentami daje do myślenia, momentami zaskakuje prostotą, a czasami sprawia, że chce się od razu wypróbować dane pytanie w praktyce. Styl Elke Wiss jest przystępny, konkretny i daleki od ciężkiego, akademickiego wykładu. Filozofia Sokratesa zostaje przedstawiona w sposób zrozumiały i osadzony we współczesności. Dzięki temu książka nie jest wyłącznie opowieścią o filozofii, ale praktycznym przewodnikiem po codziennych relacjach. Nie ma tutaj jednej przestrzeni czy określonego czasu akcji. Wszystko dzieje się w przestrzeni, którą każdy z nas dobrze zna – w codziennych rozmowach, relacjach i sytuacjach, w których próbujemy porozumieć się z drugim człowiekiem. I właśnie dlatego książka wydaje mi się tak uniwersalna. To propozycja dla osób, które chcą poprawić swoje relacje, lepiej słuchać, nauczyć się zadawać trafniejsze pytania albo po prostu zrozumieć, dlaczego niektóre rozmowy prowadzą donikąd. Szczególnie poleciłabym ją tym, którzy często łapią się na tym, że zamiast słuchać, od razu doradzają, oceniają albo przygotowują w głowie własną odpowiedź. „Jak przestać mówić i zacząć rozmawiać” nie obiecuje, że po przeczytaniu książki każda nasza rozmowa stanie się nagle idealna. I bardzo dobrze. Pokazuje raczej, że dobra komunikacja to umiejętność, nad którą warto świadomie pracować. To książka, która przypomina o bardzo prostej, ale często zapominanej rzeczy: czasami najcenniejsze, co możemy dać drugiej osobie, to nie kolejna rada czy własna opinia, ale uważność i naprawdę dobre pytanie. Warto przeczytać – i jeszcze bardziej warto później sprawdzić tę wiedzę w praktyce.

Czy wiecie, że większość z nas w ogóle nie potrafi rozmawiać? Słuchacie innych tylko po to, żeby za chwilę rzucić własną radą albo przekonać ich do swojego zdania? Brzmi znajomo? "[...] Ogromnie brakuje nam kreatywności, mocy wyobraźni i zdolności krytycznego myślenia. [...]" Niedawno swoją premierę miał międzynarodowy bestseller Elke Wiss pod tytułem "Jak przestać mówić i zacząć rozmawiać". Szczerze mówiąc, zupełnie się temu nie dziwię. Pisarka jest filozofką praktyczną i doskonale wie, jak rozbijać nasze złe nawyki komunikacyjne. W swoim poradniku pokazuje na konkretnych przykładach, jak najczęściej reagujemy, a jak powinniśmy prawidłowo prowadzić konwersację i zadawać odpowiednie pytania. Widać, że Elke Wiss uwielbia Sokratesa – to między innymi na jego filozofii opiera analizę naszych ludzkich reakcji. Ta pozycja uświadamia nam m.in. to, jak często zamiast słuchać, od razu dajemy złote rady albo oceniamy rozmówcę i przekonujemy go do własnych racji. Zgadzam się z tezą, że nie potrafimy prowadzić prawdziwego dialogu. W naszych codziennych rozmowach dominują niestety monologi. Nie umiemy też formułować właściwych pytań, co jest naszym głównym błędem. Przez wszystkie rozdziały przechodzimy płynnie. Każdy z nich jest wyjątkowy i zawiera ćwiczenia, które warto wykonać. Muszę jednak przyznać, że stosowanie zasad opisanych w tekście wcale nie jest takie proste. Wymaga to długiego treningu, aby weszło nam w nawyk. Czy zadaję odpowiednie pytania? Czy potrafię słuchać? Po lekturze stwierdzam, że muszę się jeszcze wiele nauczyć. Często, gdy ktoś mówi, nie skupiam się na nim w stu procentach, bo w głowie układam już własną odpowiedź. Na pytania otwarte odpowiadam zbyt prosto, a na zamknięte – rozwlekle, przez co często umyka mi sedno sprawy. Ta lektura mocno mi to uświadomiła. Jeżeli chcecie wdrożyć metody sokratejskie do swojego życia i poprawić relacje z bliskimi czy współpracownikami, gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po ten poradnik. Pamiętajcie o jednym: nie zawsze musicie znać odpowiedź na każde pytanie i absolutnie nie powinniście się tego wstydzić.

Czy wiecie, że większość z nas w ogóle nie potrafi rozmawiać? Słuchacie innych tylko po to, żeby za chwilę rzucić własną radą albo przekonać ich do swojego zdania? Brzmi znajomo? "[...] Ogromnie brakuje nam kreatywności, mocy wyobraźni i zdolności krytycznego myślenia. [...]" Niedawno swoją premierę miał międzynarodowy bestseller Elke Wiss pod tytułem "Jak przestać mówić i zacząć rozmawiać". Szczerze mówiąc, zupełnie się temu nie dziwię. Pisarka jest filozofką praktyczną i doskonale wie, jak rozbijać nasze złe nawyki komunikacyjne. W swoim poradniku pokazuje na konkretnych przykładach, jak najczęściej reagujemy, a jak powinniśmy prawidłowo prowadzić konwersację i zadawać odpowiednie pytania. Widać, że Elke Wiss uwielbia Sokratesa – to między innymi na jego filozofii opiera analizę naszych ludzkich reakcji. Ta pozycja uświadamia nam m.in. to, jak często zamiast słuchać, od razu dajemy złote rady albo oceniamy rozmówcę i przekonujemy go do własnych racji. Zgadzam się z tezą, że nie potrafimy prowadzić prawdziwego dialogu. W naszych codziennych rozmowach dominują niestety monologi. Nie umiemy też formułować właściwych pytań, co jest naszym głównym błędem. Przez wszystkie rozdziały przechodzimy płynnie. Każdy z nich jest wyjątkowy i zawiera ćwiczenia, które warto wykonać. Muszę jednak przyznać, że stosowanie zasad opisanych w tekście wcale nie jest takie proste. Wymaga to długiego treningu, aby weszło nam w nawyk. Czy zadaję odpowiednie pytania? Czy potrafię słuchać? Po lekturze stwierdzam, że muszę się jeszcze wiele nauczyć. Często, gdy ktoś mówi, nie skupiam się na nim w stu procentach, bo w głowie układam już własną odpowiedź. Na pytania otwarte odpowiadam zbyt prosto, a na zamknięte – rozwlekle, przez co często umyka mi sedno sprawy. Ta lektura mocno mi to uświadomiła. Jeżeli chcecie wdrożyć metody sokratejskie do swojego życia i poprawić relacje z bliskimi czy współpracownikami, gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po ten poradnik. Pamiętajcie o jednym: nie zawsze musicie znać odpowiedź na każde pytanie i absolutnie nie powinniście się tego wstydzić.