Jak przestać mówić i zacząć rozmawiać. Sokrates w praktyce Wiss Elke

Książka

Czy dobra rozmowa, to dziś naprawdę rzadka sztuka? Po lekturze książki "Jak przestać mówić i zacząć rozmawiać. Sokrates w praktyce" zrozumiałam, że często skupiamy się na tym, co chcemy powiedzieć, zamiast naprawdę usłyszeć drugiego człowieka. Elke Wiss pokazuje, że siłą rozmowy nie są błyskotliwe odpowiedzi, lecz mądrze zadawane pytania i uważne słuchanie. To nie jest poradnik pełen pustych sloganów. Autorka proponuje konkretne ćwiczenia i techniki, które można od razu wykorzystać w codziennym życiu, w rozmowach z rodziną, przyjaciółmi czy współpracownikami. Bardzo spodobało mi się połączenie praktycznych wskazówek z filozofią Sokratesa, dzięki czemu książka skłania nie tylko do działania, ale również do refleksji nad własnym sposobem komunikacji. Największą wartością tej książki jest przypomnienie, że prawdziwy dialog wymaga obecności, cierpliwości i ciekawości drugiego człowieka. W świecie pełnym pośpiechu i krótkich wiadomości to niezwykle ważna lekcja. Jeśli szukacie książki, która nie tylko inspiruje, ale daje narzędzia do budowania lepszych relacji i prowadzenia bardziej wartościowych rozmów, zdecydowanie warto po nią sięgnąć. To lektura, która może zmienić nie tylko sposób, w jaki rozmawiacie z innymi, ale także sposób, w jaki słuchacie.

Książka skłoniła mnie do spojrzenia na zwykłe rozmowy z trochę innej strony. Autorka pokazuje, jak wiele może zmienić uważne słuchanie i dobrze zadane pytanie. Nawiązuje przy tym do Sokratesa, który zamiast przekonywać innych do swoich racji, prowadził ich do odpowiedzi właśnie poprzez pytania. Ciekawe są przykłady, konkretne wskazówki i ćwiczenia. Nie zostajemy więc tylko z teorią. Wiele z proponowanych sposobów można od razu sprawdzić podczas rozmów z rodziną, znajomymi czy współpracownikami. To lekka i wartościowa lektura, która może przydać się każdemu, kto chce lepiej dogadywać się z ludźmi. Najlepiej jednak nie poprzestać na samym czytaniu, tylko od razu wypróbować poznane metody w codziennym życiu.

Jest to jedna z ważniejszych książek, jakie dotychczas przeczytałam i do której wrócę. W środku mam pozaznaczane różne fragmenty. Czy umiemy rozmawiać? Prowadzić rozmowę, a nie wygłaszać monologi? Zaciekawić się naszym rozmówcą, a nie peplać o sobie. Nie tylko słuchać, ale też słyszeć? Jak radzimy sobie z zadawaniem trudnych pytań i tą ciszą, która nierzadko po nich następuje? Dialog sokratejski to metoda prowadzenia rozmowy poprzez zadawanie pytań. Syn rzeźbiarza i akuszerki, brodaty filozof, stosował tę metodę, by prawda dosłownie rodziła się. A ta potrzebuje czasu i przestrzeni. Wyczekania. „Zwolnij, by przyspieszyć.” Zadaj tak pytanie, żeby rozmówca poczuł się zaproszony do wejścia głębiej. „Takie zaproszenie można przyjąć i równie dobrze można je odrzucić.” „Stała ciekawość oznacza dopuszczenie do siebie faktu, że czegoś nie wiemy.” Dlaczego mówienie o sobie potrafi zdominować rozmowę? Okazuje się, że podczas mówienia o sobie, dzielenia się informacjami na swój temat, przestawiania swojej historii, opowiadania o sobie w mózgu wydziela się dopamina, a ta odpowiada za uczucie uniesienia. Jest to dla nas po prostu przyjemne. Mamy z tego korzyści. Choć sztuka prowadzenia rozmowy jest bardzo trudna, potrafi powodować dyskomfort, strach przed oceną, obawy, wymaga czasu, skupienia i zastanowienia warto ciągle się jej uczyć lub w niej doskonalić. Rozmowa to narzędzie w budowaniu relacji. Dialog, a nie przerzucanie się argumentami. I choć dzisiejszy świat wtłacza nas w pośpiech, chce szybkich rozwiązań i natychmiastowych reakcji to…czas wyhamować. Zwolnić, wtedy perspektywa się poszerzy, a my dostaniemy szansę na poznanie drugiego Człowieka. Lektura obowiązkowa. Dziękuję Wydawnictwu za egzemplarz do recenzji.