Tajne godziny Mick Herron Książka

„Najgorszym smrodem na świecie jest smród martwego borsuka”. Tymi słowami Mick Herron wita nas w świecie, w którym brud politycznych gier jest równie nieunikniony, co rozkład natury. Autor rozbawił mnie tym pierwszym zdaniem, lubię takie nietypowe początki! W tej opowieści cynizm ściera się z humorem, tworząc atmosferę gęstą od niedopowiedzeń. Fabuła przenosi nas w sam środek biurokratycznej szachownicy. Oto powołano komisję Monochrome, której zadaniem jest prześwietlenie brytyjskich służb specjalnych i wyłapanie wszelkich nieprawidłowości. Griselda Fleet i Malcolm Kyle, urzędnicy oddelegowani do tego zadania, szybko orientują się, że nie badają sprawy, lecz próbują przebić się przez mur milczenia. Ich praca jest torpedowana na każdym kroku, a sama komisja wydaje się powoli wygasać– aż do momentu, gdy na stole ląduje teczka z enigmatycznym napisem: OTIS. To właśnie ten moment staje się detonatorem akcji. OTIS nie jest tylko zbiorem dokumentów; to klucz do mrocznych sekretów Berlina tuż po zjednoczeniu. Herron mistrzowsko prowadzi nas przez dwie linie czasowe- współczesność, gdzie ważą się losy służb, oraz rok 1994, gdy upadał Mur Berliński. Dla czytelnika nieobeznanego z zawiłościami wielkiej polityki- takim jak ja- książka ta może być wyzwaniem, wymagającym skupienia niczym przy układaniu skomplikowanych puzzli. Jednak ten wysiłek zostaje nagrodzony. Herron nie tylko funduje nam kryminał, ale też edukuje, malując obraz historycznych transformacji, które ukształtowały współczesny ład. Mimo że akcja– po zapierającym dech w piersiach wstępie– chwilami zwalnia, tempo to pozwala w pełni wybrzmieć psychologii postaci. To, co czyni tę powieść wyjątkową, to bohaterowie i ich „tajne godziny”. Za dnia są trybikami w maszynie, wieczorami zaś zdejmują maski. Dialogi w tej książce to według mnie największy atut tego kryminału, gdyż są zabawne, mocne i cięte. Skutecznie rozładowują napięcie oraz sprawiają, że trudniej oderwać się od przedstawionej historii. Jeśli szukacie książki, która wciąga, uczy i bawi, a jednocześnie zostawia w głowie gorzki posmak prawdy o ludzkich ambicjach-historia otworzona zapachem martwego borsuka będzie dla Was idealnym wyborem!

Q: Lubicie książkowe spin-offy? Jeśli tak, to mam dla Was taki jeden, który naprawdę warto przeczytać. A mowa o "Tajnych godzinach" od Micka Herrona, czyli pobocznej historii ze świata "Kulawych koni". Nie wiedziałem czego spodziewać się po tej powieści, ponieważ po opisie kompletnie nie wiedziałem jak będzie to łączyło się z główną serią, oprócz oczywiście służb specjalnych. Ponadto, na zagranicznych forach poczytałem, że w zasadzie ten tytuł powinniśmy czytać po ósmym tomie głównej serii, a w Polsce wyszło dopiero sześć. Przechodząc jednak do recenzji, pierwsze 50 stron jest akcja, jest fajnie, potem następuje wyraźny spadek tempa akcji i trwa jakieś 100-150 stron, gdzie mamy głównie biurokratyzm, intrygi polityczne i brak dynamicznej akcji. Wiadomo, że thrillery szpiegowskie to nie sama akcja, ale tutaj było dla mnie wlaśnie trochę sporo takiego spokojnego tempa i w pewnym momencie lekko zaczynałem się nudzić, oczekując na mocną akcję. I w końcu się doczekałem, a już jak ruszyło to z kopyta. Mamy tutaj retrospekcje z Berlina z lat 90. Możecie się zatem domyślić w jakim kierunku idzie akcja i kogo możemy tu spotkać, jeśli oczywiście czytaliście główną serię. Bardzo podobało mi się to, że choć mamy tutaj postaci z głównego cyklu, to jednak dosłownie oprócz dwóch postaci, nie są wymienione z imienia i nazwiska, a są opisywane poprzez funkcję jaką pełnią bądź pseudonimem. Szczerze, akcja gdy już ruszyła to jest tak świetna, że aż zapomniałem o tej dla mnie gorszej pierwszej połowie książki. Jeśli jesteście fanami Micka Herrona i "Kulawych koni" to jest to must read. A co do tych spoilerów, nie zauważyłem ich jakoś, ale może być tak, że gdy sięgnę po 7. i 8. tom to się okaże, że już wiem coś z tej książki.