Pola makowe Erlick Nikki Książka

„Pola makowe” to mim zdaniem, piękna i bardzo emocjonująca historia, która bardzo mnie poruszyła. Niby jest to spokojna i ciepła, momentami wręcz melancholijna, ale jednocześnie wzbudza wiele różnych emocji. Lubię książki, które zmuszają do refleksji i po lekturze mam wiele pytań, na które sama muszę sobie odpowiedzieć. Czy można przespać żałobę? Czy długi sen (przez miesiąc) może przynieść ulgę? Moim zdaniem, raczej nie. Miałam takie epizody w swym życiu i nie przyniosły mi korzyści. Lecz może w Polach Makowych jest zupełnie inaczej? "Ale serio, przesypianie żałoby? Nie słyszysz, jak to brzmi?" Poznajemy troje bohaterów, którzy zamierzają lecieć do Kalifornii, żeby udać się do nowatorskiej kliniki pod nazwą Pola Makowe. Poznajemy ich historię i powody, dlaczego właśnie tam się udają. Gdy już są na lotnisku, nadchodzące tornado nie pozwala im odlecieć. Loty zostają odwołane. Trójce zmierzających do Pól Makowych nie udaje się zdobyć biletu na najbliższy lot. Nie chcąc zbyt długo czekać, wynajmują samochód i ruszają w drogę. Ava, Sasha i Ray mimo tego, że wcześniej zupełnie się nie znali, lecz pod wpływem impulsu postanowili razem udać się w podróż do Pól Makowych, czują się jednak dobrze ze sobą. Każde z nich ma inny powód żeby się tam udać, to po pewnym czasie zwierzają się sobie, lecz nie do końca. Każde z nich zostawia część prawdy o sobie w sekrecie. "Słońce powoli zsuwało się za horyzont, a samochód oddalał się już od Szczerego Pola, pędząc w stronę zupełnie innego..." "Choć sprawiali wrażenie dobrych ludzi, wciąż byli nieznajomymi." "Jeśli dzięki klinice w Kalifornii mogła poczuć się mniej nieszczęśliwa, to dlaczego miałaby nie spróbować?" Podróż trójki bohaterów przebiega niemal zgodnie z planem, a my (oraz oni sami) w jej trakcie poznajemy ich bliżej. Każde z nich ma inne problemy, każde ma własną historię i każde wybrało się w tę podróż w innym celu. Ava ukrywa, że jedzie na Pola Makowe żeby odnaleźć siostrę, która tak naprawdę je stworzyła i jest szefową całej kliniki. Ray chce osobiście sprawdzić co się tam dzieje, bo jego młodszy brat był tu i wrócił zadowolony, lecz wkrótce wydarzyła się tragedia. Sasha chce się upewnić, dlaczego jej prośba o pobyt w Polach Makowych została odrzucona. W trasie spotykają Skay, młodą dziewczynę, z którą spotkali się na lotnisku. Ona nawet nie słyszała o takiej terapii, po prostu wybrała się w podróż. Jej młodzieńcze i z pozoru lekkomyślne zachowanie wprowadza lżejszy i bardziej towarzyski nastrój. Chociaż Skay towarzyszy im tylko przez pewien czas, to z nią przyjemnie mija im czas. Czy Pola Makowe spełnią wszystkie oczekiwania naszych bohaterów? Czy Ava pogodzi się z siostrą? Czy Ray odczuje wreszcie ulgę, gdy pozna jak przebiega czas w ośrodku? Czy Sasha zrozumie dlaczego otrzymała decyzję odmowną? Chociaż każdy z nas wie, że zdrowy i mocny sen jest ważny i potrzebny każdemu, lecz nie każdy człowiek może spać spokojnie, wielu śnią się złe sny i koszmary. Dlatego nie wiem, czy tak długi sen może przynieść ulgę. Nie wiem, czy zdecydowałabym się na taką terapię, raczej nie, chociaż wszystko zależy od okoliczności. Ja uważam, że żałobę trzeba przepracować, przeżyć i szukać wsparcia wśród rodziny i przyjaciół a nie zasypiać na całe miesiące. Ale to tylko moje zdanie. Gdyby w pobliżu była klinika takiego rodzaju to może.... Warto przeczytać tę poruszającą i pełną emocji powieść, która zmusza do refleksji. 

Mówi się, że sen jest dobry na wszystko. Czy faktycznie tak jest? Jak radzić sobie z bólem, rozpaczą, tęsknotą, pustką, żałobą? "Sala wydawała się nie mieć końca i przez swój rozmiar była przytłaczająca, dokładnie tak jak pustynia na zewnątrz. Tyle śpiących ludzi, wszyscy w pojedynczych łóżkach stojących w równych rzędach, praktycznie nierozróżnialni, każdy ubrany w taką samą szkarłatą piżamę. - Ja cię kręcę...wyszeptał (...) - Wygląda jak... - Pole maków - dopowiedziała (...) Gdzieś w odległym zakątku Ameryki powstał ośrodek, w którym leczy się snem. Tysiące osób zgłasza się tam z nadzieją, że kilkutygodniowy sen sprawi, że będą mogli żyć dalej bez dotychczasowego bólu. Eksperymentalne centrum to dla jednych ratunek, dla innych miejsce, które należałoby zlikwidować. Twórczyni ośrodka musi sobie radzić zarówno z przeciwnikami, jak i z zalewającymi ją wnioskami o przyjęcia do Makowych pól. Jak wybrać kogo przyjąć a kogo nie, bo nie każdemu udaje się zakwalifikować. Teraz czas na wspomnienie kilkorga bohaterów, którzy zmierzają do tego nowatorskiego ośrodka. Ava, Sasha i Ray, z powodu odwołanego lotu wynajmują samochód. To nim zamierzają dostać się do celu. W drodze zabierają młodą autostopowiczkę. Wraz z nastoletnią Sky kontynuują podróż. Czeka ich długa droga przez wiele stanów. Czwórka zupełnie obcych ludzi będzie miała mnóstwo czasu, na to aby poznać się bliżej. Każde z nich jest w drodze z innego powodu. Czy zechcą podzielić się z pozostałymi swoimi rozterkami? Według opisu to ciepła i poruszająca opowieść o stracie, miłości i sile ludzkich więzi. Przygotowałam się na powieść pełną smutnych historii, jednak szybko przekonałam się, że właściwie jest to dość pozytywna pozycja. Nie zdradzę wam czy autorce udało się spowodować, że uroniłam łzę, ale gorąco namawiam was do przeczytania tej książki. Sprawdźcie jakie uczucia w was wzbudzi. Bardzo podobała mi się ta książka. Brawo dla autorki za nietuzinkowy pomysł, ciekawie poprowadzoną fabułę, dobry styl literacki, oraz co najważniejsze za wrażenia i refleksje, z jakimi zostałam. Chociaż to fikcja literacka, to pewne pytania nasuwają się same. Serdecznie polecam.

Opowieść, która z pozoru przypomina subtelną historię obyczajową, ale bardzo szybko okazuje się czymś znacznie głębszym – przejmującą refleksją nad stratą, pamięcią i próbą życia dalej, kiedy świat nagle się rozpada. Autorka nie skupia się na spektakularnych wydarzeniach. Najważniejsze są emocje bohaterów: ciche, bolesne, często niewypowiedziane. To właśnie one prowadzą tę opowieść. Każda z postaci niesie w sobie inną żałobę. Jedni stracili ukochaną osobę niedawno, inni żyją z pustką od lat. Nikki Erlick pokazuje, że nie istnieje jeden właściwy sposób przeżywania straty. Dla jednych żałoba jest gniewem, dla innych odrętwieniem, poczuciem winy albo paniczną potrzebą ucieczki. Bohaterowie próbują zagłuszyć ból pracą, podróżami, przypadkowymi relacjami czy udawaniem, że wszystko jest w porządku. Jednak im bardziej chcą uciec od cierpienia, tym mocniej ono do nich wraca. A co gdyby można było ten najtrudniejszy okres przespać? Czy to jest tchórzostwo czy racjonalny sposób sięgnięcia po pomoc? „Pola makowe” stawiają bardzo ważne pytanie: czy od żałoby po stracie można uciec? Można ją na chwilę odsunąć, schować głęboko, przykryć codziennością. Ale niewypowiedziany smutek nie znika. Zostaje w człowieku i powoli odbiera mu zdolność do prawdziwego życia. Dopiero wtedy, gdy bohaterowie zaczynają świadomie przepracowywać swoją stratę – mówić o niej, dopuścić do siebie ból, przestać się go wstydzić – pojawia się szansa na zmianę. Nie oznacza to, że cierpienie mija. Ono pozostaje, ale przestaje być ciężarem, który przygniata. Staje się częścią człowieka, doświadczeniem, które go kształtuje. Erlick pokazuje, że żałoba nie czyni nas słabszymi. Jeśli pozwolimy sobie ją przeżyć, może sprawić, że staniemy się bardziej uważni, dojrzalsi i bogatsi wewnętrznie. To książka niezwykle delikatna, pełna melancholii, ale niepozbawiona nadziei. Po jej przeczytaniu zostaje w czytelniku nie tylko wzruszenie, lecz także poczucie, że nawet po największej stracie można nauczyć się żyć na nowo.

Do Pól Makowych trafiają osoby, które chciałyby uleczyć się ze straty bliskiej osoby. Do tej eksperymentalnej kliniki mają zamiar dotrzeć Ava, Ray oraz Sasha. Każdemu z nich przyświeca inny cel dotarcia do leczniczego miejsca, a także każde z nich mierzy się ze swoim własnym smutkiem. "Pola makowe" to książka, w której nie brakuje miłości, bólu, straty, refleksji nad życiem oraz jego kruchością. Chociaż, uwaga, ta historia nie jest przepełniona smutkiem, jakby mogło się wydawać na pierwszy rzut oka. Jest to powieść z ciekawym pomysłem, subtelnością, mądrościami i poruszeniem serca. Niespieszna akcja pozwala wywołać przemyślenia, jak i dokonać rozważań nad zachowaniami bohaterów, ponieważ każdy z nich znalazł się we wspólnej podróży z innego powodu. Jednak łączy ich jedno - ból, strata oraz chęć zmierzenia się z własnym smutkiem. Interesująca pozycja, dla tych co wymagają od książek czegoś więcej.